Bloodline of Mayan Gods; Betrothed in Shadows Bound by Blood

เมื่อหนึ่งปีก่อน 

ณ ร้านอาหารสุดหรูบนชั้นดาดฟ้าย่านสาทร เป็นช่วงเวลาค่ำคืนที่สุดแสนจะพิเศษของใครหลายๆคน ยามเมื่อทอดมองออกไปไกลๆจะเห็นแม่น้ำกว้างใหญ่ให้ความสวยงามสมกับเป็นแหล่งนิยมของกลุ่มไฮโซอยู่ในระดับรวยพันล้านได้มาดื่มด่ำกับบรรยากาศที่หาจากไหนไม่ได้ ภายในร้านถูกตกแต่งคล้ายสไตล์บาร์ มีบูธดีเจคอยเปิดเพลงป็อปให้ลูกค้าได้โยกย้ายส่ายสะโพกผ่อนคลายกันเบาๆ

ถัดมาที่โต๊ะของคู่รักคู่หนึ่ง ที่ตอนนี้กำลังนั่งรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย ท่ามกลางเสียงเพลงรักไพเราะที่กำลังบรรเลงอยู่ ยิ่งเพิ่มความโรแมนติกมากขึ้นไปอีกขั้น

หญิงสาววัยยี่สิบสามปีอยู่ในชุดเดรสสีชมพู แต่งหน้าโทนอ่อน เบิกตาโตพร้อมกับเผยรอยยิ้มพิมพ์ใจราวกับน้ำผึ้งเดือนห้า เมื่อได้มานั่งดินเนอร์กับคนรักในวันครบรอบของเรา

"แปลกจังเลยนะคะ ไอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพี่เจย์ชอบมาร้านอาหารแนวนี้ด้วย"

"ความจริงพี่ก็ไม่ได้ชอบขนาดนั้นหรอกครับ แต่วันนี้มันเป็นวันครบรอบสองปีของเราน่ะ พี่ก็เลยอยากพาน้องไอมาดินเนอร์บ้างก็เท่านั้นเอง"

"นี่พี่เจย์จำวันครบรอบของเราได้ด้วยเหรอคะ น่ารักจังเลยค่ะ”

หญิงสาวเธอมีชื่อว่า ไอรดา อมรไพศาลสกุล เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัวอมรไพศาลสกุล ทางบ้านของเธอทำธุรกิจเกี่ยวกับเฟอร์นิเจอร์ มีโรงงานขนาดใหญ่ที่คอยผลิตสินค้าส่งออกต่างประเทศและทำอสังหาริมทรัพย์มูลค่าหลักพันล้านบาท พ่อและแม่ของไอรดารักเธอมาก ประคบประหงมสาวเจ้าราวกับเธอเป็นเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ ตามใจจนไอรดาเสียผู้เสียคนและเอาแต่ใจตัวเองเป็นที่สุด

การที่เธอคบหากับ จิรายุ แฟนหนุ่มของเธอนั้น ทางครอบครัวเองก็ไม่มีใครเห็นดีเห็นงามไปด้วย แต่เพราะกลัวลูกสาวคนเดียวจะเสียใจ จึงได้ยอมให้ไอรดาคบหากับจิรายุด้วยความกลัดกลุ้มใจ

ในขณะที่ทั้งสองกำลังดินเนอร์มื้อค่ำอยู่นั้น ทว่าจู่ๆ ก็ได้มีหญิงสาวปริศนาเดินตรงปรี่เข้ามายืนอยู่ตรงหัวโต๊ะ ผู้หญิงคนนั้นมองไอรดาด้วยสายตาที่ขุ่นเคืองราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเสียเดี๋ยวนั้น ก่อนจะชี้หน้าด่าไอรดาด้วยถ้อยคำไม่สุภาพ

"นังผู้หญิงหน้าด้าน!"

