KABANATA 2

Adriana's POV

Hindi ako nag-iwan ng anumang bakas ng galit sa loob ng kuwarto. Hindi ko ginulo ang mga gamit ko, hindi ako nagbasag ng kahit anong plato, at lalong hindi ako nag-iwan ng luhang pwedeng pagpyestahan ng pamilya Madrigal.

Pagkababa ko sa kabilang kanto ng subdibisyon, nakaparada na roon ang isang itim na Escalade. Lumabas ang matagal na naming family driver at pinagbuksan ako ng p***o nang may malaking respeto.

"Welcome back, Young Lady," bungad sa akin ni Mang Hector.

Isinara ko ang p***o ng kotse at isinandal ang ulo ko sa passenger seat. Ramdam ko ang pagod sa buong katawan ko, pero sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, nakahinga ako nang maluwag. Malayang-malaya.

Bago kami tuluyang lumayo sa Forbes Park, inilabas ko ang bagong phone na ibinigay sa akin ni Mang Hector. Mabilis kong tinawagan ang private investigator ng pamilya Leviste.

"Instruct the legal team to draft the divorce papers immediately. Tapos, magpadala ka ng tauhan sa probinsya. I want a fake accident report filed within twenty-four hours," utos ko sa malamig na boses.

"Sige po, Young Lady. Paano po ang eksaktong detalye?"

"Gumawa kayo ng report na nahulog ang sinasakyan kong taxi sa bangin habang papunta ako sa out-of-town errand. Pinalabas ninyong nawala ang katawan ko sa ilog, kasama ang 'pagkakuha' ng bata sa tiyan ko. Make it look messy, hopeless, and official."

Dahil sa kapangyarihan at pera ng mga Araneta-Leviste, hindi naging mahirap ang lahat. Bago sumapit ang gabi, pumasok sa mga balita ang isang aksidente sa boundary ng Laguna at Batangas. Isang hindi makilalang babae ang naiulat na nawawala matapos mahulog ang nasakyang kotse sa ilog dahil sa malakas na ulan.

Samantala, naiwan sa ibabaw ng study desk ni Tristan sa Forbes Park ang dalawang bagay: ang legal divorce agreement na may pirma ko na agad, at isang maikling sulat na nakalagay sa itim na sobre.

Tristan,

I’m giving you what you and your mother always wanted—your freedom. Huwag mo na akong hanapin, dahil wala ka nang muling makikitang Ria sa buhay mo.

Consider this my final gift.

Noong gabing 'yon, habang tahimik akong nagpapahinga sa private suite ng aming family mansion sa Tagaytay, natanggap ko ang report mula sa tauhan ko na nakatutok sa bahay ng mga Madrigal.

Nang matanggap daw ni Tristan ang balita tungkol sa aksidente at mabasa ang sulat, saglit itong natulala. Pero mas naging mabilis ang reaksyon ni Doña Consuelo at Kirsten. Sa halip na magluksa o mag-alala man lang sa buhay ko o sa "nawalang" bata, agad nilang pinalabas sa media na sadyang umalis at naging irresponsible daw akong asawa na nag-iwan ng malaking gulo sa pamilya nila.

Nangilid ang galit sa lalamunan ko habang binabasa ang report. Napaka-kapal ng mukha nila. Pero mas mabuti na rin 'yon. Iyon mismo ang gusto kong mangyari—ang isipin nilang tapos na ang kwento ko, na isa lang akong palamuti na madaling linisin at itapon.

Ang hindi alam ni Tristan at ng buong pamilya Madrigal, ang halos pitumpung porsyento ng kapital na sumusuporta sa kanilang pamilya at sa nanginginig nilang real estate business—ang Madrigal Development Corp.—ay hindi nagmula sa sarili nilang bulsa. Noong bago kami ikasal, palihim kong ipinagpalit ang malaking bahagi ng pera ko mula sa aking trust fund para bilhin ang mga naghihingalong shares at debts ng kumpanya nila sa pamamagitan ng isang dummy holding company.

Ginawa ko 'yon noon dahil ayaw kong makitang nababagsak ang kumpanya ng lalaking mahal ko. Gusto ko siyang i-save nang hindi niya kailangang maapakan ang pride niya.

