Üçüncü Bölüm

"Ceren Yılmaz, ölmek mi istiyorsun!"

Caner aşırı tepki göstererek beni daha sert bir güçle yere devirdi.

Ensem merdiven basamağına ağır bir darbeyle çarptı, şiddetli acı gözlerimin önünü karartı.

Caner'in yüksek sesle bağıran sözlerini duyuyordum.

"Ceren, insanlara zorbalık yapmak alışkanlık mı oldu sana?!"

"Senin gibi nankör biriyle aynı çatı altında olmak, bu evin havasını bile bozuyor, gerçekten midemi bulandırıyorsun!"

Acıya katlanarak, giderek çirkinleşen sözlerini durdurmaya çalıştım.

"Taşınacağım, merak etme."

"Söylediğini yapsan iyi olur."

Caner'in bütün öfkesi boğazında düğümlendi.

Bana dik dik baktı, sonunda Fatma'ya kucaklayıp arkasını dönüp gitti.

Ensemdeki yapış yapış kanı ellerken, aklıma birden bir şey geldi.

On beş yaşındayken, Caner'le aramız şimdiki kadar gergin değildi.

Çünkü çocukken evlilik kararımızı öğrenmiş, er ya da geç gerçek bir aile olacağımızı bilmiştik.

Ben de sürekli ona yapışırdım.

O asi bir dönemdeyken, gizlice ruhsatsız bir internet kafeye oyun oynamaya giderdi, ben de peşinden giderdim.

Sonra bir oyun yüzünden biriyle tartışmıştı.

Ben araya girmeye çalışmış, yanlışlıkla parmağımı kesmiştim.

O anda Caner vahşi bir hayvan gibi olmuştu.

Kendisinden çok daha iri yapılı bir adamı ağlata ağlata dövmüştü.

Oysa eskiden benim parmağımı kesmesine bile bu kadar telaşlanan bir adamdı.

Şimdiyse başkası için beni körü körüne suçluyor, "ölmek mi istiyorsun" diyebiliyordu.

Ama artık önemi yoktu.

Kemal Bey ve Ayşe Hanım gelince, Caner'le olan nişanımız zaten sona erecekti.

Yanımdaki hizmetçiye baktım, zorlukla dudaklarımı kıpırdattım.

"Beni hastaneye götürebilir misin? Sana para veririm."

Yeni gelen genç hizmetçi kız kıpırdanmaya başladı, ama daha yaklaşamadan yaşlı bir hizmetçi onu geri çekti.

Bilhassa kısık sesle konuşmaya çalışsalar da, sözleri kulağıma geldi.

"Ölmek mi istiyorsun sen!"

"Genç beyin Ceren Hanım'dan en çok nefret ettiğini bilmiyor musun?"

"Görürse işin biter senin!"

Genç hizmetçi kız korktu, son bir kez bana baktıktan sonra kaçıp gitti.

Başımı sallayıp acı bir gülümsemeyle köşeye sürünerek ekranı kırılmış telefonu aldım.

Kemal Bey'le Ayşe Hanım yıllardır yurt dışında yaşıyorlardı.

Ayda sadece üç dört gün evde oluyorlardı.

Caner buranın tek sahibiydi, bunu bir kereden fazla söylemişti.

"Sen Şen ailesinden değilsin, kendi işini kendin halledersin."

Bu yüzden herkes bana yaklaşmaktan çekiniyordu.

Her eve döndüğümde, artan yemekler çöpe atılıp bağlanıyordu.

Masadaki tabaklar bomboştu.

Neyse ki buna çoktan alışmıştım.

Zorlukla kendimi hastaneye sürükledim.

Doktor beyin sarsıntısı geçirdiğimi söyledi.

İki gün gözetim altında kalmam gerekiyordu.

Taburcu olduktan sonra Şen ailesinin evine dönüp eşyalarımı topladım.

Hizmetçiler soğuk bakışlarla, tek başıma çırpınışımı izlediler.

O öğleden sonra bütün eşyalarımı toplayıp, aceleyle kiraladığım bir eve taşıdım.

Burası geçici bir sığınaktı.

Bir süre sonra diplomamı alıp, iş teklifimi kabul edip, nişanı bozacaktım.

O zaman buradaki her şeyden uzaklaşabilecektim.

Şen ailesinin evinden ayrılışımın üçüncü günüydü.

Caner aradı, sesi sarhoş gibi geliyordu.

"Nereye gittin?"

"A12 locası, gel."

Özgeçmişimi yazarken düşüncem bölündü, biraz sinirlendim.

"Caner, bir şey mi var?"

Telefonun öbür ucunda bir sessizlik oldu.

Etraftaki gürültü patırtı sesi bile kısılmıştı.

Yeniden seslendim, cevap gelmeyince kapatmaya hazırlandım.

Caner birden konuştu.

"Ceren Yılmaz, nereye gittin?"

Yeniden yazmaya başlayıp telefonu bir kenara koydum, rastgele cevap verdim.

"Seninle aynı evde yaşamak sana midemi bulandırıyor demedin mi, ben de taşındım işte."

"Merak etme, artık geri dönmeyeceğim."

Adamın nefesi ağırlaştı, birden alaycı bir kahkaha attı.

"Ceren, ne zamandan beri bu kadar söz dinler oldun?"

"Yoksa eskiden bu kadar ısrarcı olan sen değil miydin?"

"Madem bu kadar söz dinliyorsun, seni bu şehirden gönderirsem, gözümün önünden defolup gidersen gidebilir misin?!"

"Ceren, ne oyun oynadığını umursamıyorum ama Fatma'yı hedef almaya devam edersen, seni perişan ederim!"

Fare biraz zor kullanılıyordu, ekrana baktım kaldım.

Bir süre sonra Caner'in söylediklerinin farkına vardım.

Caner'in alaycı sesi yeniden duyuldu.

"Ne oldu, söyleyecek bir şeyin mi kalmadı?"

"Her gün böyle küçük oyunlar oynamak sıkmıyor mu seni?"

"Fatma'dan özür dile, o zaman geri dönmene izin veririm."

Sakin bir sesle konuştum: "Tamam, kabul ediyorum Caner, ayrılacağım."

Sözümü bitirir bitirmez, karşı taraf tepki vermeden telefonu kapattım.