“นี่เธอ! มาด่าฉันทำไม

“เพราะแกแย่งผัวฉันยังไงล่ะ ไม่เห็นรึไงว่าฉันกำลังท้องอยู่ แต่เธอก็ยังหน้าด้านแย่งเขาไปอย่างหน้าไม่อาย”

ผู้คนนับร้อยที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันหันมามองไอรดาด้วยสายตาที่ดูถูกและเหยียดหยามในคราเดียวกัน จนเธอทนไม่ไหวรีบลุกขึ้นยืนตัวตรงแล้วปฏิเสธทุกข้อกล่าวหาที่หญิงสาวคนนั้นพยายามยัดเยียดให้กับเธอ

“นี่พี่เจย์ แฟนของฉัน เขาไม่เคยคบกับใครนอกจากฉันแค่คนเดียว”

“เธอแน่ใจเหรอ? บอกผู้หญิงคนนี้ไปสิพี่เจย์ ว่าพี่ทำอิงท้อง”

“จริงเหรอคะพี่เจย์..!?”

ไอรดาหันมาถามแฟนหนุ่ม วันนี้เธอต้องรู้ให้ได้ว่าเจย์นอกใจเธอจริงไหม หรือว่าเขาคบซ้อนจนผู้หญิงปริศนาคนนั้นต้องมายืนชี้หน้าด่ากรานแบบนี้

คนถูกถามลนลาน เม็ดเหงื่อผุดพรายทั่วหน้าผากหนา กระทั่งไอรดาเห็นปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปจากเดิม ถึงแม้จะไม่ยอมรับออกมาตามตรงแต่เธอก็พอรู้แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นพูดมาทั้งหมดมันคือเรื่องจริง

“พี่เจย์นอกใจไอเหรอคะ? พี่กล้าทำแบบนั้นได้ยังไงว่ะ!”

“น้องไอ พี่ขอโทษ มันเป็นความผิดพลาดของพี่เอง”

“ผิดพลาดงั้นเหรอ วันนั้นพี่เจย์ยังดีใจอยู่เลยที่เห็นอิงท้อง” หญิงสาวที่อุ้มท้องโตแทรกขึ้นมาด้วยอารมณ์โมโห

ไอรดากำหมัดแน่น เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้หากแต่ความจริงนั้นทำให้เธอเจ็บปวดเหลือเกิน จนไม่อาจฝืนมันต่อไปได้

เพี๊ยะ! ฝ่ามือเล็กตบเข้าที่ใบหน้าคมอย่างสุดแรง ก่อนที่เธอจะลั่นวาจาออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ผู้ชายเฮงซวยอย่างพี่ ไม่สมควรที่จะได้รับความรักจากไออีก เราเลิกกันเถอะค่ะ”

“ไม่นะน้องไอ ฟังพี่ก่อนครับ” เจย์เอื้อมมือไปจับข้อมือเล็กเอาไว้ หากแต่ถูกไอรดาสะบัดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย

“อย่าทำให้ไอเกลียดพี่มากไปกว่านี้เลย รู้ไหมว่าพี่โคตรเห็นแก่ตัวมาก และน่ารังเกียจที่สุด”

ไอรดามองเจย์ด้วยสายตาที่ผิดหวัง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมแล้ววิ่งร้องไห้ออกไปจากร้าน

ฮึก!

“ไอ้ผู้ชายสารเลว!”

ท่ามกลางฝนตกโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงไอรดาปล่อยโฮออกมาราวกับคนเป็นบ้า เธอค่อยๆทรุดตัวนั่งลงบนพื้นถนนเปียกแฉะด้วยเรี่ยวแรงที่อ่อนล้า เธอไม่เคยคิดเลยว่าการที่เธอรักจิรายุมาก จะทำให้อีกคนกล้านอกใจเธอจนไปทำผู้หญิงอีกคนท้อง นิ้วเรียวเล็กปาดน้ำตาที่ไหลออกไม่หยุด แต่ทันใดนั้น...

ปิ๊บๆ ปิ๊บๆ เสียงแตรรถดังลั่น ไอรดาหรี่ตาเห็นเพียงแสงไฟจากหน้ารถแค่เลือนลาง กว่าเธอจะได้สติรถเก๋งคันสีขาวก็ได้วิ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง

กรี๊ดดดด~~ ไม่นะ!

เอี๊ยด!!! 

