İkinci Bölüm

Sayısız şaşkın bakış arasında arkamı dönüp gittim, hiç tereddüt etmeden.

Şen ailesinin evine döndüğümde, üzerimdeki ağır kıyafeti çıkardım.

Caner'in yalakası olduğum herkesçe biliniyordu.

Onunla ilgili her konuda, ben on adım atılacak yolu yüz adım düşünüp taşınırdım.

Sonra da her şeyi eksiksiz bir şekilde onun için ayarlardım.

Caner birden fazla kez işin çok yorucu olduğunu, rahatlamak istediğini söylemişti.

Bu yüzden onun iş programına uygun olarak Hawaii gezisi ayarlamıştım.

Çünkü oradaki kumsalları ve denizi özlediğini söylemişti.

Oysa önceki hayatımda Caner Hawaii'ye gitmeyi kabul etmemişti.

Bunun yerine Fatma'yla dağa tırmanışa, kamp yapmaya gitmeyi tercih etmişti.

Ben ise peşlerinden gitmeye zorlanmıştım.

Sağanak yağmurun altında Caner, Fatma'nın bilekliğini almamı istemişti.

Sonucunda uçurumdan yuvarlanıp bacağımı kırmıştım.

Tam iki ay hastanede yatmıştım.

Hayatımın uçurumun kenarında olduğu o hissi bir daha yaşamak istemiyordum.

Caner'den uzaklaşmak ilk adımdı.

Çabucak eşyalarımı toplayıp belgelerimi alıp aşağı indim.

Tam o sırada Caner resmi kıyafetleriyle içeri koştu.

Beni görünce alaycı bir şekilde gülümsedi, valizimi elimden alıp fırlattı.

Kaşlarımı çatarak sordum: "Ne yapıyorsun!"

"Ceren, asıl ben sana ne yaptığını sormalıyım!"

"Bu yaşta hâlâ evden kaçma numarası mı çekiyorsun?"

"Bir dahaki sefere ne yapmak istiyorsun, yine vasiyet bırakıp intihar mı edeceksin?"

Caner hızlı hızlı soluyarak, yüzünde tiksinti ifadesiyle beni suçladı.

"Ceren, çocuk musun sen, yine intiharla beni tehdit mi ediyorsun?"

Kirlenmiş bavulumu silkeleyerek, tek tek karşılık verdim.

"İntihar edeceğimi kim sana söyledi?"

O ve Fatma gibi kalpsiz ve acımasız olsa da, gayet iyi yaşayabiliyorlardı.

Ben bu kadar zor yeniden bir hayat bulmuşken, neden intihar edeyim ki?

Caner alaycı bir şekilde güldü, konuşmadı, gözlerinde tam bir küçümseme vardı.

Peşinden gelen Fatma yavaşça söze girdi.

"Ceren, doğum günü partisine gelmek istiyorsan Caner'le güzelce konuşabilirsin, siz birlikte büyümüş kardeş gibisiniz, o seni neden içeri almasın ki."

"İntihar gibi bir yöntemi bir kere kullanabilirsin, iki kere kullanırsan bu 'Yalancı Çoban' masalına döner."

Fatma'nın sözlerinde bir imâ vardı.

Caner'in bana bakışı da giderek daha fazla tiksintiyle doluyordu.

Kafamda anılar karmakarışık dolaşıyordu.

Birden bir şey hatırladım.

Lisedeyken, Caner ile Fatma birlikte olduktan sonra,

Bana karşı sanki bambaşka biri olmuştu.

Öfkeyle bir not bırakıp, kendimi nehre atacağımı yazmıştım.

Bu olay Kemal Bey'i ve Ayşe Hanım'ı çok korkutmuştu.

Caner'le Fatma'nın ayrılmasını emretmişlerdi.

O günden sonra, Caner benden tiksinmiş, beni bir kenara itmiş, benimle konuşmayı reddetmişti.

Fatma'nın arkadaş grubu beni dışlamış, bana zorbalık yapmış, o da görmezden gelmişti.

Caner'in gözlerinin içine bakarak açıkladım: "Çok fazla düşünüyorsun, hiç intihar aklımdan geçmedi, eşyalarımı topluyordum çünkü uçağa yetişip Hawaii'ye gidecektim."

Caner alaycı bir kahkaha attı, kendimi kurtarmak için uydurduğum kötü bir bahane olduğunu düşünerek güldü.

Fatma, Caner'in kolunu çekiştirdi.

"Caner, Ceren'i de bizimle birlikte partiye götürsek olmaz mı, bu hâliyle çok acınası duruyor."

Caner kaşlarını çatarak, tam gevşemek üzereydi.

Yeniden reddettim: "Gerek yok, ben Hawaii'ye gidiyorum."

Caner'in yakışıklı yüzü hafifçe değişti, alaycı bir sesle söylendi: "Duydun mu, kızın gideceği yer Hawaii'ymiş!"

"Ceren, bu saatte saçmalamayı bırak artık."

Fatma bir iç çekti, öne gelip kolumu tuttu.

Kimsenin görmediği bir yerde, sivri tırnakları derinden etime saplandı.

Acı içinde onu itip yere düşürdüm.

Fatma yere yığılıp, güçsüzce avucunu tutarak, inanamayan gözlerle bana baktı, dudakları hafifçe titredi.

"Ceren, sen..."