The Daughter I Hid From My Billionaire Ex

Alas-diyes y medya na ng umaga nang tuluyang mawalan ng saysay ang lahat ng plano ni Lia Santos para sa araw na iyon.

Nasa ibabaw ng mesa ang mga papel na ilang beses na niyang binasa ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin niya matanggap. Nakatupi ang mga ito sa gitna ng mga resibo, lumang ballpen, isang tasa ng kape na matagal nang malamig, at calculator na kanina pa niya pinipindot kahit alam naman niyang hindi magbabago ang sagot.

₱10,284,600. Iyon ang kabuuang utang na kailangang bayaran ng kanilang pamilya.

At mayroon silang tatlumpung araw para gawin iyon.

Kung hindi, kukunin ng bangko ang kanilang bahay.

Hindi lamang bahay ang ibig sabihin noon.

Kasama roon ang buong resort. Kasama ang maliit na lupang ilang dekada nang pagmamay-ari ng pamilya Santos.

Kasama ang mga alaala ng kanyang lolo, ang mga lumang puno ng mangga sa likod ng bahay, ang maliit na chapel na itinayo ng kanyang lola, at ang swimming pool na minsang pinupuntahan ng mga batang taga-Barangay San Rafael tuwing bakasyon.

Kasama ang lugar na tinawag niyang tahanan mula pagkabata.

Huminga nang malalim si Lia at muling tumingin sa papel.

“Hindi puwede.”

Mahina lamang ang pagkakasabi niya, ngunit tila iyon na ang tanging sagot na kaya niyang ibigay sa sitwasyon.

Hindi puwedeng mawala ang resort. Hindi puwedeng mawala ang bahay.

At higit sa lahat, hindi puwedeng siya ang manood habang unti-unting nawawala ang lahat ng pinaghirapan ng pamilya niya.

“Lia?”

Napatingin siya sa pintuan. Nakatayo roon ang kanyang ina, hawak ang isang tray na may pandesal at bagong timplang kape. Kahit pilit nitong itinatago, halatang pagod na rin ang mukha nito.

“Hindi ka pa rin kumakain.”

“Ma, hindi ako gutom.”

“Simula kanina mo pa sinasabi 'yan.”

“Busog pa ako.”

“Sa kape?”

Napatingin si Lia sa tasa sa harap niya.

“Technically.”

Umiling ang kanyang ina at inilapag ang tray sa mesa.

“Anak, may tinapay.”

“Later na, Ma.”

“Lia.”

May lambing ang pagkakasabi nito, ngunit sapat iyon para tumigil siya.

Alam niya ang tono ng kanyang ina.

Iyon ang tonong ginagamit nito kapag sinusubukan nitong maging matatag kahit gusto na nitong umiyak.

Kinuha ni Lia ang isang pandesal at pinunit iyon sa dalawa.

“Okay na?”

“Hindi.”

Napabuntong-hininga siya.

“Ma naman.”

Umupo ang kanyang ina sa tapat niya.

Ilang segundo silang parehong natahimik. Sa labas ng bintana ay tanaw ang lumang resort. Hindi na ito kasing-ingay ng dati. May ilang bakanteng cottage, kupas na ang pintura ng reception area, at kailangan nang ayusin ang bubong sa may restaurant.

Dati, halos puno ang resort tuwing weekend.

Ngayon, mas madalas nilang marinig ang tunog ng hangin kaysa tawanan ng mga bisita.

“May nakausap ka na ba?” tanong ng kanyang ina.

“Kung ang ibig mong sabihin ay bangko, investors, lending companies, at kung sinu-sino pang puwedeng utangan, oo.”

“And?”

“Wala.”

Ibinaba ng kanyang ina ang tingin.

“Your father tried calling your uncle.”

“Alam ko.”

“Wala rin.”

“Alam ko.”

“Lia…”

“Ma, please.”

Hindi niya gustong marinig ang pangalan ng kanyang ama sa puntong iyon.

Hindi dahil galit siya rito. Masakit lang.

Dalawang taon na nilang pilit inaayos ang mga problemang iniwan ng pagkabigo ng negosyo ng kanyang ama. Ibinenta na nila ang sasakyan. Ipinagbili ang ilang lupa. Naubos ang ipon ng kanyang ina. At kahit si Lia ay kumuha ng trabaho sa Maynila pagkatapos ng graduation, hindi pa rin sapat ang kinikita niya para mabayaran ang lumalaking utang.

Ang mas masakit ay alam niyang hindi naman sinadya ng kanyang ama na mangyari iyon.

Nagtiwala lang ito sa maling tao. At ngayon, buong pamilya ang nagbabayad.

“May appointment ako mamaya,” sabi ni Lia.

“Saan?”

“Manila.”

“Kanino?”