I secretly owned them, lock, stock, and barrel.

Kinabukasan, pumasok ako sa study room ng aming mansion. Nakaupo roon si Dad, hawak ang kaniyang tabaco at may seryosong mukha habang tinititigan ako.

"Are you sure about this, Adriana?" tanong ni Dad sa akin sa malalim niyang boses. "We can destroy them in a single day if you want. I can pull out every single centavo from Madrigal Development Corp. before sunrise tomorrow."

Lumapit ako sa bintana at tumingin sa malawak na tanawin ng Bulkang Taal.

"No, Dad. That’s too easy for them," malamig kong sagot. "Kapag winasak natin sila ngayon, maiiisip lang nila na minalas sila sa negosyo. Gusto kong isipin muna nilang nagtagumpay sila. Gusto kong maramdaman nila ang tamis ng muling pag-angat kasama si Kirsten... para kapag ibinagsak ko sila, mula sa pinakamataas na palapag sila mahuhulog."

Ngumiti nang bahagya si Dad. Hinalikan niya ako sa noo at itiniklop ang mga dokumento sa mesa.

Sa sumunod na mga linggo, inayos ko ang aking buhay. Nagtungo ako sa Europe para doon ipagpatuloy ang aking pagbubuntis malayo sa mata ng kahit sinong kakilala sa Maynila. Isinilang ko ang isang malusog na sanggol na lalaki—ang aking anak na si Liam, ang tanging magandang bagay na naiwan mula sa tatlong taong pagkakamali ko kay Tristan.

Habang nagpapasuso ako sa aking anak sa aming estate sa Switzerland, natatanggap ko ang mga update mula sa Pilipinas.

Gaya ng inaasahan, agad na inihayag ni Tristan at Kirsten ang kanilang relasyon sa alta sosyedad ilang buwan lang matapos ang aksidente ko. Ginamit ng mga Madrigal ang koneksyon ng pamilya Tuason para makakuha ng panandaliang pautang at credit lines sa mga bangko. Pinalabas nilang muling nagliwanag ang kapalaran ng pamilya nila nang maalis ang "pobre at walang kwentang" asawa ni Tristan.

Araw-araw, nakikita ko ang mga social media posts ni Kirsten na nagre-redecorate sa ancestral home ng mga Madrigal—mga gamit na ako ang bumili, mga kwartong ako ang nag-ayos, at mga halamang ako ang nag-alaga.

Umayos ang tayo ng kumpanya nila sa labas, pero sa loob, bulok ang sistema. Dahil walang kaalam-alam si Tristan sa totoong accounting at financial backing ng kumpanya, umaasa lang sila sa panakip-butas na utang.

Isang hapon, habang hawak ko ang maliit na kamay ng anak ko, pumasok ang secretary ko na may dalang panibagong file folder.

"Madam Adriana, approved na po ang buong restructuring program ng Holding Company. All the debt papers of Madrigal Development Corp. have been consolidated under your name."

Tinitigan ko ang pangalang nakasulat sa pinaka-ibabaw ng dokumento.

Adriana Araneta-Leviste.

Wala na si Ria. Wala na ang maamong babaeng pwedeng utuin, tapakan, at itapon kapag wala nang pakinabang. Ang natitira na lang ay ang babaeng hahawak sa leeg ng bawat pangarap na itinayo ni Tristan at ng pamilya niya.

Inilagay ko ang folder sa tabi ng aking desk at dahan-dahang binuhat ang anak ko mula sa kaniyang crib.

"Limang taon, Madam," paalala ng secretary ko. "Iyon po ang target time na ibinigay ninyo bago tayo bumalik ng Maynila."

Napatitig ako sa ilaw ng lungsod sa labas ng bintana habang mahigpit na hawak ang aking anak.

"Oo. Limang taon," sagot ko. "Hayaan muna natin silang mag-celebrate."

Inabot ni Mang Hector ang bagong passport ko sa mesa. Nakatatak na roon ang aking totoong pangalan, kasama ang nakatakdang flight pabalik ng Maynila pagkatapos ng limang taon.