Chapter 4

Halos alas-nuwebe na ng gabi nang makarating si Jane sa apartment.

Pakiramdam niya bibigay na ang katawan niya sa pagod. Mula umaga hanggang gabi, puro argumento, tension, at pressure ang hinarap niya sa Trinidad Law Firm dahil sa video evidence na ipinasa niya. At kahit nakauwi na siya, parang hindi pa rin nawawala ang bigat sa dibdib nito.

Pagbukas niya ng pinto, agad siyang sinalubong ng amoy ng mainit na sabaw at ang yakap ng kaniyang mga anak na triplets.

“Mommy!” Tumakbo agad si Luna papunta sa kaniya at mahigpit na yumakap sa bewang niya. Siya si Luna Samaniego, ang pinaka-batang anak na babae ni Jane. Nakangiti itong sumalubong at saka hinalikan ang ina.

Sumunod din naman si Liam habang hawak ang notebook nito’t nagawa ng assignment. “Kain ka na po, Mama.” Sambit ni Lucas Samaniego, ang ikalawang anak ni Jane.

“Pasensya na mga anak at late si Mama ha? Medyo natraffic lang.”

Mula sa kusina, sumilip si Tita Marie habang hawak ang sandok. “Naku, sa wakas dumating ka rin, ‘nak. Pinainit ko ulit ‘yong sabaw kasi sabi ko baka gutom na gutom ka pag-uwi.”

Kumirot agad dibdib ni Jane sa guilt. “Pasensya na po, Tita. Naipit sa office.”

“Naku, okay lang. Alam ko namang nagtatrabaho ka para sa mga bata.” Ngumiti ang matanda bago muling bumalik sa kusina. “Maghugas ka muna. Kakain tayo.”

Tahimik na napabuntong-hininga si Jane. Minsan hindi niya alam paano niya kakayanin kung wala ang kaniyang Tita Marie. Hindi man ito tunay niyang kamag-anak, ito na rin halos ang tumayong pamilya nila simula nang tumira sila rito.

Pagkapasok niya sa maliit nilang sala, agad niyang nakita si Lucas na tahimik na nakaupo malapit sa bintana habang may hawak na libro. Gaya ng lagi, tahimik lang itong nagbabasa’t nagmamasid sa kaniyang paligid.

“Ikaw, anak ko. Hindi ka pa natutulog?” tanong ni Jane sa kaniyang anak at saka hinaplos ang buhok nito.

Lumingon si Lucas at saka sumagot. “Hinintay ka po namin.”

Si Lucas Samaniego ang panganay niyang anak. Triplets silang magkakapatid, ngunit premature baby si Lucas kung kaya’t siya ang panganay ni Jane at ang mas nakakaintindi sa mga bagay-bagay kahit bata pa lamang. Kahit na gano’n, pinipilit pa rin naman ni Jane na hayaang maging bata ang kaniyang mga anak na tila namuhay na sa hirap at pagtatago mula sa kanilang ama.

Ang kanilang ama na si Matthew Rivera.

PAGKATAPOS MAGPALIT NG DAMIT ni Jane, mabilis siyang dumiretso sa kusina. Maliit lang iyon—halos dalawang tao lang ang kasya—pero mainit at buhay dahil sa ingay nina Luna at Liam.

“Mommy, highest ako sa spelling!” proud na sabi ni Liam habang ipinapakita ang notebook.

“Talaga?” agad lumiwanag mukha ni Jane. “Wow! Ang galing naman ng baby ko.”

“Hindi na raw siya baby,” singit ni Luna habang tumatawa.

“Baby pa rin.”

“E ako?”

“You’re Mommy’s princess.”

Napangiti si Luna nang malaki bago yumakap sa braso niya.

Tahimik lang na pinagmamasdan sila ni Tita Marie habang nagsasalin ng sabaw sa mangkok.

