Chap. 3 "Unmasking the Past"

Biglang napatalon si Ednel nang may humawak sa balikat niya mula sa likod.

 “Hey, bakit ayaw mo makisama sa loob?” tanong ni Edwin, nakangiti, parang walang kamalay-malay sa kumukulong tensyon sa paligid ni Ednel.

Napalingon si Ednel, sumimangot. “That’s none of your business. Pumasok ka na lang. Ayos lang ako rito.”

 Nakamarkang inis, ramdam sa bawat diin ng boses niya.

Pero halatang ayaw paawat si Edwin. Lumapit pa lalo.

 “Bakit todo tingin ka d’yan sa stripper na ‘yan? Tapos ayaw mo ‘yong nasa VIP room?”

 Pangungulit nito, parang sinasadya pang pumasok sa personal space niya.

Hindi na sumagot si Ednel. Hindi niya ito binigyan ng kahit anong reaksyon. He simply turned away pero bago pa man siya makalayo, may biglang kaguluhan sa dance floor.

Biglang nagkarambola.

At iyon mismo ang stripper na kanina pa nagwawala sa utak ni Ednel, the masked girl who stirred something deep and dangerous inside him… now running, terrified.

Mas lalo pang nag-init ang dugo ni Ednel nang maramdaman niyang… hindi lang pala siya ang nagka-interes sa babae.

 Pati si Edwin.

 At doon na tuluyang kumulo ang konsensiya niya. Isang halong pagkapikon, pagkalito, at hindi maipaliwanag na selos.

“Ano ba?! Hindi ako nagpapa-table! Bitiwan n’yo ako!”

 sigaw ng stripper habang hinahatak siya ng isang malaking Hapon. Ang lakas, parang ibinebenta ang dalaga sa harap ng lahat.

“Please. One night only. I will pay you one million, baby. Please, I like you. I want to rub with you!”

 sigaw ng Hapon habang mahigpit ang pagkakakapit sa braso ng babae.

Hindi na nagdalawang-isip sina Ednel at Edwin.

 Sabay silang lumapit.

 At doon nakita nila na may Yakuza pala ang grupo ng mga Hapon.

Boom.

 Nagkaroon ng instant rumble.

Si Ednel, sanay sa martial arts, ay tila demonyo sa bilis ng galaw.

 Si Edwin, kahit corporate ang dating, ay hindi nagpahuli at sumali pa siya ng gulo na para kay Ednel.

 Nang may Hapon na nagbanta gamit ang basag na bote, si Edwin ang humarang.

At doon, sa gitna ng gulo, naramdaman ni Ednel ang hindi niya inaasahan...

 Sincere si Edwin.

 Hindi siya pabigat.

 Hindi siya kalaban… at that moment, he was an ally.

Pagkatapos ng matinding rambulan…

Lupaypay sa sahig ang ilang Yakuza.

 Si Ednel ay humihingal pero composed; si Edwin ay bahagyang sugatan pero nakatayo pa rin.

Then suddenly…

Hinubad ng mysterious stripper ang mask niya.

At ang sumunod na eksena…

 parang sumabog ang buong mundo ni Ednel.

Si Elise.

Nakabukas ang bibig, puno ng luha, nanginginig.

 At agad siyang tumakbo papunta kay Ednel, parang nawalan ng preno ang puso.

“NEIL! NEIL! Neil… ikaw ‘yan! Neil!!! Buhay ka! BUHAY KA!

 Umuwi ka na, Neil! Please!

 Mahal na mahal kita, Neil! Kuya!”

Humagulgol siya habang niyayakap nang ubod ng higpit si Ednel, walang pakialam kung napapahiya siya o hindi, walang pakialam sa audience, walang pakialam sa mundo.

Napatulala ang mga kasamahang stripper.

 Pati ang bugaw niya ay naalanganin. Hindi makaimik, hindi makalapit.

 Kilala nila si Ednel. He’s a well-known billionaire, respected, powerful.

 Walang mangangahas sumingit.

Pero si Elise?

 Nagsusumigaw.

 Nanginginig.

 Wasak ang mascara.

 Bumalik lahat ng sugat na pilit niyang tinatakpan.

Hindi makagalaw si Ednel.

 Parang multo ng nakaraan ang dumapo sa harap niya. At ang masama pa’y buhay, humihinga, at umiiyak.

