Chapter 7

Pagkakita ni Chancellor sa takot sa mga mata ni Anishka, alam niyang hindi na talaga nito kayang magpakamatay ngayong araw.

Doon lang siya tuluyang nakahinga nang maluwag. Pero kahit takot na takot na ang babae, matigas pa rin ang ulo nito.

“Edi magpapakamatay pa rin ako.” Nakasimangot itong tumingin sa kanya. “Kapag umalis ka, tatalon ako mula rito.”

Bahagyang tinaasan ni Chancellor ng kilay ang sinabi nito.

“Okay lang naman tumalon.” Diretso ang sagot niya. “Hindi ko na sakop ’yan bilang firefighter.”

Pagkatapos ay sinulyapan niya ang bintana. “Pero mababa masyado ang floor na ’to. Paano kung hindi ka namatay? Baka buong buhay ka lang maging baldado.”

Tumigil siya sandali bago seryosong dagdagan, “Suggestion ko? Bumili ka muna ng plastic bag.”

Natigilan si Anishka.

“Ano?”

“Magpunta ka sa rooftop.”

Kalmadong-kalmado pa rin si Chancellor habang nagsasalita.

“Isuot mo ’yung plastic bag sa ulo mo at higpitan mo bago ka tumalon. Para sure na patay ka na. Sigurado akong hindi ka na mabubuhay no’n.”

“Y-You!”

Halos mapatalon sa inis si Anishka. Namumula ang mukha nitong nakatitig sa kanya. Pero sa kabila ng galit, hindi pa rin nito napigilang magtanong.

“Bakit kailangan may plastic bag pa?!”

Tumawa nang bahagya si Chancellor.

“Para hindi ka maging abala sa mga taga-linis. Kapag tumalon ka tapos sumabog ulo mo sa baba, kawawa naman sila sa paglilinis ng utak mo sa kalsada.”

Biglang namutla si Anishka. Agad nitong ipinikit ang mga mata habang naiimagine ang eksena.

“Chancellor Gonzales!”Galit na galit nitong sigaw. Nalaman siguro ang pangalan niya noong tiningnan ang I.D niya.

“Hindi ka tao!”

Pero sa reaksyon pa lang nito, mas lalo nang naniwala si Chancellor na hindi talaga ito seryosong magpakamatay. Nawala tuloy ang kaba niya.

“Okay, ibalik mo na ID ko.”

Iniunat niya ang kamay.

“Aalis na ako. Maghanda ka na lang tumalon.”

Pero agad umiling si Anishka habang masamang nakatingin sa kanya.

“No!”

Mahigpit nitong hawak ang ID niya.

“Bakit porket sinabi mong mamatay ako, susundin kita? Tapos after mong makita halos lahat sa katawan ko, aalis ka na lang basta-basta?”

Napabuntong-hininga si Chancellor. “Wala akong oras makipaglaro sa 'yo.”

Malamig ang tono niya. “May mga tao akong kailangang iligtas.”

Habang distracted si Anishka, mabilis niyang hinablot pabalik ang ID. Pagkatapos noon, wala na siyang pag-aalinlangang tumalikod at lumabas ng kwarto.

Kahit gusto niya itong iligtas, wala talaga siyang magandang impression sa spoiled na rich girl na iyon.

“Hoy! Bumalik ka rito!”

Sigaw ni Anishka mula sa loob ng kwarto. “Chancellor! Hindi kita palalampasin!”

Pero hindi na siya lumingon. Tahimik lang niyang kinuha ang maleta niya at tuluyang umalis.

Hindi niya alam na pagkatapos niyang umalis, dahan-dahang binuksan ni Anishka ang palad nito.

Sa loob no’n…

May maliit na 2x2 picture ni Chancellor mula sa ID.

Tinitigan iyon ni Anishka habang bahagyang ngumunguso. Pagkatapos ay ngumiti nang kakaiba.

“Hmm…”

Mahina nitong bulong. “Kung titingnan mabuti… gwapo rin pala.”

