Billionaire Ex-Wife's Revenge

Adriana's POV

Hawak ko ang maliit na sobre mula sa St. Luke’s habang nakatitig sa steering wheel ng kotse ko. Ilang minuto rin akong hindi makahinga nang maayos matapos iabot ng doktor ang ultrasound result.

Positive. Six weeks pregnant.

Sa loob ng tatlong taon naming pagsasama ni Tristan, ito lang ang pinakahihintay ko. Ang buong akala ko, ito na ang magiging susi para tuluyan kaming maging pamilya. Para sa kaniya, nagpanggap akong isang simpleng babae na walang malaking pamilyang kinagisnan. Isang pambihirang sakripisyo para sa tulad kong lumaki sa luho ng mga Araneta-Leviste, dahil gusto kong makasiguro na ako mismo ang mahal niya, at hindi ang pera o titulo ng pamilya ko.

Pag-uwi ko sa ancestral home ng mga Madrigal sa Forbes Park, tahimik ang buong paligid. Dahil kaarawan ni Tristan ngayon, nagluto ako ng paborito niyang pagkain at naghanda ng simpleng sorpresa. Gusto kong ibalita sa kaniya ang tungkol sa sanggol habang kaming dalawa lang.

Dinala ko ang mga plato patungong dining area nang mapansin kong nakabukas nang bahagya ang p***o ng study room sa dulo ng hallway. Rinig na rinig mula rito ang boses ni Doña Consuelo, ang aking biyenan, at ni Kirsten, ang nabiyudang asawa ng nakakatandang kapatid ni Tristan.

"Hindi na natin kayang patagalin 'to, Tristan," malamig na wika ng biyenan ko. "Naghihingalo na ang negosyo natin. Ang pamilya lang ni Kirsten ang may sapat na koneksyon sa gobyerno para mabawi ang natitirang mga ari-arian ng mga Madrigal."

Napatigil ako sa paglakad. Hawak ko pa rin sa kabilang kamay ang ultrasound result.

"Pero Ma, kasal kami ni Ria," sagot ni Tristan. May bahagyang pag-aalinlangan sa boses niya, pero wala man lang galit o pagdepensa.

Lumabas ang isang maikling tawa mula kay Kirsten. "Tristan, be realistic. Tatlong taon ka nang nagtitiis sa babaeng 'yan. Ano bang napala mo sa kaniya? Walang background, walang pera, at hanggang ngayon, hindi ka man lang maipagmalaki sa alta sosyedad. Hindi ba't sabi ng doktor, mahina rin ang tsansa niyang mabuntis? Palalabasin lang natin na baog siya at pabigat sa pamilya. Madaling ayusin ang annulment."

Sana may narinig akong pagtutol. Sana sinabi ni Tristan na mahal niya ako. Sana ipinagtanggol niya ang tatlong taong ibinigay ko sa kaniya nang walang tirang natira para sa sarili ko.

Pero sa halip, isang malalim na buntong-hininga lang ang narinig ko mula sa asawa ko.

"Alam ko, Kirsten," sabi ni Tristan. Ang boses niya na dating puno ng lambing kapag kausap ako ay pinalitan ng malamig at kalkuladong tono. "Wala naman talaga akong naramdamang pag-ibig kay Ria. Ginawa ko lang siyang asawa para may tagapag-alaga sa bahay habang maayos pa ang lahat. Naging maayos naman siyang tagapaglingkod dito, pero tama ka... hindi siya ang babaeng nababagay sa pangarap ko."

"Mabuti at malinaw sa 'yo," dagdag ni Doña Consuelo. "Kapag nagpakasal kayo ni Kirsten, maililipat sa pangalan niya ang karamihan sa assets para hindi makuha ng bangko. Tungkol naman kay Ria, bibigyan natin siya ng konting halaga para hindi na mag-ingay kapag pinalayas natin."

Nanlamig ang buong katawan ko. Para akong binuhusan ng yelo sa gitna ng init ng tanghali.

Ang lalaking inakala kong ligtas na kanlungan ko... ang pamilyang pinaglingkuran ko at pinalampas ang lahat ng pambabalewala nila sa akin... ginawa lang pala akong katulong sa sarili kong tahanan. At ang baby sa tiyan ko? Isang pangarap na itinapon na nila bago pa man nila malalaman.

Hindi ako umiyak. Walang luhang lumabas sa mga mata ko. May isang bagay na biglang namatay sa loob ko—ang maawain at marupok na Ria na handang magpakababa para sa pag-ibig.

Tinitigan ko ang sobre sa kamay ko bago ko ito dahan-dahang isinilid sa loob ng aking bag.

Dahan-dahan akong humakbang pabalik sa silid-tulugan namin ni Tristan. Hindi ako nag-ingay. Hindi ako nagwala. Hindi ko ibinagsak ang mga pinggan sa kusina.

Pumasok ako sa kuwarto at binuksan ang drawer kung saan nakatago ang isang lumang telepono na hindi ko ginamit sa loob ng tatlong taon. Binuksan ko ito at hinitay na mag-load ang signal.

Ilang segundo lang, isang numero lang ang tanging kailangan kong tawagan.

"Hello, Madam Adriana?" sagot ng isang pormal at magalang na boses sa kabilang linya. It was my family’s private secretary.

"Ihanda mo ang sasakyan sa may kabilang kanto ng subdibisyon," malamig kong utos. Ang boses ko ay wala nang bakas ng pag-aalinlangan. "At tawagan mo si Dad. Sabihin mo sa kaniya, uuwi na ang nag-iisang tagapagmana ng mga Araneta-Leviste."

"Opo, Madam. May kailangan pa po ba kaming ihanda?"

Tumingin ako sa salamin. Ang babaeng nakatitig sa akin ay hindi na ang maamong asawa ni Tristan Madrigal. Ang nakikita ko na ay ang tunay na ako—isang babaeng may sapat na kapangyarihan para bilhin at ibagsak ang buong angkan ng mga Madrigal sa loob lang ng isang araw.

"Ihanda niyo ang pinakamagaling na legal team ng pamilya," sagot ko habang kinukuha ang aking shoulder bag. "May mga taong kailangang maturuan kung paano magbayad sa lahat ng ginawa nila."

Lumakad ako palabas ng pintuan nang hindi man lang lumingon sa bahay na iyon. Ang regalong nakahanda para sa kaarawan ni Tristan ay naiwang malamig sa ibabaw ng mesa.