Chap. 2 "Masked Woman"

Tumayo si Dick at binuksan ang pinto ng opisina, at halos mapaatras siya nang bumulaga ang tatlong board of directors kasama pa ang isang lalaki na hindi niya inaasahang makikita roon. Si Edwin Morgan, ang ipapalit sa posisyon niya bilang presidente ng kumpanya.

“Good morning, Sir Ednel.” mahinahong bati ng isa sa BOD.

 “This is our newly hired person. He is now the COO, the President of H&W Company. Iyan ang utos ng uncle mo. Habang ang pinsan mong si Dick ay aatras bilang Vice President.”

Parang nag-blackout ng isang segundo ang isip ni Ednel.

The moment his eyes landed on the man standing confidently at the center…

 para siyang tinamaan ng matagal nang tinatagong kidlat.

Si Edwin.

 The same Edwin he once laid his fists on during their JS prom. Ang lalaking nagbukas ng mga sugat na akala ni Ednel ay matagal nang nalibing sa nakaraan.

At ngayon, he’s here.

 Right in front of him.

 Hindi na batang paiyak-iyak noon.

 Kundi isang lalaking may malinis na aura, expensive confidence, and a presence that filled the entire room.

Nanlaki rin ang mata ni Edwin nang makita siya. Pero sa halip na umatras o mailang ay ngumiti ito.

 ‘Yong tipong confident, malalim, at may bahid ng nostalgia.

Lumapit si Edwin… at iniabot ang kamay para kamayan siya.

That simple gesture felt like a punch to Ednel’s chest.

Hindi iyon basta handshake.

 It was a silent reminder.

 Of the past.

 Of what happened.

 Of what was lost.

 Of what remained.

At dahil nakatingin na sa kanya ang tatlo pang BOD, pati si Dick na parang nagpapadala ng silent signal ay wala siyang choice.

He had to take Edwin’s hand.

Nang magdikit ang palad nila, may mainit na bolt of tension na gumapang sa pulso niya. A subtle vibration. Isang kiliti na hindi niya gusto… pero hindi niya maipagkakailang naramdaman.

"Nice meeting you, Mr. Ednel Hernandez Wilson. Your face is so familiar. Nagkita na ba tayo somewhere?" tanong ni Edwin, may baritona at mahinahong confidence.

 Ibang-iba sa Edwin na kilala niya noon. Hindi na ‘yong paos at magaslaw na tinig na parang batang nagtatampo. This Edwin was refined, matipuno, mestiso, naka-gradong salamin, and wearing a masculine perfume na agad pumasok sa ilong ni Ednel.

Tumayo si Dick, nagpapakilala sa tatlo nilang presensya na parang Bench models kung tutuusin.

 Kung magkakatabi silang tatlo like Ednel with his fierce green eyes, Edwin with his striking blue ones, and Dick with his deep brown gaze ay para silang tatlong cover boys ng isang high-end magazine.

 Ang alindog nila ay parang sumiksik sa buong opisina, naghalo ang sophistication at subtle erotic tension sa hangin.

At sa gitna ng lahat ng iyon, Ednel felt cornered.

He had no choice but to accept the cursed fate na ibinigay sa kanya, ang makatrabaho si Edwin sa loob mismo ng kumpanya niya.

Corporate world is survival.

 Reputation is currency.

 At ang utos ng Uncle Marvin niya ay simple, “Tiisin mo. That is the key to success.”

Pero bakit ba parang personal?

 Bakit tuwing sumusulyap siya kay Edwin, parang may kumikiskis na init sa dibdib niya?

 The posture.

 The confident smirk.

 The subtle elegance.

Everything was a reminder…

 and a threat.

That night…

Nag-decide ang buong board to celebrate.

 Kasama na si Edwin kahit gusto ni Ednel na lumayo.

Niyaya ni Dick ang mga kasama papunta sa isang high-class night club.

 Tatlong tinted GMC SUVs ang ginamit nila, black and sleek, parang convoy ng mga politiko.

 Tahimik ang biyahe, hindi dahil boring… kundi dahil punô ng tension ang hangin.

Hindi inalok ni Ednel ang mga binata ng iba pang sasakyan in subtle dominance.

 Alam niya kung paano mag-set ng atmosphere.

 Quiet. Controlled.

 A presence that demanded respect.

Pagdating nila sa club, sumalubong ang pula at gintong ilaw na parang Moulin Rouge theater.

 Ang mga babaeng dumadaan sa harap nila ay nakasuot ng feathered lingerie, shimmering corsets, at stockings na may lace.

 May amoy ng mamahaling pabango, sambalilo ng alak, at sensuality na parang kumakapit sa balat.

“This is weird… and sick clubs. Kakaiba mga damit nila. May mga artista rin, oh!” bulong ni Dick.

“Exactly. Parang theater lang,” sagot ni Ednel na may mapanuksong ngisi.

 “Tara na. Good time muna tayo. Off n’yo mga cellphone kasi baka tawagan kayo ng asawa n’yo. Malalagot kayo.”

Tawanan ang sagot ng mga kasal na kasama nila.

Pumasok sila sa VIP room at may malaking mesa, leather couches, gold accents.

 Peso lang ito kay Ednel, kaya in-order niya ang pinakamalalakas na liquor na parang apoy ang tama.

He wanted to burn the memories

 Those memories connected to Edwin.

 Ten years ago pero parang sariwa.

 Parang gasgas na paulit-ulit niyang naririnig sa utak.

Kailangan niyang maglasing hanggang mawala iyon.

 Inside the VIP room…

Tinawag na nila ang stripper. At syempre, aliw na aliw ang mga may-edad na board members.

 Pero si Ednel?

 Hindi mapakali.

Lumabas siya sandali para magyosi.

 At doon niya ito nakita.

Isang stripper sa gitna ng stage, sumasayaw sa saliw ng bolera.

 Puting-puti ang balat, sculpted ang curves, at ang suot nitong feathered undies ay parang nalulunod sa spotlight ng club.

 May maskara ang babae, and concealing her identity pero mas lalo itong naging nakaka-adik sa tingin.

Si Ednel, na sanay sa abuso ng katawan at power play, ay natigilan.

She was hypnotic.

And suddenly…

 parang siya ang feathered scarf na yumayakap sa kurba ng beywang nito.

Hindi niya maintindihan pero may naramdaman siyang kilalang init sa loob niya…

 A primal longing.

 A dangerous attraction.

 A spark he thought he buried a long time ago.

The dancer moved with a sway that felt familiar… too familiar.

 Pero hindi niya ma-pinpoint.

And that mystery only made her more intoxicating.