เข้าสู่ระบบHindi niya napigilang mapabuntong-hininga bago lumapit dito.“Halika na. Umuwi na tayo.”Ngunit sa halip na sumunod nang maayos, bigla siyang nilapitan ni Harvey at kumapit sa kaniya. Bahagya pang isinandal ng lalaki ang bigat ng katawan nito sa kaniya habang mahina itong nagreklamo.“Lasing na ako.
Hindi nagtagal ay bumukas ang p***o ng pribadong silid. Isang dalagang nakasuot ng maikling palda ang pumasok, at bahagyang napayakap ito sa sarili nang maramdaman ang lamig ng air conditioner. Halatang hindi nito inaasahan na ganoon kalamig sa loob.Agad siyang nilapitan ni Jiro at hinila palapit s
Magaan ang pakiramdam ni Harvey nang bumaba siya mula sa ikalawang palapag ng BYC Resto. Halatang nasa magandang kondisyon ang kaniyang mood, at hindi niya maitago ang bahagyang ngiti sa mga labi habang hawak ang cellphone. Sa kabilang linya ay agad siyang sinalubong ng isang pamilyar na boses.“Har
“Guguluhin niya ako? Huwag mo akong patawanin!” mayabang nitong sagot habang nagbuga ng makapal na usok. “Ilang taon pa lang ang lumipas mula noong naging maayos ang ugnayan ng dalawang kumpanya na sangkot siya, akala mo kung sino na ang batang iyon at kaya na niya akong galawin? Pero kung tutuusin,
Pang 8th na kwento na ito rito.Harvey Fajardo - New character siya, at apo siya nina Kiara at Ashford Fajardo. Kung natatandaan pa ninyo ang kwento. Si Cara Ronquillo ay mismong secretary naman ni Harvey. *****Pagsapit ng Abril, unti-unti nang namumukadkad ang mga puno sa Bulacan. Maging ang mg
“Simula pa lang ito.” Sandali siyang huminto at matatag na tumingin sa unahan. “Mas magiging maayos na ang mga susunod na hakbang natin. Hindi na kasinghirap ng dati ang magiging daan.”Samantala, abala naman si Jaena sa pangungulit kay Jaelan. Hawak ang baso niya, pilit nitong inaaya ang tiyuhin na
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp
“Kahit marami?”Ngumiti si Kian, halatang nabasa ang iniisip niya. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang ngumiti. “Sa’yo ang card ko. Unlimited. Swipe mo lang.”Sa kanya, sapat na ang secondary card.Nagpalitan sila ng card, isang munting laro, isang tahimik na kasunduan, at isang uri ng lambing na