“Ang kulit ng mga anak mo, Jane,” natatawa nitong sabi. “Pero mababait.”

“Mana sa akin,” biro ni Jane.

“Wow,” malamig na singit ni Lucas mula sa sala. “Confidence.”

Napatawa tuloy si Tita Marie.

“Hay naku, itong panganay mo talaga. Parang matanda magsalita.”

Hindi nakasagot si Jane at bahagyang napangiti na lamang. Totoo din namna kasi dahil minsan, kapag tinitingnan niya si Lucas, parang may kung anong mabigat sa batang iyon na hindi niya maipaliwanag. Parang masyado itong maraming naiintindihan para sa edad nito. Makikita mo rin sa mga mata ni Lucas kung gaano ito kahawig ni Matthew noong kabataan nila.

Kapag naiisip iyon ni Jane, mabilis nitong inii-iling ang kaniyang ulo para hindi maalala ang taong kinamumuhian niya. Ngayong hindi na pribado ang kaniyang buhay, kailangan niyang mag-extra ingat para itago ang kaniyang mga anak.

Ayaw niyang ikonekta ang mga anak niya sa lalaking pilit niyang kinakalimutan araw-araw.

Pagkatapos ng paghahanda ni Jane at Tita Marie ng pagkain, nagsama-sama na sila sa hapag-kainan at saka nagdaasal. Pagkatapos, masayang nagku-kwento si Luna tungkol sa classmate nitong nahulog sa upuan habang sumasayaw sa school. Si Liam naman, tahimik pero excited na ipinapakita ang stars sa notebook niya.

Ngunit si Lucas, tila mas tahimik kaysa sa normal nitong kilos. Laging tahimik si Lucas, pero kapag kakain, nagagawa pa rin nitong magkwento ng kung anong nangyari sa kaniyang eskwela. Ngayon, tila nakatulala lang ito sa kawalan.

“Anak, Lucas, may iniisip ka ba?”

“Ma.” sambit ni Lucas sabay tingin sa kaniyang ina. “Noong nasa palengke po kami kanina ni Tita Marie… parang lagi pong may tatlong lalaki na sumusunod sa amin.”

Nanlamig ang buong katawan ni Jane sa narinig. Hindi nito alam kung anong dapat gawin o maramdaman ngayong ang kaniyang mga anak na mismo ang nakapansin. Hindi man ito masyadong ramdam nina Luna at Liam, ngunit sigurado si Jane na hindi nagkakamali si Lucas sa kaniyang nakita.

Tahimik lang si Lucas na nagsasalita, pero ramdam ng bata na naging seryoso ang tindig ng kaniyang ina. “May dapat po ba kami dapat ipag-alala, Mama?”

“Anong suot nila, Lucas?” tanong ni Jane, hindi pansin na nagtanong din ang anak kanina.

Agad naman itong sinagot ni Lucas. Naka-itim, na tila mga body guard kasi ang suot ng mga lalaking tila sumusunod sa kanila. “Hindi ko po sila namukhaan, Mama, eh. Yung suot lang po natandaan ko. Tsaka meron silang brooch pin sa collar na may letter R.”

Nanindig ang mga balahibo ni Jane sa kaniyang narinig.

Ito na nga ba ang kaniyang kinatatakutan? So pagkatapos ng kanilang pag-uusap ni Matthew kanina, nagawa agad pasundan ng pamilya Rivera ang pamilya ni Jane?

Kahit si Jane ay hindi makapaniwala, hindi nito mapakalma ang kaniyang sikmura, pero pinilit nitong ngumiti kay Lucas upang sabihin na wala dapat itong ipag-alala. Sinubukang umihip ng sabaw ni Jane para hindi mahalatang kinakabahan ito.

Sa isang iglap, tatlong katok mula sa pinto ang kaniyang narinig. Agad silang napatingin sa pinto habang si Jane ay agad na napatayo upang maunang magbukas nito.

“Sino iyan?”