“Hindi ko pa alam kung sino talaga ang kakausapin.”

Napakunot-noo ang kanyang ina.

“Hindi mo alam?”

“May nag-contact sa akin kagabi.”

“Sino?”

“Hindi sinabi.”

“Lia.”

“Ma, baka investor.”

“Baka naman scam.”

“Possible.”

“Baka lalo lang tayong mabaon.”

“I know.”

Natahimik siya. Pagkatapos ay ngumiti siya nang bahagya.

“Pero kailangan kong subukan.”

Tumayo siya at kinuha ang bag sa upuan.

“Kung may kahit isang taong handang maglabas ng pera para sa resort, kakausapin ko.”

“Mag-ingat ka.”

“Always.”

Bago siya tuluyang makalabas, narinig niya ang boses ng kanyang ina.

“Anak.”

Lumingon siya.

“Kung hindi na talaga kaya…”

Hindi nito tinapos ang sinabi. Hindi na kailangan.

Alam ni Lia kung ano ang ibig sabihin.

Kung hindi na kaya, kailangan nilang tanggapin ang pagkawala.

Ngumiti siya kahit mabigat ang dibdib.

“Kaya pa, Ma.”

At lumabas siya. Hindi niya alam kung sino ang naghihintay sa kanya sa Maynila.

Hindi niya alam kung bakit may isang estrangherong handang makipagkita sa kanya tungkol sa isang bagay na hindi man lang malinaw.

At lalong hindi niya alam na bago matapos ang araw na iyon, may isang lalaki na mag-aalok sa kanya ng sampung milyong piso.

Kapalit ng isang bagay na hindi niya kailanman naisip na ibibigay niya.

Makalipas ang halos dalawang oras, nakaupo si Lia sa isang café sa Makati habang paulit-ulit na tinitingnan ang cellphone niya.

12:47 p.m. Wala pa rin.

Nagsisimula na siyang mainis. Kung sino man ang nag-contact sa kanya, siya ang nag-set ng meeting. Siya rin ang pumili ng café. At siya rin ang nagsabing darating siya nang eksaktong alas-dose.

Labing-apat na minuto na siyang naghihintay.

“Wow.”

Tinitigan niya ang p***o ng café.

“Very professional.”

Kumuha siya ng isang sip ng iced coffee.

Sa totoo lang, gusto na niyang umalis.

May meeting pa sana siya sa bangko sa hapon, at ayaw niyang sayangin ang buong araw sa paghihintay sa isang taong hindi marunong rumespeto sa oras.

Nang eksaktong ala-una, bumukas ang p***o. Pumasok ang dalawang lalaking naka-black suit.

Napatingin ang ilang customer. Hindi naman dahil kakaiba ang kanilang suot, kundi dahil halatang hindi sila ordinaryong security guards.

May isa pang lalaki sa likod nila.

At sa sandaling makita siya ni Lia, nawala ang pagkainis niya.

Hindi dahil pogi ito. Bagama't, oo, nakakainis na pogi ito.

Tall. Broad shoulders.

Naka-dark gray suit na mukhang custom-made. Malinis ang pagkakaayos ng itim nitong buhok at walang kahit anong bakas ng kaba sa mukha. May kakaibang lamig ang mga mata nitong tila sanay nang tumingin sa mga taong kailangang makinig sa kanya.

Tumigil ang lalaki sa harap ng mesa niya.

“Ms. Santos?”

Tumango si Lia.

“Yes.”

Umupo ito sa tapat niya. Walang pagpapakilala.

Walang handshake. Walang small talk.

Diretso itong tumingin sa kanya.

“Your family owns San Rafael Resort.”

Hindi tanong iyon. Statement.

“Correct.”

“I've reviewed your financial records.”

Napakunot-noo siya.

“Excuse me?”

“I know about the debt.”

Lalong tumalim ang tingin ni Lia.

“Who are you?”

“Lucian de Vera.”

Natahimik siya. Kahit hindi siya mahilig sa business news, kilala niya ang pangalang iyon.

Sino ba naman ang hindi? Ang De Vera Group ay isa sa pinakamalaking private conglomerates sa bansa. May hotels, real estate, logistics, technology, at kung anu-ano pang negosyo sa Southeast Asia.

At ang lalaking nasa harap niya? Si Lucian de Vera mismo.

The billionaire heir. Ang lalaking ilang beses nang lumabas sa Forbes lists at business magazines.

Hindi niya alam kung matatawa ba siya o mai-stress.

“Bakit mo alam ang tungkol sa resort namin?”

“Because I was interested in acquiring it.”

Nanlaki ang mata niya.

“You want to buy the resort?”

“Yes.”

“Hindi kami nagbebenta.”

“I know.”

“Then why are we here?”