Dahan-dahan nitong hinaplos ang picture.

“Firefighter ng District Second Team…”

“Chancellor Gonzales.”

Bahagyang kumislap ang mga mata nito. “Tandaan mo. Hindi ka makakatakas sa akin.”

Samantala, walang kaalam-alam si Chancellor na may taong interesado na sa kanya. Pagkaalis ng hotel, diretso siyang bumalik sa headquarters.

Pagdating niya roon, agad siyang napansin ng team leader. Lalo na ang maleta niyang dala-dala.

“Chancellor?”

Nagulat ito.

“Bakit may dala ka pang maleta?”

Hindi rin naman nakakapagtaka ang tanong nito. Sa trabaho nila bilang firefighters, bawat mission ay parang sugal sa buhay.

Kapag papasok sila sa apoy, walang kasiguraduhang makakalabas pa sila nang buhay.

Kaya karamihan sa kanila, wala nang dalang kung anu-ano.

Isang fire suit lang, sapat na.

Tahimik na ngumiti si Chancellor.

“Naayos ko na lahat sa bahay.”

Bahagya siyang yumuko habang hawak ang maleta. “Ayaw kong makita ng asawa ko ’yung mga maiiwan kong gamit at lalo pa siyang malungkot.”

Hindi niya kayang sabihin ang totoo tungkol sa hiwalayan nila ni Francesca. Kaya simpleng dahilan lang ang ibinigay niya. Napabuntong-hininga ang team leader.

“Chancellor…”

Komplikado ang tingin nito. “Hindi naman ibig sabihin no’n siguradong hindi ka na makakabalik.”

“Hindi mo kailangang gawin ’to.”

Pero ngumiti lang nang mahina si Chancellor. Wala na siyang sinabi pa. Sakto namang may bagong balita.

“Kaka-receive lang namin ng notice.”

Seryoso ulit ang mukha ng captain.

“Na-airlift na raw ang bagong fire equipment malapit sa bundok. Pwede na tayong umalis ngayon.”

Tumango si Chancellor. “Ready na ako.”

Pagkatapos niyang iwan si Francesca…

Matagal na siyang handang mamatay. Kaya walang kahit anong emosyon sa mukha niya pero saglit siyang tiningnan ng captain bago muling magsalita.

“Pero may pagbabago sa sitwasyon.”

“Dahil sa equipment support at sa ulan, kontrolado na raw ang apoy. Ang kailangan na lang namin ay mga tao para sa cleanup at assistance.”

Huminto ito sandali.

“Actually… hindi mo na kailangang sumama.”

May bahagyang pag-aalala sa mga mata ng team leader. Kung hindi lang kailangan, ayaw niya talagang isama si Chancellor.

Wala pa nga itong anak.

Pero matapos marinig iyon, bahagyang gumaan ang pakiramdam ni Chancellor. Kahit paano, kontrolado na ang sunog.

Ibig sabihin, mas kaunti na ang mamamatay. Pero nang maalala niya ulit ang sitwasyon nila ni Francesca…

Parang namatay ulit ang natitirang ilaw sa loob niya. Mas mabuti nang umalis.

“Captain.”

Diretso siyang tumingin dito. “Hayaan n’yo na akong sumama.”

“Mas maraming tao, mas malaking tulong.”

Sa huli, pumayag din ang team leader. Pagdating nila sa bundok, halos kontrolado na nga ang apoy.

Ang natitira na lang ay pag-aasikaso sa mga sugatan at pagre-record ng damages.

Habang nakatingin si Chancellor sa wasak na paligid, tuluyan niyang isinantabi ang personal niyang sakit.

Buong focus niyang inilaan sa trabaho. Ilang araw siyang nanatili sa bundok.

Doon na siya kumakain, natutulog, at nagtatrabaho. Malala talaga ang forest fire.

Kahit hindi siya napunta sa pinaka-frontline, nakita niya ang mga rescuers na ibinabalik mula roon.

