Chapter 3

“I’m pretty sure you look familiar, Ms. Samaniego.” Pangiti-ngiti pang sambit ni Celeste habang kausap si Jane.

Ang huli naman ay tila naubusan na ng enerhiya kangingiti paulit-ulit para lang hindi maging awkward ang sitwasyon. Nasa labas na sila ngayon ng ospital dahil na-discharge na rin si Jane pagkatapos ng ilang oras. Matthew and Celeste were accompanying Jane out of the hospital since sila rin naman ang tumuling kay Jane gawa ni Joaquin.

Pinagmamasdan ni Jane si Matthew kung may sasabihin ito… sigurado kasi si Jane na naaalala ni Matthew si Amara sa kaniya. Matthew was silent. Hindi na rin ito nagsalita masyado nang dumating si Celeste kanina dahil ang huli na ang madalas magkwento.

At si Jane, walang sawang nakinig. Wala rin naman syang magagawa because she has nowhere else to go. Besides, nahihilo ito kanina. Ngayon ay okay-okay na rin naman ang pakiramdam nito kaya nakalabas na sila.

Alas-diyes na rin ng gabi.

“I already told you, ito ang unang pagkikita natin, Ms. Celeste.” Nakangiting sagot ni Jane. “Or you must have seen my calling card somewhere? I came from one of the biggest law firms here in Manila, that must be it.”

Ngumiti si Celeste at saka tumango. “Baka nga. Well, it was nice meeting you.” Walang bahid ng pagkukunwari, mabait ang ipinakitang ugali ni Celeste kay Jane. Ang naisip nga ni Jane ay baka nagbago na nga si Celeste over these past 6 years.

“Nice to meet you too.”

“And I’m really really sorry sa pananakit ng kapatid ko, Jane, ha? You can press charges para matuto rin siya, ikaw na ang bahala.” Celeste gave her calling card to Jane and then smiled. “I’ll have our legal team to face you. I’m sorry we’re busy.”

“No worries, you don’t have to remind me. I’ll exercise all the legal repercussions I can do.” Jane answered, bahagyang nakikipag-kompetensiya. She also gave her calling card to Celeste.

Talk about being a lawyer.

“Mauna na kayo. Hihintayin ko pa ang sundo ko.”

Tumikhim si Matthew at saka nagsalita. “We’ll have you fetched, Ms. Samaniego--!”

“Oh no, she can carry herself, Matthew.” Celeste rebutted, nakangiti lang ito ngunit deep inside, alam din naman ni Jane na baka nagseselos lamang ito bilang isang babae. “We’ll see you when we see you, I guess? Pahinga ka, Ms. Samaniego.”

Tumango si Jane at ngumiti. “I will. Ingat kayo pauwi.”

Pagkalabas ng ospital, sinalubong siya ng malamig na hangin. Manipis ang suot niya, nakalantad ang legs, at nanginginig ang paa niyang walang sapatos. Sirang-sira na ang heels niya, pero hindi niya maitapon. Kaya pa iyong ayusin.

Gusto niyang mag-taxi, pero ang pamasahe pauwi ay katumbas na ng pagkain nila ng mga bata sa loob ng dalawang araw. She’s living paycheck to paycheck. Kahit na isa itong abogado ay tila hirap na hirap pa rin siya sa mga bayarin lalo na’t marami pa itong mga utang nitong nakaraang mga taon.

Bagama’t ganon, hindi pa rin nito ininda ang kaniyang nararamdaman. Tinawagan nito ang kaniyang tiyahin at saka sinubukang nagpasundo, habang iniisip kung paano niya kakausapin ang mga boss niya bukas tungkol sa naging misyon niya ngayon.

Bakit tila maghaharap na naman sila ni Matthew at Celeste sa hinaharap? Ngunit ngayon, hindi na si Amara Rivera ang kanilang kaharap.

Kundi siya, bilang si Jane Samaniego.

***

“Are you out of your mind?”

Mahigpit na ibinagsak ni Victor Villareal, senior partner ng Trinidad Law Firm, ang printed screenshots sa conference table.

Tahimik si Jane habang nakaupo sa harap ng mga boss niya. Nakapatong sa mesa ang tablet na nagpe-play ng video evidence na kuha niya sa bar—ang eksaktong footage kung paano sinaktan ni Joaquin Buenavista ang isang babaeng waiter.