Tahimik siyang tinitigan ni Lucian. May inilabas itong manipis na folder mula sa bag nito at inilapag sa mesa.

“Because I have another proposition.”

Hindi agad binuksan ni Lia ang folder.

“What kind of proposition?”

“Ten million pesos.”

Napatigil siya. Parang biglang naging napakabagal ng paligid.

“Excuse me?”

“I'll give your family ten million pesos.”

Napatingin siya sa folder. Then back to him.

“For the resort?”

“No.”

“Then what?”

Hindi nagbago ang expression ni Lucian.

“Marry me.”

Parang may kung anong sumabog sa loob ng ulo ni Lia.

Napakurap siya. Isa.

Dalawa. Tatlo.

Baka mali lang ang pagkakarinig niya.

“I'm sorry?”

“You heard me.”

“You're offering me ten million pesos to marry you?”

“Yes.”

“Bakit?”

“Because I need a wife.”

Napatawa siya. Hindi niya napigilan.

Isang maikling tawa ang lumabas sa labi niya habang hindi makapaniwala ang tingin niya sa lalaki.

“You're serious.”

“Very.”

“Mr. De Vera, kung prank ito, hindi siya funny.”

“It's not a prank.”

“Then you're insane.”

“I've been called worse.”

Napailing si Lia. Hindi niya alam kung dapat ba siyang tumayo at umalis o tawagin ang security.

“You don't even know me.”

“I know enough.”

“You don't know anything about me.”

“I know your age. Your education. Your family history. Your financial situation. Your position in the resort. I know that your father has been trying to restructure the debt for eighteen months. I know that your mother has already sold most of her personal assets. And I know you personally borrowed money to keep the employees paid for the past two months.”

Nanlamig ang mga kamay ni Lia. Paano niya nalaman iyon?

“Why?”

“Because I did my research.”

“Research?”

“Yes.”

“On me?”

“On your family.”

“That's creepy.”

“Perhaps.”

“Very creepy.”

Lucian leaned back slightly.

“But I'm not here to threaten you.”

“Then what exactly are you doing?”

“I am giving you an option.”

Tinulak niya ang folder papunta kay Lia.

“Ten million pesos.”

Hindi agad niya iyon kinuha.

“What happens if I say no?”

“Nothing.”

“That's it?”

“Yes.”

“You won't buy the resort?”

“I may.”

“Without me?”

“Yes.”

Napahigpit ang hawak ni Lia sa gilid ng mesa.

“Then why marry me?”

Sa unang pagkakataon, tila nagbago nang kaunti ang expression ni Lucian.

Hindi sapat para matawag niyang emosyon. Pero may kung anong dumaan sa mga mata nito.

“Because I need a marriage that serves a purpose.”

“That's not an answer.”

“It is the only one you're getting today.”

“Today?”

“Yes.”

“So there are conditions.”

“There are always conditions.”

Binuksan ni Lia ang folder. Nandoon ang isang draft ng marriage agreement.

Anim na buwan. Six months.

Pagkatapos noon, divorce. May confidentiality clause.

May financial arrangement. May public appearance requirements.

At isang kondisyon na nagpahinto sa kanya.

No children. Napatingin siya kay Lucian.

“You've got to be kidding me.”

“No.”

“You're seriously asking a woman to marry you for six months, pay her ten million pesos, and expect her not to ask questions?”

“Yes.”

“Why?”

“Because I don't want complications.”

Lia stared at him.

“You're the complication.”

Tahimik si Lucian. At sa halip na mainis, bahagya itong ngumiti.

Maliit lamang. Halos hindi mapansin.

Pero nakita niya. At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, mas lalo siyang kinabahan.

“Think about it,” sabi nito.

Tumayo si Lucian.

“Take the contract home.”

“I'm not signing anything today.”

“I didn't ask you to.”

“Then what do you want?”

Tumingin ito sa kanya.

“Your answer in forty-eight hours.”

Tumalikod na ito.

“Mr. De Vera.”

Huminto si Lucian.

“Why me?”

Ilang segundo siyang tinitigan nito bago sumagot.

“I told you.”

“I need a wife.”

Then he walked away. Naiwan si Lia sa mesa, hawak ang kontratang maaaring magligtas sa kanilang pamilya.

Sampung milyong piso. Anim na buwang kasal.

Isang estrangherong bilyonaryo. At isang desisyong maaaring tuluyang baguhin ang buhay niya.

Tumingin siya sa huling pahina ng kontrata.

Marriage Duration: Six Months. Napapikit siya.

“Lord…”

Mahina siyang natawa sa sarili.

“Anong klaseng problema 'to?”

Hindi niya alam na ang mas malaking problema ay hindi ang pagpapakasal kay Lucian de Vera.

Ang mas malaking problema ay ang posibilidad na balang araw...

mahalin niya ito.