ข้อมือสวยถูกกระชากอย่างสุดแรง ก่อนที่ร่างอันบอบบางของเธอจะถูกโอบกอดเอาไว้แน่นด้วยเจ้าของหุ่นกำยำของชายผู้หนึ่ง 

เสียงหัวใจของทั้งสองเต้นดังระรัวราวกับจะระเบิดออกมาเสียให้ได้ ไอรดาอยู่ในอาการตกใจเนื้อตัวสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองดูเหตุการณ์เมื่อสักครู่เลย เธอทำได้เพียงหลับตาแล้วเอาใบหน้าหวานซุกเข้าที่อกอุ่น กระทั่งได้ยินเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม

“น้องไอเป็นอะไรหรือเปล่า บาดเจ็บตรงไหนไหม” 

“ฮื้อ~~” 

“น้องไอครับ อย่าเงียบแบบนี้สิพี่ใจคอไม่ดีเลย”

ไอรดาพยายามตั้งสติ เมื่อได้ยินเสียงชายปริศนาเอ่ยถามย้ำ เธอจึงรีบคลายอ้อมกอดแล้วขยับถอยห่างออกมา นัยต์ตาสวยจดจ้องไปยังชายหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหล่าดั่งเทพบุตร สูงโปร่งจนเธอดูตัวเล็กเพียงบ่าไหล่เมื่อเทียบกับเขาคนนั้นแล้ว 

“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ” 

“ดีแล้วครับ” 

“ว่าแต่คุณรู้จักชื่อฉันได้ยังไงคะ” ไอรดาเอ่ยถามด้วยความสงสัย 

“น้องไอจำพี่ไม่ได้จริงๆเหรอ”

ดวงตากลมโตกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่ระดับสายตาให้มองชัดขึ้น เธอโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆกับคนตัวสูงเมื่อเพ่งมองเต็มตาถึงได้นึกออกว่าเขาคือใคร

“อ๋อ พี่เวหานี่เอง”

 ‘เวหา’ รุ่นพี่ของ ‘มิเกล’ ซึ่งเธอเป็นเพื่อนของไอรดาในกลุ่มมหาลัยนั่นเอง

 เมื่อสามเดือนก่อนมิเกลเคยควงชายหนุ่มมาแนะนำให้ไอรดาได้รู้จักตอนที่ไปเที่ยวผับด้วยกัน ด้านเวหาหลังจากที่เจอกับหญิงสาวเขาก็ตกหลุมรักไอรดา ทว่าก็ไม่กล้าจีบเธอจนมาถึงทุกวันนี้

“ในที่สุดก็จำได้สักที ว่าแต่น้องไอเป็นอะไรครับ ทำไมถึงได้วิ่งออกมาจากร้านอาหารแบบนั้นล่ะ” 

“เอ่อ...คือ” 

ไอรดาไม่รู้จะตอบคำถามของชายหนุ่มออกไปยังไงดี เธอจึงทำได้เพียงพูดตะกุกตะกักแล้วก็ก้มหน้าลงไป

คนที่รอฟังพอมองออกว่าหญิงสาวคงมีเรื่องทุกข์ใจ เพราะเขาเห็นตั้งแต่เธอวิ่งออกมาจากร้านอาหารตอนที่เขากำลังเดินเข้าไปทักทายพอดี หากแต่จะปล่อยเธอไปเวหาก็กลัวว่าเธอจะได้รับอันตราย จึงได้ตัดสินใจวิ่งตามออกมาจนมาเห็นว่าสาวเจ้าเกือบโดนรถเก๋งขับชนเข้าให้แล้ว  

“ว่าแต่บ้านน้องไออยู่ไหนครับ”

“พี่เวจะไปส่งไอเหรอคะ” 

“ใช่ครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งคุณเอง” 

“แต่ไอยังไม่อยากกลับเลยอ่ะค่ะ” 

เพราะความเสียใจที่ถูกแฟนหักหลัง ไอรดาจึงไม่อยากกลับบ้านในตอนนี้ เธอไม่อยากให้ที่บ้านรับรู้ว่าเธอถูกจิรายุนอกใจ ทุกคนต้องสมน้ำหน้าเธอแน่ๆที่ดื้อรั้นจนตัวเองต้องมานั่งร้องไห้ฟูมฟาย

“ทำไมล่ะ.!?” 

