LOGINNgunit… Bakit ba siya nagagalit kay Raphael? Kinabukasan, gaya ng dati, mas maagang nagising at nakababa na si Raphael kaysa kay Aleisha. Pagbaba ni Aleisha, narinig niyang kausap nito si Manang Rosa. “Sa mga susunod na araw, salamat sa iyong pagsisikap. Maghanda ka ng lima o anim na maliliit na
“Lalabas muna ako para manigarilyo. Babalik ako agad.” "Oh sige...” Sa hindi malamang dahilan, habang nakatingin si Aleisha sa papalayong likod ni Raphael, nakaramdam siya na tila malungkot ito. Dahil ba hindi niya sinabi rito na mas maliit ang sanggol kaysa sa nararapat ayon sa gestational age?
Walang sabi-sabi, binuhat niya si Aleisha sa kanyang mga bisig. Natigilan si Aleisha. “Ano ang ginagawa mo?” “Ako ang may kasalanan.” Tuluyang nawala ang angas ni Raphael kanina at mahina siyang nagsalita. “Pumunta tayo ngayon sa maternity hospital para magpatingin ka nang maayos. Kailangan mo pa
“Ano?” Hindi man lang natakot si Aleisha. “Kung kaya mong makipagkita kay Sophia, bakit hindi ko puwedeng makita si Daniel?” "Oo, hindi pwede!” Sumabog ang boses ni Raphael sa galit, kasabay ng isang malakas na tunog. “May mga bagay na puwede kong gawin, pero ikaw, hindi!” Biglang nanahimik ang bu
“Salamat sa araw na ito…” Tumango si Aleisha, ngunit napansin niyang dala pa rin ni Daniel ang supot ng gamot sa likuran niya, na para bang ayaw nitong makita niya iyon. Ilang beses siyang nag-atubiling magsalita, ngunit sa huli, isang bagay na walang kaugnayan ang nasabi niya. “Daniel, alagaan mon
Naaksidente si Aleisha. Siyempre, dapat mag-alala siya. Pero sa ganitong sitwasyon, nagawa pa rin nitong mainis si Raphael! 'Ano ba ang ibig niyang sabihin sa “kung hindi ka maluwag, hindi mo na kailangang pumunta”?' 'Ganito ba kababa ang tingin niya sa akin? Akala ba niya napakawalanghiya ako bil
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent







