ANMELDENNapakunot-noo si Chancellor habang hawak ang divorce agreement.Dahil sa mga naunang kalokohan ni Francesca, hindi na siya basta-basta nagtitiwala rito.Kaya imbes na umalis agad, maingat niyang binasa ulit ang buong kasunduan. Lalo na ang parte tungkol sa hatian ng ari-arian.Akala niya, dahil pumirma na si Francesca, wala na itong balak gumawa ng panibagong problema.Pero nang mas mabasa niya nang mabuti ang laman ng kontrata, agad niyang napansin ang kakaibang detalye.“Sandali. Ano ibig sabihin nitong fifty percent ng current market value ng villa?”Pagkarinig n’yon, malamig lang na sumulyap si Francesca sa kanya.Pagod ang tono ng boses nito habang sumasagot.“Walang problema ro’n. Actually, ikaw pa nga ang lugi… este, mas may pakinabang. Compared five years ago, doble na halaga ng villa ngayon. Mas malaki pa makukuha mo kaysa sa inilabas mong pera noon.”Umiling agad si Chancellor.“Hindi ko kailangan ng sobra. Hindi ko gustong makinabang sa 'yo. Kunin ko lang ’yung par
“Francesca, kung may natitira ka pang konsensya, alam mong mas malaki ang isinakripisyo ko sa kasal na ’to kaysa sa 'yo.”“At kahit usapang pera lang… May kalahati ako sa lahat ng ’yon. Lalo na sa villa na tinitirhan natin. Huwag mong kalimutan ’yon.”Limang taon na ang nakalipas nang magdesisyon silang magpakasal ni Francesca.Noong panahong iyon, may ipon naman si Chancellor. Pero kumpara sa yaman ng Peralta family, maliit lang talaga iyon.Kahit gano’n, pinilit pa rin niyang mag-contribute sa magiging bahay nilang mag-asawa.Ginamit niya lahat ng savings niya. Pati bahay ng mga magulang niya sa probinsya ay isinangla.At sapat ang lahat ng iyon para mabayaran ang kalahati ng villa nila noon.Sa huli, ang bahay ng mga magulang niya ay ipinangalan bilang collateral kay Francesca, habang ang buong ipon niya ay ibinigay din dito.Pagkatapos noon, saka binili ni Francesca ang villa.Noong ibinigay ni Chancellor ang lahat ng meron siya para mabuo ang pamilya nila, sobrang naantig
“Chancellor… may puso ka pa ba? Ako ’yung asawa mong limang taon mong nakasama…”Habang nagsasalita si Francesca, halatang pilit nitong pinipigilan ang emosyon niya.“Kalilimutan mo na ang divorce. Hindi ako papayag. Kahit habambuhay pa kitang pigilan, gagawin ko.”Pagkatapos sabihin iyon, parang saka lang nailabas ni Francesca ang lahat ng sama ng loob niya.Dahan-dahan siyang muling umupo sa swivel chair niya bago pilit na kumalma.“Basta huwag lang tayong maghiwalay… Papayag ako sa kahit anong gusto mo.”Bahagyang nanginig ang boses niya bago niya itinuloy, “Kahit ’yung rule tungkol sa every 16th of the month… Pwede ko nang alisin.”Sa limang taon nilang pagsasama, iyon na ang pinakamalaking compromise na kaya niyang ibigay.Dahil sa isip ni Francesca, imposibleng wala nang natitirang feelings si Chancellor para sa kanya.Limang taon silang mag-asawa. Kilala niya si Chancellor. At alam niyang noon pa man, pinakahinihintay nito ang araw na iyon kada buwan.Pero ang naging s
Pagkakita ni Quiro sa sobrang dilim ng mukha ni Chancellor, agad itong kinabahan.“Mr. Gonzales… bakit po kayo nandito?”Hindi na siya pinansin ni Chancellor at diretsahan agad nagtanong sa malamig na tono.“Nasa office ba si Francesca?”“N-Nandoon po…”“Okay. Wala ka nang kailangang gawin. Umuwi ka na.”Pagkasabi noon, diretso nang lumabas si Chancellor ng elevator.Hindi na niya nilingon si Quiro habang mabilis na naglalakad papunta sa opisina ni Francesca.Sa loob ng limang taon nilang kasal, bilang lang sa daliri ang beses na pumunta siya sa kumpanya nito.Pero dahil sa kakaunting pagkakataong iyon, kabisado pa rin niya kung nasaan ang opisina ni Francesca.Ilang hakbang lang, nakarating agad siya sa harap ng pinto.Wala nang katok-katok. Diretso niya itong sinipa pabukas.Bang!Napakalakas ng tunog kaya napatalon sa gulat si Francesca.Pag-angat nito ng ulo, agad nitong nakita si Chancellor na papasok.“Chancellor, hindi ka ba marunong kumatok nang maayos?”Malamig
“Sabi ko naman, hindi kita guguluhin. Pero valid pa rin ’yung sinabi ko kagabi.”“Kung okay naman para sa 'yo at willing kang magpanggap na boyfriend ko kahit pansamantala lang, magiging masaya talaga ako. At least… masasabi kong may naging magandang alaala ako kasama ka.”Pagkatapos no’n, may isa pang nakasulat sa note.“At syempre babayaran din kita.”“Para sa pag-arte bilang boyfriend ko for some time… At dagdag na rin sa sobrang galing mong performance kagabi…”“Hmm… fifty million total. Pag-isipan mo?”Sa pinakailalim ng sulat, may dagdag pa itong pahabol.“PS: Kapag ayaw mo, magpanggap ka na lang na wala akong sinabi.”“Goodbye, Mr. Gonzales.”May kasama ring personal number ni Anishka sa dulo ng note.At sa tabi no’n, may maliit pa itong doodle ng cute na cartoon character na parang nangangarap habang may nakasulat:“Sana tawagan mo ako~”Habang binabasa iyon ni Chancellor, kusa niyang na-imagine ang pilya at makulit na expression ni Anishka habang sinusulat ang note
Pagkasabi ni Anishka noon, tuluyan na lang natahimik si Chancellor habang nakatitig sa mga matang parang anumang oras ay mababasag sa sobrang lungkot.Doon niya tuluyang naintindihan. Hindi talaga lasing si Anishka. At alam nito ang lahat mula pa kanina.“Ngayon nga hindi na inaamin ni Liam na may marriage agreement kayo.”“Baka nagbago na isip ng pamilya mo. Maybe may chance pang maayos ’to.”Mahinang ngumiti si Anishka habang may luha pa rin sa mga mata.“So what? Kahit hindi si Liam…”“Sooner or later, may iba ring Mendes, Cruz, Chua o kung sino mang rich guy na ipapakasal sa akin. Anak ako ng Alcantara family. Mula pagkabata, alam ko nang magiging tool lang ako para sa arranged marriage.”Habang nagsasalita, lalo siyang yumakap kay Chancellor. Mahina siyang bumulong malapit sa tenga nito.“Kaya desperado akong makahanap ng lalaking gusto ko talaga.”“Chancellor… ano pa bang iniisip mo?”Huminga siya nang mabigat bago marahang tumingin dito.“Hindi ba ako maganda? Hindi b







