Chapter 8

“Sinabi mong pumunta siya rito minsan?”

“Yes, CEO Peralta.”

Bahagyang kumunot ang noo ni Francesca. “Ibigay mo sa akin ang spare keycard. Aakyat ako.”

Wala na itong dagdag na sinabi pa at diretso nitong kinuha ang keycard bago mabilis na sumakay ng elevator.

Beep.

Pagkabukas ng pinto ng hotel room, malamig agad ang tingin nito.

Gusto niyang malaman kung anong klaseng drama na naman ang ginagawa ni Chancellor.

Pero pagpasok niya sa loob, agad siyang natigilan. Malinis ang buong kwarto. Hindi man lang nagalaw ang toiletries. Pati ang kama, mukhang walang natulog. Walang kahit anong bakas na may tumira roon.

Ibig sabihin…

Saglit lang talagang pumunta si Chancellor bago umalis. Kung ganoon, bakit pa ito nagpunta? Para lang kunin ang gamit nito?

Doon niya napansin na wala nga ang maleta ni Chancellor. Pero sa mesa…

Nandoon ang work laptop niya.

“Ah.”

Bahagyang lumambot ang ekspresyon niya.

“Nandito pala.”

Pero bago pa niya mahawakan ang laptop, may napansin siyang sobre sa ibabaw nito.

“May sulat?”

Lumapit siya at kinuha iyon. Tatlong salita lang ang nakasulat sa harap.

“Letter of Farewell.”

Sa isang tingin pa lang, agad na niyang naintindihan kung anong balak ni Chancellor.

Napangiti siya nang malamig.

“Chancellor…”

Mababa ang boses niya.

“Ilang araw kang walang paramdam, naka-off pa ang phone mo, tapos nag-iwan ka ng farewell letter? Bagong style mo ba ’to?”

Punong-puno ng pagkainis ang mukha niya. “Ang babaw mo kahit kailan.”

Ni hindi niya binuksan ang sulat. Diretso niya iyong itinapon sa basurahan. Para sa kanya, drama lang ulit iyon ni Chancellor.

Bahala itong magtago kung gusto nito. Hindi siya naniniwalang kaya nitong hindi bumalik habambuhay. At mas okay pa ngang wala muna ito. Para makapag-adjust si Dylan sa bahay. Kung nasa hotel man si Chancellor o nagtatago kung saan…

Pareho lang sa kanya. Wala naman siyang pakialam. Tahimik siyang umupo at binuksan ang laptop para tapusin ang ilang files sa trabaho.

*

Lumipas ang ilang oras. Hindi ni Francesca namalayang gabi na pala.

Pagkatapos ng trabaho, iniunat niya ang katawan at instinctively kinuha ang cellphone niya.

Pag-open niya ng screen…

Puro messages lang ni Leonard ang naroon.

Mga sweet at malalambing na chats.

Pero mula kay Chancellor?

Wala. Tahimik ito. Biglang kumunot ang noo ni Francesca.

“Talagang seryoso ka sa pagpaparamdam ngayon?”

Sa halip na buksan ang messages ni Leonard, dahan-dahan niyang hinanap ang chatbox ni Chancellor.

Ang huli nitong message…

Ilang araw na ang nakalipas.

“Wife, may hotel na nasusunog. Pupunta muna ako sa rescue.”

“Anong gusto mong kainin mamaya? Sabihin mo lang, bibili ako ng ingredients pag-uwi. Don’t worry about me.”

Tahimik na nakatitig si Francesca sa mga mensahe.

Noong araw ding iyon, nahuli sila ni Chancellor nina Leonard at Dylan sa hotel.

At mula noon…

Hindi na ulit siya kinamusta ni Chancellor. Hindi na ito nagtanong kung kumain na ba siya. Hindi na ito nagpadala ng reminders. Hindi na rin ito nag-good morning o good night.

At tulad ng dati…

Hindi rin niya nireplyan ang tatlong messages na iyon. Pero habang nakatingin siya ngayon sa screen…

Bigla niyang naramdaman ang kakaibang paninikip sa dibdib. Sanay na sanay na kasi siya sa presensya ni Chancellor.

Sa mga simpleng pag-aalaga nito. Kaya ngayong bigla iyong nawala… Hindi niya maiwasang makaramdam ng kakaiba.

“Bahala ka.”

Mahina niyang bulong bago pinatay ang cellphone. Pero parang may kung anong humila sa tingin niya.

Dahan-dahan siyang napalingon sa basurahan. Nandoon pa rin ang farewell letter. Kanina, wala siyang interes basahin iyon.

Pero ngayon… Parang gusto niyang malaman ang laman.

“Gusto ko lang malaman kung anong drama na naman ’to.”

Malamig niyang sabi sa sarili bago kinuha ang sulat mula sa basurahan. Pagkabukas niya roon...

Ilang simpleng linya lang ang bumungad sa kanya. Pero sapat iyon para tuluyan siyang matulala.

“Francesca, kahit pumayag ka o hindi, kahit may religious commitment ka pa, tapos na tayo.”

“Pinalalaya na kita para makasama ang first love mo na si Leonard.”

Biglang nagbago ang mukha ni Francesca.

Namutla siya.