Si Edwin naman ay napatulala rin, hindi makapaniwala sa eksenang nasa harap niya.

Lumabas pa ang mga kasamahan nila mula sa VIP room na shocked, confused, bulong-bulong.

At doon lang natauhan si Ednel.

 He snapped back.

Hinila niya ang kamay niya palayo kay Elise.

Pero si Elise?

 Mas kumapit pa.

 Hanggang sa lumuhod na ito, nanginginig, at yumakap sa binti ni Ednel na parang may hinihinging himala.

“HINDI AKO SI NEIL! Umalis ka na diyan!”

 sigaw ni Ednel, halos matanggal ang ugat sa leeg niya sa galit.

Pero hindi bumitaw si Elise.

 Lalo pa siyang humagulgol, halos hindi na ma-recognize ang mukha sa luha at mascara.

At doon pumutok ang galit ni Ednel.

Sa sobrang inis, sinipa niya nang madiin si Elise para mapatumba.

 Hinawakan niya ang braso nito, mariin, malamig, walang konsiderasyon.

“Makinig ka. STRIPPER ka lang at BILLIONAIRE ako. Kung iniisip mong makukuha mo ako sa ganiyang iyak-iyak mo, HINDI KITA PAPATULAN.”

 Nanginginig ang boses niya sa kontroladong galit.

“I am NOT Neil. You’re mistaken. I am Ednel Hernandez Wilson. Tumingin-tingin ka naman sa magazine bago ka magmukhang tanga!

 Let go of my body, you… stinky stripper bitch!”

At nagsaliva si Ednel, sinadya pa niyang duraan ang sahig malapit kay Elise.

 An unmistakable act of humiliation.

Tahimik ang buong club.

 Walang makagalaw.

 Walang sumingit.

Tumalikod si Ednel at umalis.

 Sumunod ang BOD, pati si Dick, kahit halatang naguguluhan.

Pero si Edwin… hindi nakatiis.

Habang naglalakad palayo si Ednel, lumapit si Edwin kay Elise.

 Hindi niya na kayang hayaan iyon.

“Pasensiya na, Mister Ednel,” sigaw niya pero hindi na lumingon si Ednel.

 Bumaling siya kay Elise.

 “Kamukhang-kamukha mo lang talaga ‘yong kuya niya. Ako nga rin, napagkamalan ko siyang si Neil dati.

 Kilala ko si Neil. Ako na mismo humihingi ng pasensya sa’yo.”

Pinatayo niya si Elise nang marahan, inalalayan, pinaupo.

 Inabotan ng tubig.

 At hindi nagdalawang isip hubarin ang suit jacket at ipinayakap ito sa balikat ng dalaga.

“Elise… do you still remember me?” tanong ni Edwin, may lambing sa tinig, may lungkot sa mata.

Umiling si Elise, humihikbi.

 “Sorry… hindi. Punong-puno ang utak ko ngayon. Shocked ako. Akala ko si Neil kasi kamukhang-kamukha niya…”

Tumango si Edwin.

 “Naiintindihan ko. Si Kuya Neil mo… siya ‘yong nanuntok sa’kin noong JS prom natin.

 Ako ‘yong partner mo noon.”

 Napakamot siya ng batok.

 “At… ikaw ang first kiss ko.”

Nagulat si Elise, bahagyang natigilan.

 “Talaga…? Ironic. Si Neil… namatay siya sa sunog. Sa kulungan.

 Pero parang… buhay pa siya sa katauhan ni Sir Ednel.”

At bumuhos ulit ang luha niya.

Dahan-dahang lumapit si Edwin, tinapik ang balikat niya.

“Look, kalimutan mo na siya. Ito ang gawin mo, mag-apply ka sa kumpanya namin bilang secretary. Ayoko nang makita kang nagtatrabaho rito.

 Here, take my card. Tawagan mo ko anytime. Nandito ako. Handang tumulong.”

 Niyakap niya si Elise, mahigpit pero gentle.

 “Sandal ka lang. Iyak mo lahat. Ilabas mo lahat ng sakit dito sa balikat ko.”

Iniabot niya ang pera. Hindi puro pera, kundi isang lifeline.

“Kaka-dalawang buwan ko pa lang dito…” iyak ni Elise, pero tinanggap ang pera, mahina pero may pasasalamat.

 “Salamat… malaking tulong ito.”