KABANATA 5

Adriana's POV

Dumaan ang apatnapu't walong oras na ibinigay namin sa pamilya Madrigal.

Nakatayo ako sa ikalabingsiyam na palapag ng Leviste Tower habang pinanonood ang live coverage sa malaking TV screen sa aking opisina. Ang balita ngayon sa lahat ng pangunahing TV network, radyo, at trending topics sa social media ay iisa lang: ang pormal na pagpapasara sa Madrigal Development Corp. at ang tuluyang pag-evict sa pamilya Madrigal mula sa kanilang tanyag na ancestral mansion sa Forbes Park.

Sa screen, kitang-kita ang gulo at kahihiyan sa labas ng gate ng mansyon. Nakatambak sa kalsada ang mga branded na maleta, mamahaling muwebles, at mga personal na gamit nina Doña Consuelo, Kirsten, at Tristan. Dinaragsa sila ng mga mamamahayag, cameramen, at galit na galit na creditors na nag-aagawan sa paniningil ng mga hindi nababayarang utang at issuing ng mga bounced checks.

Si Doña Consuelo ay tuluyan nang nahimatay sa harap ng mga camera habang pilit na inilalayo ng kaniyang personal security guard, na ngayon ay nag-re-resign na rin dahil tatlong buwan nang walang pasahod. Si Kirsten naman ay galit na nagtatakip ng mukha gamit ang kaniyang designer bag habang sinusumbatan at pinapalo sa dibdib si Tristan.

Si Tristan? Nakatitig lang siya sa malayo, walang kaimik-imik, nakalukot ang polo, at halatang bagsak na bagsak ang buong pagkatao.

Ito ang kabayaran sa tatlong taon ng pagtrato nila sa akin bilang basahan.

"It's over for them," pumasok si Baste sa opisina ko, may dalang dalawang tasa ng mainit na kape. Inilapag niya ang isa sa mesa ko bago tumayo sa tabi ko habang nakatingin din sa TV screen. "Wala nang bangkong magpapautang sa kanila sa buong Timog-Silangang Asya. All their personal and corporate assets have been frozen, at ang natitirang ari-arian nila ay mapupunta sa Araneta-Leviste Group bilang pambayad-utang."

Napasandal ako sa gilid ng aking desk at dahan-dahang humigop ng kape. "Nakuha rin ba natin ang orihinal na titulo ng Forbes Park property?"

"Yes," sagot ni Baste habang nakangiti nang bahagya. "The house is officially yours. In fact, ang mismong lupa kung saan nakatayo ang mansyon nila ay nakapangalan na sa trust fund mo. Ano'ng balak mong gawin doon?"

"Ipagiba mo ang bahay," malamig kong sagot nang walang pag-aalinlangan. "Gawin mong orphanage, a shelter for abused mothers, o isang community park na nakapangalan sa mommy ko. Ayaw kong makita o mapuntahan ang lugar na 'yon kailanman, at ayaw kong may natitirang alaala ng mga Madrigal sa lupaing 'yan."

Inilagay ni Baste ang kaniyang tasa sa mesa at humarap sa akin. Dahan-dahan niyang hinawakan ang mga kamay ko. Sa kabila ng malamig at matapang na aura na ipinapakita ko sa buong mundo ng negosyo, ang init ng palad ni Baste ang laging nakakapagpagaling sa mga lumang sugat at takot sa puso ko.

"You did it, Adriana. Nakuha mo na ang hustisyang nararapat para sa 'yo at para sa pamilya mo," malambot niyang sabi habang tinititigan ang mga mata ko. "Now, tell me... what's next for you?"

Magsasalita pa sana ako nang biglang bumukas ang p***o ng opisina. Pumasok ang yaya ng anak ko kasama si Liam—ang limang taong gulang kong anak na lalaki na nakasuot ng maliit na polo shirt at slacks, hawig na hawig ang mga mata sa akin pero may taglay na sigla na kailanman ay hindi maagaw ng nakaraan.

"Mommy!" sigaw ni Liam habang patakbong lumalapit sa akin, bitbit ang kaniyang paboritong toy racecar.