ราวกับถูกตอกย้ำ ไอรดาเบะปากก่อนจะร้องไห้ออกมาเมื่อนึกไปถึงเรื่องเฮงซวยที่เพิ่งเกิดขึ้นกับเธอ

“ฮึก! ฮื่อ~” มีเพียงเสียงสะอื้นที่เล็ดลอดออกมา จนทำให้ร่างสูงไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถามต่อ 

“โอเคพี่ไม่ถามแล้ว น้องไอหยุดร้องไห้เถอะนะครับ ” 

ไอรดายังคงร้องไห้สะอื้น ด้วยความที่ฝนตกหนักถ้าให้ยืนตากฝนคุยกัน เวหากลัวว่าจะไอรดาจะไม่สบายเอา เขาจึงตัดสินใจพาเธอไปเปิดโรงแรมแถวๆนี้เพื่อให้เธอได้ตั้งสติกับมรสุมชีวิตที่เข้ามา

แอ๊ด!!

“เชิญครับ” 

ร่างสูงทำการเปิดประตูห้องก่อนจะผายมือเชิญให้เธอเข้าไปยังด้านในของโรงแรมที่เพิ่งเช็คอินมาหมาดๆ เท้าเล็กของไอรดาค่อยๆก้าวไปตามที่ร่างสูงเชิญ ก่อนจะหมุนตัวหันกลับมามองคนที่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยใบหน้าที่เปื้อนหยาดน้ำตา

“พี่เวไม่เข้ามาเหรอคะ” 

“ไม่ครับ พี่แค่มาส่งน้องไอเฉยๆ โชคดีนะครับ”  ชายหนุ่มกล่าวคำอวยพรให้กับคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ทว่ากำลังจะเดินจากไปเสียงเล็กก็ได้เอ่ยขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับมือที่เอื้อมมาจับชายเสื้อของเขาเอาไว้แน่นราวกับเด็กน้อยขี้งอแง

“เดี๋ยวคะ อย่าเพิ่งไป” 

“มีอะไรเหรอครับ” 

“คืนนี้พี่เวหาช่วยอยู่กับไอได้ไหมคะ” 

ไอรดาส่งสายตาเว้าวอน คืนนี้เธอไม่ต้องการอยู่คนเดียว เวหาที่ในเวลานี้จ้องใบหน้าเคล้าน้ำตา หัวใจก็อ่อนยวบเมื่อถูกผู้หญิงที่เขาแอบรักรั้งตัวไม่ให้เขากลับ 

“ตกลง คืนนี้พี่จะอยู่กับน้องไอครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้นไอรดาจึงโผเข้าไปสวมกอดชายหนุ่ม  ยามที่หัวใจของเราอ่อนแอ เธอจึงต้องการใครสักคนมาปลอบประโลม รู้ทั้งรู้ว่าเวหารู้สึกยังไงกับเธอ แต่ไอรดาก็ยังอยากให้เขาอยู่ต่อ

“ขอบคุณนะคะ” 

“พี่ไม่รู้ว่าน้องไอไปเจออะไรมา แต่พี่อยากจะบอกว่า พี่จะอยู่ข้างน้องไอเสมอครับ”

เวหาเกิดอาการสับสนและว้าวุ่นในหัวใจ เป็นครั้งแรกที่เขาถูกผู้หญิงที่ตนรักโอบกอดอย่างใกล้ชิด ทำให้เขากล้าที่จะรุกอีกฝ่ายมากขึ้นถึงแม้ว่ามันจะไม่เหมาะสมในช่วงเวลานี้ก็ตามแต่ มือหนาค่อยๆยกขึ้นมาแตะที่แผ่นหลังเล็กเบาๆ ก่อนที่ไอรดาจะปล่อยให้เวหาเป็นอิสระ แล้วช้อนตามองคนตัวโตด้วยน้ำตาที่คลอหน่วย 

ทั้งคู่ต่างสบตากันและกันอย่างลึกซึ้ง ทว่ามันยิ่งทำให้เวหาใจเต้นแรงกว่าเก่า ราวกับถูกต้องมนต์สะกด เวหาหักห้ามใจตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ เขาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆกับคนตัวเล็กแล้วประกบจูบริมฝีปากอวบอิ่มอย่างไร้สติ จากนั้นทั้งสองจึงได้ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับแรงปรารถนา 

คนหนึ่งทำเพื่อประชดชีวิต อีกคนตั้งใจทำเพราะรักและต้องการครอบครอง...