“Do you even know who you offended?” galit na dagdag ng isa pang partner. “That’s Matthew Rivera’s brother-in-law!”

“I know.”

“Then why would you submit this to the firm?!”

Pinilit ni Jane na panatilihing diretso ang likod niya kahit gusto nang manginig ng katawan niya. Tatlong araw pa lang mula nang maaksidente siya sa bar, pero pakiramdam niya isang taon na ang lumipas.

“Because the victim deserves representation,” malamig niyang sagot.

Napatawa nang sarcastic si Victor. “Representation? Jane, ginagamit mo ba utak mo? This is madness!” Binuksan nito ang folder at isa-isang inilabas ang mga printed documents.

Narito ang mga police reports, medical records, video screenshots, at kahit ang pangalan ni Joaquin Buenavista at Matthew Rivera.

“Jane, Mr. Rivera himself requested a private meeting with the firm today,” sabi ni Victor. “And because ikaw ang nagsumite ng evidence, ikaw ang haharap.”

Bahagyang nanigas ang balikat ni Jane.

“Sir—”

“You started this. Finish it.”

Tumahimik siya.

Hindi niya alam kung ano ang mas nakakainis—ang katotohanang si Matthew mismo ang pupunta rito, o ang katotohanang simula noong gabing iyon, hindi na talaga ito mawala sa isip niya.

Parang sumpa.

“Jane,” malamig na sabi ni Victor, “you should know how this works. People like the Riveras don’t lose.”

Eksaktong pagkasabi nito, bumukas ang conference room door. Mabigat ang presensya ni Matthew nang pumasok ito sa lugar kung saan sila nagdi-diskusyon ngayon. Nakasuot ito ng itim na suit, malamig ang mukha, at gaya ng lagi, parang pagod na pagod sa mundo.

Agad na nagsitayuan ang mga partners ng law firm. Jane couldn’t help but frown his eyebrows because of the hypocrisy of this situation.

Bakit nga ba sila sumusunod sa isang tao, ngayong isang malaking law firm sila?

“Mr. Rivera.” sambit ng mga partners na nanatiling nakatayo.

“Please, sit.”

Napakurap si Jane. Parang ilang araw lang ang nakalilipas nang magtagpo ang mga landas nila. Ngayon, nasa harap na naman niya ang taong ito.

Hindi ito mapakali. Tila ba’y hindi na ito sanay sa presensya ng isang Matthew Rivera.

PAGKATAPOS NG MGA pormal na pakikipag-kamay, nakaupo na si Matthew sa kabilang side ng mesa habang malamig na nakatingin sa video evidence na naka-pause sa screen. Tahimik ang buong room at tila naghihintayan ang lahat kung sino unang magsasalita.

Then Matthew finally leaned back on his chair. He looked at Jane and smirked. “How much?”

Nanlamig ang mukha ni Jane. Ang kapal ng mukha! “Uhm, excuse me? Hindi binebenta ang ebidensya, Mr. Rivera.”

“Everything has a price.”

Jane chuckled. Natatawa ito sa kakapalan ng mukha ng nasa harapan niya. “And some people really think money fixes everything.” She’s pertaining to Matthew.

Bahagyang tumaas ang kilay ng mga partners. Halatang gusto na nilang himatayin sa kaba.

 “Ms. Samaniego,” malamig nitong sabi, “do you enjoy making things difficult?”

“And do you enjoy threatening people?”

“I’m negotiating.”

“You’re suppressing evidence.”

“Interesting.”

“Mr. Rivera,” singit ni Victor agad, “we can still settle this privately.”

“No.” Lahat napatingin kay Matthew… maging si Jane. Malamig na tumingin si Matthew sa video at saka nagsalita. “Release the evidence if you want. If Joaquin broke the law, then let him face the consequences.”

Hindi makapaniwala si Jane. Wala ni isa sa kanila sa kwarto ang makapagsalita bukod kay Matthew.

Akala nila, pagtatakpan ni Matthew ang bayaw nito.

Pero hindi.

 “Just make sure,” mababa nitong sabi, “that you know what kind of people you’re provoking.”