LOGINKakahanap pa lamang niya sa katotohanan tungkol sa kanyang pinagmulan. At ngayon, wala na siya.Tuluyang nanghina ang mga tuhod ni Sylvie. Kung hindi siya hawak ni Caelan, marahil ay tuluyan na siyang bumagsak sa lupa.Nakita ni Caelan ang sakit sa kanyang mga mata. Alam niyang hindi na niya kayang
“Dad…”Napatingin ito sa kanya.“Ako si Sylvie. Anak mo ako, pero hindi ako si Mama. Hindi ako si Liddy.” Pinilit niyang ngumiti kahit nanginginig ang kanyang puso. “Kaya, please… hayaan mo na akong umalis.”Hindi na niya hinintay ang sagot nito. Lumapit siya at niyakap si Samir sa baywang, saka isi
Hindi sumuko si Sylvie. Sa kabila ng panghihina ng katawan at hapdi sa mga pulso niya, pilit niyang hinanap ang anumang maaaring gamitin para makatakas. Napadako ang paningin niya sa isang plorera sa ibabaw ng mesa. Agad siyang nakaisip ng paraan.Dahan-dahan niyang itinulak ang upuan palapit sa mes
Dahan-dahan siyang tumayo at kunwari'y iniunat ang kaniyang mga braso at balikat. Pilit niyang itinago ang kaba habang palihim na sinusuri ang paligid. Kailangan niyang makaalis sa lugar na ito sa lalong madaling panahon. Hindi niya alam kung kailan muling magbabago ang isip ni Samir, kaya bawat seg
Napatingin si Sylvie sa kaniya nang may matinding pag-iingat.Habang pinagmamasdan niya ang lalaking nasa harapan niya, bigla niyang naalala ang mga misteryosong datos tungkol sa mga eksperimento ng kaniyang ina. Naalala niya ang mga bagay na ilang beses nang pilit niyang pinagdugtong-dugtong ngunit
Natigilan si Sylvie na para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid. Matagal siyang nakatitig kay Samir, ngunit tila hindi niya kayang iproseso ang mga salitang narinig niya. Ang kaniyang isipan ay tuluyang nablangko, habang ang isang tanong ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa kaniyang ulo
Ayaw pa ring sumama ni Jamila. Wala nang ibang magawa ang mga pulis kundi tumawag ng karagdagang tauhan para tuluyang maihatid si Jamila sa presinto.Dalawang babaeng pulis ang lumapit at walang pasabi na tinulungan si Jamila na tumayo. Mahigpit nilang hinawakan ang kanyang mga braso, hindi na siya
Matagal na tumitig si Vaiana sa pulang marka ng lipstick sa kwelyo ng polo ni Kyro. Wala halos bakas ng emosyon sa kanyang mukha, pero sa loob-loob niya, may gumuguhong katahimikan. Alam niyang kapag lumalabas si Kyro para sa mga social gatherings, hindi maiiwasang may mga babaeng dumikit, lumandi,
“Ma’am…”Mahinang sabil ng assistant ni Josephine, halatang puno ng hinanakit ang kanyang boses.Ngunit nanatiling kalmado si Josephine habang sinagot ito, “Kung nasaan ako ngayon, hindi ako umabot dito nang walang pinagdaanan. Kung walang nanonood ng mga palabas ko, kung hindi man ako kasing sikat
Sa kabila ng lahat ng pagbabago, patuloy pa rin siyang magpapakita ng malasakit.Si Anna, sa kanyang kalungkutan, ay nagpatuloy, "Alam kong malaki ang negosyo ng pamilya mo, at marami dyan na gustong magpakasal sa’yo." Ang tinig ni Anna ay malumanay ngunit puno ng pag-aalala. “You’ve been kind to Va