“P-Paano niya nalaman…?”

Halos mawalan siya ng boses. At sa sumunod na segundo, agad niyang naalala ang laptop.

Automatic login ang Vîber account niya roon. At dahil walang ibang gumagamit ng laptop na iyon…

Hindi na niya iniisip pang i-log out. Ibig sabihin…

Nabasa ni Chancellor ang lahat. Lahat ng chats nila ni Leonard.

Lahat-lahat.

Nanlamig ang katawan niya habang nanginginig na ipinagpatuloy ang pagbabasa.

“Si Dylan… anak niyo talaga, hindi ba?”

“Hindi ko maintindihan. Kung sobrang hirap mong itago lahat at sobrang pagod kang pakisamahan ako, bakit mo pa ako pinakasalan?”

“Sa loob ng limang taon, ipinamukha mo sa akin kung gaano ako kaawa-awa.”

“Umiyak ako hanggang maubos ang luha ko. Pero hindi dahil mahal pa kita.”

“Kundi dahil naaawa ako sa sarili ko. Bilang asawa mo, galit ako sa 'yo.”

“Pero bilang firefighter, hindi ko pinagsisisihang iniligtas ko kayong tatlo sa hotel.”

“Ngayon, aalis na ulit ako para sa mission.”

“Isipin mo na lang na namatay ako sa rescue operation na ’to.”

“Hindi na tayo magkikita ulit.”

“Paalam.”

Pagkatapos basahin ang huling linya…

Unti-unting dumulas ang papel mula sa mga kamay ni Francesca.

Tulala lang siya. Parang walang laman ang utak niya. Malinaw na ngayon na nabasa ni Chancellor ang lahat ng nasa laptop.

At eksaktong araw pa na sumama siya kay Leonard sa school event ni Dylan. Alam na nito ang lahat. Kaya ganoon katigas ang desisyon nitong umalis. Kaya ganoon kalamig ang sulat.

Bawat salita sa letter…

Parang martilyong paulit-ulit na tumatama sa puso niya.

Biglang naging mahirap huminga si Francesca. Matagal siyang nakaupo bago tuluyang natauhan.

Mabilis niyang kinuha ang cellphone at tinawagan si Chancellor. Habang nagri-ring ang tawag, hindi niya namalayang nagsasalita na siya mag-isa.

“Hindi gano’n ang iniisip mo…”

“M-May relasyon nga kami noon ni Leonard…”

“Pero hindi ibig sabihin no’n na nagtaksil ako pagkatapos nating ikasal…”

Humigpit ang hawak niya sa cellphone.

“Bakit ikaw lang ang nagdesisyon na tapusin ang kasal natin? Ni hindi mo man lang ako kinausap nang maayos…”

Sa unang pagkakataon…

Nakaramdam siya ng panic na parang nahuling may ginagawang mali. Pero sa isip niya, wala naman talaga siyang ginawang pagtataksil.

Kaya bakit basta na lang umalis si Chancellor?

Hindi siya sanay.

Dahil sa normal na araw, kahit anong maliit na bagay, laging inuulat ni Chancellor sa kanya.

Laging nagpapaalam. Laging kinakausap siya.

Pero ngayon…

Bigla na lang itong nawala. At kahit alam niya kung bakit, hindi niya matanggap. Lalo na nang maalala niyang pumunta ito sa forest fire mission.

Biglang bumigat ang dibdib niya. Paulit-ulit niyang tinawagan ang number ni Chancellor. Pero pare-pareho lang ang sagot.

“The number you are calling is currently powered off.”

Unti-unting kumabog nang mas mabilis ang puso ni Francesca.

“Hindi pa rin bukas ang phone niya…”

Mahina niyang bulong. “Ilang araw na…”

Biglang sumikip ang dibdib niya.

“Don’t tell me…”

“May nangyari talaga sa kanya?”

Halos hindi mapakali si Francesca habang paulit-ulit na tumatawag pero walang sumasagot.

Sa huli, agad niyang tinawagan ang assistant niya. Kahit gabi na, mabilis pa rin itong sumagot.

“Hello, CEO Peralta. May kailangan po ba kayo?”

Mabilis siyang nagsalita. “I-check mo agad kung may malalaking sunog na nangyari nitong mga nakaraang araw.”

“Kapag meron, alamin mo kung gaano kalala.”

“At alamin mo rin kung anong fire department ang ipinadala.”

Huminto siya sandali bago dagdagan,

“Tingnan mo kung kasama roon ang Second Firefighting Team ni Chancellor.”

Pagkatapos noon, parang hindi pa rin siya mapakali. “Kailangan ko agad ng result.”

“Kapag may nalaman ka, i-report mo agad sa akin.”

“Yes, CEO Peralta!”

Pagkababa ng tawag, nagtatakang napakamot ng ulo ang assistant.

Hindi nito maintindihan kung bakit biglang interesado si Francesca sa mga fire incidents.

Tutal…

Ni minsan, hindi naman ito nagpakita ng concern sa trabaho ng asawa nito.

Napaisip tuloy ang assistant.

“Parang… iba si CEO Peralta ngayon pagdating kay Mr. Gonzales.”

Habang nag-iisip, agad itong nagsimulang mag-imbestiga.