Agad kong binuhat ang anak ko at inakap siya nang mahigpit sa aking bisig. Tumingin si Liam kay Baste at malawak na ngumiti, kumakaway ang maliit niyang kamay. "Tito Baste! You promised we’d go to the park today! Sabi mo papanoorin natin 'yung malaking fountain!"

Natawa si Baste at lumapit sa amin, sabay gulo sa buhok ng bata nang may buong pagmamahal. "Of course, buddy. A promise is a promise. Hindi nakakalimot si Tito Baste. Basta pumayag ang Mommy mo at matapos natin ang mga pirmahan ngayong araw."

Tumingin sa akin si Baste. Sa mga mata niya, nakita ko ang isang bagay na matagal nang nawala sa akin mula nang maging asawa ako ni Tristan—isang tapat, walang kondisyon, at protektadong pag-ibig. Si Baste ang naging pader ko noong mga panahong durog na durog ako sa Europe habang nagdadalang-tao. Siya ang tumayong ama kay Liam nang wala ang tunay nitong magulang, at kailanman ay hindi niya ako minadali, pinuwersa, o sinumbatan para magtiwala ulit sa kaniya.

Narinig kong tumunog ang telepono sa mesa ko. Isang tawag mula sa private at secure line ng building reception.

Inabot ko ang handset. "Yes?"

"Madam Adriana," usal ng receptionist sa kabilang linya, halatang nanginginig at balisa ang boses. "Nasa ibaba po si Mr. Tristan Madrigal. Nagwawala po sa main lobby, pilit na dumadaan sa turnstiles at nagmamakaawang makausap kayo kahit limang minuto lang daw po. Basang-basa po siya ng ulan, tinatawag niya po kayong 'Ria', at sinasabing may anak daw kayong dalawa na kailangan niyang makita at makilala..."

Napatingin ako kay Liam na masayang nakikipaglaro ngayon sa watch dial ng mamahaling orasan ni Baste, walang kaalam-alam sa kaguluhang nangyayari sa ibaba.

Dahan-dahang kinuha ni Baste ang phone sa kamay ko at inilagay ito sa kaniyang tainga.

"This is Sebastian Ortigas," utos ni Baste sa receptionist sa isang pormal, malamig, at walang kaabang-abang na tono na nagpapatahimik sa kahit kanino. "Call the head of security and the local police station immediately. Have Mr. Madrigal arrested for trespassing, harassment, and disturbing the peace. Tell him that if he comes near Adriana or her son ever again—or even utters their names in public—I will personally use every resource of Ortigas Holdings to make sure he spends the rest of his miserable life behind bars."

Ibinaba ni Baste ang telepono nang walang anumang pag-aalinlangan at muling tumingin sa akin.

"Hindi ka na nila muling magagalaw, maaabala, o mapapaiyak, Adriana. I'll make sure of that," bulong niya habang nakahawak sa balikat ko.

Tinitigan ko si Baste, at sa kauna-unahang pagkakataon sa loob ng limang taon ng pait at paghihiganti, naramdaman ko ang tunay at malalim na kapayapaan sa dibdib ko. Wala na ang galit, wala na ang poot, at wala na ang anumang ugnayan sa lalaking minsan kong inakalang mundo ko. Ang natitira na lang ay ang kagustuhang magpatuloy sa buhay kasama ang mga taong totoong nagpapahalaga at nagmamahal sa akin.

"Salamat, Baste," sabi ko habang nakangiti nang tapat at buong-puso sa kaniya. "Para sa lahat ng proteksyon at paghihintay mo."

"You don't ever have to thank me for loving you, Adriana," sagot niya habang may matamis na ngiti sa kaniyang mga labi.

Dahan-dahang kinuha ni Baste ang kaniyang suit jacket mula sa sofa at isinuot ito. Inakbayan niya ako habang hawak ko naman ang maliit na kamay ni Liam.

Habang naglalakad kami palabas ng malawak kong opisina patungo sa private executive elevator, narinig ko ang mahinang tawa ng anak ko habang nagkukuwento kay Baste tungkol sa kaniyang mga laruan. Sa paglabas namin ng gusali, sinalubong kami ng maliwanag na sikat ng araw—isang patunay na tapos na ang gabi ng pagtataksil, at nakatayo na ako sa gitna ng aking bagong simula.