LOGIN"I'm glad this turned out so well than I've imagined. I wasn't really expecting the outcome. Gusto ko lang mapabilis ang pagbuo para naman may malipatan na ang mga batang may sakit, kaysa manatili sila sa bahay-ampunan na 'yon," ani ko at naupo sa duyan na naroon sa garden. Mabuti na lang at malilim na sa parteng iyon ng lugar.Inilibot ko ng paningin ko ang buong lugar. Kelly was right. Mas malaki ito kaysa sa dalawang orphanage na ipinagawa ko sa city, and I admit, this is the best one. Kaya lang, hindi gaya sa dalawang bahay-ampunan, wala akong makitang mga batang naglalaro. Maybe because of their conditions."Ito na ba ang huling ipapagawa mo? Or may susunod pa?" Kelly asked. I can feel her intense stares at me kaya sinalubong ko ang tingin niya."Maybe. I'm not yet sure. Kung puwede lang ay magpagawa ako sa bawat sulok ng mundo, gagawin ko.""Willing ka talagang ubusin ang yaman mo rito?" Tanong pa niya, tila makapaniwala kaya natawa ako."Wealth is not important to me. Maybe tha
"Ma'am, here's your coffee."My forehead automatically creased when Kelly put my coffee on my table while breathing loudly. Tiningnan ko siya. "Could you please breathe quietly?""Po?" Gulong-gulong sambit niya."Whatever. What's my schedule for today? Matutuloy ba ang meeting with the Ruiz's?" I sipped on my coffee.Isinara ko nang malakas ang librong binabasa ko at isinawalang-bahala ang inis na naramdaman dahil pinutol ni Kelly ang pagbabasa ko."You moved the meeting to lunchtime, Ma'am, so...""I know, Kelly. Ang tinatanong ko kung matutuloy ba sila ngayon. Mr. Ruiz is still in New York, right?" Tanong ko at tumayo na. Tila naalarma siya roon habang nakatingin pa rin sa note na hawak niya."Yes, Ma'am. The meeting with the Ruiz's will push through this lunch. Ang anak daw ho ni Mr. Ruiz ang pupunta sa meeting."Tumaas ang kilay ko. Kung iyon ang totoo ay ito ang unang beses na makikita ko ang anak ng matandang Ruiz mula nang umalis ito ng bansa. Matagal na ring usap-usapan sa loo
"Look, I'm really sorry. I really am! I didn't mean to intrude on your privacy that way. Is that how you hate your family na hindi mo kayang palampasin 'to?"Sa puntong iyon, tila tuluyan nang nakalabit ang gatilyo ng ulo ko at mabilis na kumilos ang mga kamay ko upang sampalin siya na ikinagulat niya."D-don't you ever dare step your filthy foot here or I will come for you, Phil. You and I, we never had a thing if that's what you want to know," mariin kong sinabi sa kaniya at mabilis na sumakay sa sasakyan ko saka pinaharurot iyon.Hindi ako sigurado kung nabigla ba siya sa sinabi niya o ano. Matagal ko na siyang kakilala at ang alam ko ay mabuti siyang tao. Well, I guess we're too saint for each other? Kaya niya nasabi iyon? Or I was just expecting something different from him. Na hindi siya katulad niya.My whole day passed that fast na hindi ko na namalayan ang oras. Napansin ko lang iyon nang mapatingin ako sa wristwatch ko. It's 10:56 p.m. and here I am, spending my night alone
The coffee along with my vanilla scent is scattered throughout my office. I gracefully sipped my coffee when the intercom rang. God. I want this morning to be peaceful as long as I want yet they can't even give me this.Nangunot ang noo ko roon at mariing pinindot iyon."What is it now, Kelly? Didn't I tell you not to bother me during this hour?""I'm sorry, Madame. May package pong dumating na para sa inyo raw po. Importante raw po sabi ng nagpadala, e. Ipapasok ko po ba diyan?" Tila nag-aalangan niyang tanong.Umikot ang mga mata ko sa ere. Alam ko na ito. Hindi pa rin pala siya tapos sa ganitong laro niya?"Just throw it or you can have it if you want," tamad na sagot ko at papatayin na sana ang intercom nang magsalita siyang muli."Pero nandito rin po siya ngayon, Madame. May sasabihin lang daw pong importante sa 'yo-""I'm busy, Kelly. Kapag hindi mo pa napaalis ang taong 'yan, ikaw ang paaalisin ko at hindi ka na makakabalik pa sa building ko. Got it?" I grunted and didn't even
Everyone is so excited to see the twin. Ramdam ko ang pagsabog ng puso ko sa sobrang kagalakan sa kadahilanang maraming nagmamahal sa mga anak ko. Hindi ko inaasahan ang mga pangyayari nang mga nakaraang buwan habang ipinagbubuntis ko sila. Bumyahe pa ang ilan sa pamilya ko patungo rito sa Australia just to see us in person. Hindi raw sila makukuntento sa video chat lang.Lucien and I decided to postpone our wedding until I gave birth. Alam kong maayos din ang takbo ng kompanyang pansamantalang iniwanan ko dahil nasa mga kamay ito ni Uncle kahit pa abala rin ito sa family businesses niya. Sina Annie ay kamakailan lang ay kinasal na rin maging si Heather.Abala ako sa pagtitig ko sa mga anak kong mahimbing ang tulog sa tabi ko nang bumukas ang pintuan kaya umangat ang tingin ko roon. Umalis na ang lahat maging si Lucien upang bumili ng makakain namin kasama si Armani.Napangiti ako nang makita ko siya. Maluha-luha itong lumapit sa 'min kasama sina Yvo, Benjamin, at Rei."Oh... ang mga
Humiwalay ito sa 'kin at naglakad patungo sa walk in closet namin. Sinundan ko lang siya ng tingin hanggang sa makabalik siya sa harapan ko dala ang isang brown envelope. Ngumisi ito saka kinagat ang ibabang labi niya habang inaabot sa 'kin ang envelope na iyon."What's this?""Just open it." He commanded me.Ni walang pumasok sa utak ko kung ano ang bagay na 'yon kaya kaswal na kaswal kong binuksan at kinuha ang laman no'n.Tahimik lang kaming dalawa. Pinasadahan ko ng tingin ang mga nakasulat sa mga papel na hawak ko. Nagsimulang manginig ang buong katawan ko kasabay ng unti-unting pag-init ng sulok ng mga mata ko. Natutop ko saglit ang bibig ko habang masuyong binabasa ang mga nakasaad doon. Checking if it's real or not, but no, it is fucking real."O-oh, God, Lucien . . ." I almost whispered to myself and immediately looked up to him. Malawak na ang ngiti nito sa 'kin habang nangingislap pa ang mga mata."W-what is this? Is this real?" Gulong-gulo kong sambit sa kaniya.Hindi siya







