Masuk“Aba! Ako pa talaga ang walang katwiran?!” Dahil sa narinig, lalo pang nainis ang lalaki. Bigla siyang umupo at itinaas ang kamay patungo kay Michelle. “Ano ba’ng iyak ka nang iyak? Para kang nagluluksa sa patay! Sinisira mo ang mood ko!” Sasampalin ba niya ito? Kahit may mga sugat siya, lalaki pa
Hindi gaanong maraming pagsusuri ang kailangang gawin kay Alexander sa araw na iyon. Ang ilan ay isinagawa na mismo sa ward, habang ang dalawa naman ay nangangailangan ng espesyal na kagamitan kaya kinailangan niyang pumunta sa gusali ng Medical Technology Department. Pagkatapos ng mga pagsusuri, i
"Meron." Masayang iwinagayway ni Marco ang bag na hawak niya. "Maghahatid lang ako ng pagkain para kay kuya. Nagmamadali ako, kailangan ko nang umalis." "Mag-ingat po kayo." Tumalikod si Marco at umakyat sa ikalawang palapag. Matapos maihatid ang pagkain, mabilis din siyang bumaba. Napatingin siya
"Ano?" Napabulalas si Michelle habang hawak ang cellphone. Biglang nagbago ang ekspresyon ng kaniyang mukha. "Ma, huwag ka nang umiyak. Pupunta ako riyan ngayon din! Pagdating ko, saka natin pag-usapan." Mabilis niyang ibinaba ang tawag. "Ano ang nangyari?" Napansin ni Aleisha na namutla si Michel
"Pero mabuti na lang at napag-isipan ko na ang lahat. Kung hindi na kayang ipagpatuloy ang isang pagsasama, mas mabuting tapusin na lamang ito nang maayos. Hindi na kailangang umabot pa sa puntong para tayong magkaaway." Malumanay na ngumiti si Aleisha bago marahang nagsalita. "Mula ngayon, magkas
"Ako?" Nagulat si Aleisha. Hindi niya maintindihan kung ano ang ibig sabihin nito. "Oo." Bahagyang iniangat ni Raphael ang kaniyang baba at itinuro ang direksyon ng silid kung nasaan si Alexander. "Alam mo ba? Noong pinapayuhan mo si Alexander kanina, para kang nababalot ng liwanag. May kakaiba kan
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis







