เข้าสู่ระบบ“Dra. Solis, pagkatapos nating kumain, gusto mo bang si Theo na ang maghatid sa iyo pauwi?” mahinahong tanong ni Mrs. Apostol, halatang may ibang ibig sabihin sa likod ng kanyang mga salita.Napahinto si Sylvie at bahagyang nanlaki ang mga mata. Sa isip niya, isang bagay agad ang sumagi sa kanyang u
Sa isang iglap, naunawaan ni Sylvie ang tunay na pakay ng hapunan. Hindi lang ito simpleng thank-you banquet. Isa itong matchmaking dinner.Dahan-dahan niyang ibinaling ang tingin kay Marina. Halos mabutas niya ito sa sama ng tingin, ngunit ang tanging isinagot ni Marina ay isang helpless na ekspres
Bahagyang nagkatinginan ang dalawa bago sabay na tumango bilang pagbati sa isa't isa. Habang naghuhugas ng kamay si Sylvie sa lababo, hindi maiwasang mapatingin ni Adrian sa repleksiyon nito sa salamin. Ilang sandali siyang nag-atubili, ngunit sa huli ay hindi na niya napigilan ang sarili.“Dra. Sol
Nang makita ni Director Bernabe si Sylvie, agad itong tumayo at ipinakilala ang dalawa.“Sylvie, siya si Manager Jilian Manzano mula sa Project Department ng ES Group.”Pagkatapos ay tumingin siya sa babae.“Ma'am Jilian, siya naman si Dr. Sylvie Solis mula sa Department of Cardiology.”Bahagyang tu
Napansin ni Cynthia ang tulalang ekspresyon ni Vince, at unti-unting lumubog ang kanyang puso.‘Ayaw ba talaga nitong tuluyang mawala si Sylvie?’Sa simpleng hinalang iyon, biglang sumikip ang dibdib ni Cynthia. Hindi niya maaaring hayaang magbago ang isip ni Vince ngayon, lalo na ngayong malapit na
“Mr. Cervantes, may problema po. Nagwawala si Miss Cynthia at pilit niyang gustong magpa-abort. Kailangan po ninyo siyang puntahan agad.”Nanlaki ang mga mata ni Vince.“Magpapa-abort si Cynthia?”Hindi na siya nagtanong pa. Mabilis siyang tumalikod at nagtungo sa parking area. Kung totoo ang sinabi
Hinding-hindi niya kayang palagpasin ang ganoong kawalang-katarungan.Matalim ang tingin ni Kyro habang nakatingin sa mga mata sa ama ni Jamila. Halos hindi niya maitago ang pagkainis, isang kamay niya’y nakapasok sa bulsa habang malamig na ngumisi.“Mr. Serrano,” mariin niyang sabi, “you live abroa
Tumulo ang luha sa gilid ng mata ni Vaiana. Basa ang unan. Ang buo niyang katawan ay nanginginig pa rin.Hinaplos niya ang tiyan niya, mahina man, naroroon pa rin ang kirot. At kahit tapos na ang panaginip, nananatili pa rin ang takot sa kanyang dibdib.Hindi lang ito bangungot. Isa itong paalala...
Sumunod agad si Francine, “Ah, okay po.” Ngunit bago siya makalayo, muling nagsalita si Kyro. Matalim ang kanyang tingin habang pinipigil ang sarili. “I’m not used to drinking coffee made by someone else.” Biglang napatigil si Francine, nakabitin sa ere ang kilos. Ngunit si Vaiana, hindi natinag.
Patuloy pa rin ang ngiti sa mukha ng lalaki. Magaan ang kanyang boses habang nagsalita."Napadaan lang ako. Dinala ko ito para sa’yo."Mabilis namang sumimangot si Liddy at sinuklian siya ng malamig na tawa. "Ang tinatawag mong nadaanan lang ay bulaklak?""Oo," walang pag-aalinlangang sagot ng lalaki







