LOGINAlam ni James na sa mga sandaling pinakamahalaga, lagi pa ring iniisip ni Chloe ang mas malaking kapakanan. Isa siyang napaka rasyonal na tao.
Sa anim na taon nilang pagsasama, may mga pagkakataong nagagalit niya si Chloe. Ngunit sa tuwing nahaharap siya sa problema, palagi itong tumatayo sa kanyang tabi nang walang pag-aalinlangan.
Sa pag-iisip nito, biglang nakaramdam si James ng pag-aalinlangan na isuko ang limampung porsiyentong shares. Doon niya napagtanto na talagang may malaking pagkakautang siya kay Chloe.
“Kung gusto mong bumalik sa dati, hindi mo naman kailangang umalis ng bahay, hindi ba?” marahang buntong-hininga ni Lola Corazon.
“Alam kong nag-away kayo ni James, pero sinong mag-asawa ba ang hindi n
Hindi na nagtagal mabilis na bumaba ang lalaki mula sa itaas.Halatang nagmamadali, bakas sa kilos ang kaba at pagkalito.“Chloe, nandito ka na pala…”Bahagyang napahinto siya nang makita si Chloe na nakatayo sa may pintuan, kalmado ngunit malamig ang aura.“Anong nangyari?” tanong niya, bahagyang humina ang boses.Sa sandaling iyon, nang mapagtanto niyang si Chloe mismo ang tumawag sa kanya, tila nabunutan siya ng tinik. Gumaan ang pakiramdam niya, at hindi niya namalayang tumaas ang boses na parang instinct na galing sa pag-aalala.Ngunit bago pa siya tuluyang makalapit, napansin niya si Liam.
“Lola…”May halong pag-aalala ang tingin ni James, tila natatakot na baka kumampi ang matanda kay Chloe at magsabi ng kung anu-ano.“Bilisan mo!”Mataray at mariing sabi ng matanda.“Kahit wala si Vanessa, gusto mo bang pabayaan ang asawa mo at hintaying kusa siyang umuwi?”Nang mapagtantong iniisip siya ng kanyang lola, napangiti si James at agad na iniabot ang telepono.Ang pag-asang makakauwi agad si Chloe ay nagdulot sa kanya ng hindi maipaliwanag na tuwa.Ngumuso si Aurelia. Para sa kanya, hindi na kailangan pa ang ginagawa ng matanda.Kung gusto mong umalis, umalis ka.Hindi titigil ang mundo ng pamilya Alcantara dahil lang wala si Chloe.Sa bandang huli, babalik din naman siya at magmamakaawa kay James—gaya ng dati, noong walang hiya siyang sumunod-sunod para lang makapag-asawa sa pamilya nila.Hindi niya kayang paniwalaan na basta na lang bibitawan ni Chloe ang isang kasal na pinaghirapan niyang makuha.---Nang makita ni Chloe ang tawag ni Madam Corazon, agad niya itong sina
“Babalik ako mamayang gabi.”Kaswal niyang sinabi iyon, na para bang iyon ang pinaka-natural na bagay sa mundo.Sandaling nanatili ang tingin ng lalaki sa mukha ni Chloe, may bahid ng hindi pa tuluyang nawawalang lambing, bago niya tuluyang iwasan ang titig at bumalik sa dati niyang malamig at mailap na anyo.Pagkaalis ni Julian, agad na hinaplos ni Chloe ang kanyang pisngi upang pakalmahin ang sarili.Kahit pa talagang mabuting tao si Julian, hindi siya puwedeng mahulog nang ganito—hindi niya maaaring hayaang tuluyang gumuho ang kontrol sa kanyang damdamin…–
Sa hindi malamang dahilan, habang mas nakikita ni Chloe ang guwapo, malamig, at mailap na mukha ni Julian na tila isang demonyong dapat iwasan, mas lalo niya itong gustong asarin.Dati, nanonood si Chloe ng ganitong klase ng pelikula para lamang makaramdam ng kaba at excitement.Ngunit hindi ngayong gabi.Ngayong gabi, gusto niyang makita kung paano magpapa-udyok si Julian.“Hindi ako naniniwala sa multo o diyos,” mahinang sabi ni Julian.Inilipat niya ang tingin mula sa screen at marahang sinulyapan ang babae na mas lalong lumapit at sumiksik sa kanya.Naliligo sa bughaw na liwanag ang
“Julian! Kaya ko pang maglakad—”Mahinang napasigaw si Chloe, pero bago pa man niya maituloy ang sasabihin ay naramdaman na lang niya ang biglang pag-angat ng kanyang katawan. Sa gulat, napayakap siya agad sa malapad at matatag na likod ni Julian, halos awtomatiko, parang doon siya nakakapit para hindi tuluyang matumba.Ramdam niya ang init ng katawan nito, pati ang tibok ng dibdib sa bawat hakbang.“Masakit sa loob kong makita kang ganyan,” malamig ang boses ni Julian, pero halatang may pigil na emosyon sa tono.“Sa susunod, kahit sino pa ‘yan, huwag kang iinom nang ganyan karami.”Hindi naman mataas ang boses nito, pero m
Ngunit bago pa man makalapit si James upang mas mapagmasdan ang nakita niya, may biglang humila sa kanya mula sa likuran.“Mr. Alcantara, alam kong naparami ang inom n’yo. Doon po ang banyo. Samahan na po kita…”Ang kasosyo sa negosyo na kasabay niyang lumabas ng private room ay nais ding magtungo sa banyo. Nang makita niyang halos hindi na makalakad si James, agad niya itong hinila palayo.Napakunot ang noo ni James. Nilunok niya ang laway at bahagyang naglinis ng lalamunan, ngunit bago pa siya makapagsalita, napalingon siya at doon niya napansing wala na ang pigurang kanina’y nasa dulo ng pasilyo.…Nagkakamali ba siya ng nakita?


![Just One Night [Tagalog]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




