ログインAndriana's POVIsang linggo ang lumipas matapos ang gabing iyon sa veranda, at naging abala ang mga sumunod na araw sa sunod-sunod na board meetings at site inspections para sa aming mga bagong proyekto sa Cavite at Laguna. Sanay na ako sa ganitong klase ng buhay—mabilis, pormal, at puro negosyo. Pero kahit gaano pa karami ang mga dokumentong kailangan kong pirmahan, may mga sandaling nakakaramdam din ako ng paminsan-minsang pagod. Buti na lang at laging nariyan si Baste para saluhin ang kalahati ng mga trabaho kapag napapansin niyang medyo sumusobra na ang oras ko sa opisina.Tanghali noon nang magpasya kaming mag-lunch ni Clara sa isang sikat na open-air restaurant sa BGC High Street para makapagpahinga naman kahit sandali mula sa air-conditioned air ng Leviste Tower. Habang kumakain kami ng pasta, napansin ko ang bahagyang pag-atubili sa mukha ni Clara habang hawak ang tablet niya."May problema ba sa mga schedule natin ngayong linggo, Clara?" tanong ko habang umiinom ng iced tea.
Andriana's POVKinabukasan, maagang nagising ang buong bahay dahil sa paghahanda para sa hapunan namin kasama ang mama ni Baste. Si Liam naman, maaga ring bumangon dahil excited daw siyang ipakita kay Grandma ang bago niyang remote-control helicopter na binili namin noong nakaraang linggo sa BGC. Habang nakaupo ako sa dining table at umiinom ng kape, pinapanood ko si Baste na tinutulungan ang anak namin na mag-ayos ng kwelyo ng polo shirt nito. Ang sarap sa pakiramdam na makita silang dalawa na nag-aagawan sa huling piraso ng pancakes habang tumatawa nang malakas. Para sa isang taong dumaan sa madilim na nakaraan, ang simpleng eksenang ito ang pinakamagandang gantimpala na pwedeng ibigay sa akin ng buhay."Mommy, look! Bagay ba sa akin 'to?" tanong ni Liam habang iwinawasiwas ang maliit niyang laruan sa harap ko."Oo naman, poging-pogi ang anak ko," sagot ko habang hinawakan ang pisngi niya at hinalikan ito. "Pero hintayin muna natin si Grandma bago ka maglaro dyan sa sala, ha?""Yes,
Andriana's POVMaagang lumapag ang helikopter mula sa Cavite property development site namin sa pribadong helipad sa BGC. Habang tinatanggal ko ang seatbelt, napatingin ako sa labas kung saan tanaw ang mga naglalakihang gusali ng siyudad. Limang taon na ang lumipas simula nang iwan ko ang pangalang Ria sa isang madilim at sirang kwarto sa Forbes Park, pero paminsan-minsan, may mga araw pa ring bumabalik sa isip ko ang mga alaala ng panahong iyon. Hindi para saktan ako kundi para ipaalala kung gaano kalayo na ang narating ko."Magandang hapon, Madam Adriana," bungad sa akin ng chief of staff ko na si Ms. Clara habang inabot ang isang malaking tablet at ilang folder ng mga dokumento pagpasok ko sa private elevator. "Na-review na po ng engineering team ang final blueprint para sa bago nating commercial complex sa Parañaque. Kailangan na lang po ng pirma ninyo para masimulan na ang ground breaking next week.""Sige, iwan mo muna sa desk ko mamaya. Titingnan ko bago ako umuwi," sagot ko ha
Andriana's POVSabado noon, at habang umiikot ang mga mata ko sa buong kahabaan ng boardroom sa Leviste Tower, napag-isipan ko kung gaano kabilis magbago ang takbo ng mundo. Lima o anim na taon ang nakalipas, nakatayo lang ako sa sulok ng isang lumang kusina sa Forbes Park, nagluluto ng paboritong ulam ng taong nagpanggap na nagmamahal sa akin habang pinandidirihan pala ako sa likod ko. Ngayon, ang mga taong nakaupo sa harap ko—mga matatandang stockholders, bank executives, at mga kilalang negosyante—ay yumuyuko at nakikinig sa bawat salitang lumalabas sa bibig ko."The acquisition of the remaining logistics assets in Cavite is fully approved," sabi ko habang inilalapag ang panulat ko sa mesa. Ang boses ko ay kalmado, walang halong emosyon, pero sapat para makuha ang buong atensyon ng kwarto. "Make sure the legal team finalizes the paperwork by Monday morning.""Yes, Madam Adriana," sagot agad ng chief operating officer namin habang mabilis na isinusulat ang mga utos ko.Habang pinapa
Sebastian's POVTatlong taon na ang nakalipas mula noong gabing 'yon sa Europe. Habang tinitingnan ko si Adriana na mahimbing na natutulog sa tabi ng anak niyang si Liam, hindi ko mapigilang maalala kung paano nagsimula ang lahat.Noong mga panahong iyon, kilala ko na si Adriana. Siya ang babaeng matagal ko nang binabantayan sa malayo. Bilang head ng Ortigas Holdings, sanay na ako sa mga taong lumalapit para lang sa pera at koneksyon. Pero si Adriana, ibang-iba. Pinili niyang magtago sa simpleng buhay at magpanggap na ordinaryong asawa para lang masukat ang tapat na pagmamahal ng isang lalaking hindi naman pala siya kailanman pinahalagahan.Naalala ko pa ang itsura niya nang tumawag siya sa private secretary ng pamilya namin limang taon na ang nakalipas. Basag ang boses niya, pero walang luha. May galit, may determinasyon, at may malamig na pasya na hinding-hindi ko makakalimutan. Noong gabing iyon, lumipad ako papuntang Tagaytay para lang masigurong ligtas siya at ang dinadala niya.
Adriana's POVDumaan ang apatnapu't walong oras na ibinigay namin sa pamilya Madrigal.Nakatayo ako sa ikalabingsiyam na palapag ng Leviste Tower habang pinanonood ang live coverage sa malaking TV screen sa aking opisina. Ang balita ngayon sa lahat ng pangunahing TV network, radyo, at trending topics sa social media ay iisa lang: ang pormal na pagpapasara sa Madrigal Development Corp. at ang tuluyang pag-evict sa pamilya Madrigal mula sa kanilang tanyag na ancestral mansion sa Forbes Park.Sa screen, kitang-kita ang gulo at kahihiyan sa labas ng gate ng mansyon. Nakatambak sa kalsada ang mga branded na maleta, mamahaling muwebles, at mga personal na gamit nina Doña Consuelo, Kirsten, at Tristan. Dinaragsa sila ng mga mamamahayag, cameramen, at galit na galit na creditors na nag-aagawan sa paniningil ng mga hindi nababayarang utang at issuing ng mga bounced checks.Si Doña Consuelo ay tuluyan nang nahimatay sa harap ng mga camera habang pilit na inilalayo ng kaniyang personal security