Marami sa kanila ang wala nang buhay.

Sunod-sunod na ibinababa ang mga bangkay ng firefighters. Halos hindi na makilala ang mukha ng iba.

Karamihan sa kanila, lokal na firefighters mula sa kalapit na bayan. At habang dumarating ang mga bangkay…

Isa-isa ring dumarating ang mga pamilya.

May mga asawang yakap ang anak habang umiiyak nang halos mawalan ng boses.

May matatandang magulang na nanginginig habang pilit tinatanggap ang katotohanan. May ilan pang himatay sa sobrang sakit.

Tahimik lang na nakatingin si Chancellor sa lahat ng iyon. Mabigat ang dibdib niya.

Sa ilang araw na naroon siya… Wala ni isang tawag mula kay Francesca. Ni isang message, wala. Kung puwede lang sana…

Mas gugustuhin pa niyang siya na lang ang nakahiga roon kapalit ng mga firefighters na may pamilyang naghihintay sa kanila.

Tutal, ang babaeng tinawag niyang asawa ay hindi naman siya itinuring na pamilya kahit kailan.

Para kay Francesca, isa lang siyang taong puwedeng mawala anumang oras.

*

Samantala, sa kabilang banda…

Katatapos lang ng meeting ni Francesca.

Paglabas nito ng conference room, biglang kumabog nang kakaiba ang dibdib niya. Napahawak siya roon habang bahagyang kumunot ang noo.

Hindi niya maintindihan kung bakit. Nagulat ang assistant niya.

“CEO Peralta, okay lang po ba kayo?”

Nag-aalalang tanong nito. “Kailangan po ba nating i-cancel ang afternoon meeting para makapagpahinga kayo?”

Umiling si Francesca. “I’m fine.”

Pero parang may biglang naalala ito. Agad nitong kinuha ang cellphone.

Wala ni isang bagong message mula kay Chancellor. Bahagyang lumalim ang kunot ng noo niya.

Hindi niya maintindihan kung bakit parang may kakaibang pakiramdam sa dibdib niya. Pagkatapos ay malamig nitong tinanong,

“Kamusta si Chancellor nitong mga nakaraan? May tumawag ba mula sa hotel?”

Nagulat ang assistant.

Hindi nito maintindihan kung bakit biglang nagtanong si Francesca tungkol sa asawa nito.

Tutal, halos hindi naman ito nag-aalala rito dati.

“Wala po, CEO Peralta.”

Umiling ang assistant. “Walang update mula sa hotel.”

Tahimik sandaling tumingin si Francesca sa cellphone bago nagsalita.

“Sige.”

“Hindi mo na kailangang sumama. Lalabas muna ako.”

Pagkasabi noon, agad itong umalis sa Peralta Corporation nang hindi lumilingon.

Makalipas ang kalahating oras, nasa hotel na siya. Tahimik niyang inilapag ang black card sa front desk.

“Tingnan n’yo nga ang check-in records ni Chancellor Gonzales nitong mga nakaraang araw.”

Pagkarinig sa pangalan niya, agad yumuko nang magalang ang receptionist.

“CEO Peralta…”

Alanganing ngumiti ito. “Hindi po nag-stay si Mr. Gonzales rito. Dumating lang po siya noong unang araw, pero umalis din agad kasama ang luggage niya. Mula noon, hindi na po siya bumalik.”

Biglang kumunot ang noo ni Francesca.

“Ano?”

Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong pagkainis na sumikip sa dibdib niya.

Agad niyang tinawagan ang number ni Chancellor. Bihira siyang maunang tumawag dito.

Halos hindi mangyari iyon. Pero ngayong ginawa niya iyon…

Ang sumagot lang ay malamig na automated voice.

“Sorry, the number you dialed is currently powered off.”

Mas lalong sumama ang mukha ni Francesca. Humigpit ang hawak niya sa cellphone.

“Chancellor…”

Mababa ang boses nito.

“Ano na naman bang drama ang ginagawa mo?”