Masuk“Iyon na ang pinakamalaking tulong na kaya kong ibigay sa kaniya.” “Hindi…” Hindi pa rin makapaniwala si Lorna. “Galit ka sa akin, sinisisi mo ako, hindi ba? Ipinapangako ko sa iyo, kung magkakatuluyan kayo sa hinaharap, magiging mabuti ako sa iyo. Kung ayaw mong makita ako, hindi na ako magpapakit
“Sino ang nagsabi niyan sa iyo?” Bahagyang kumunot ang noo ni Aleisha. “Ang doktor!” Nagmamadaling nagpaliwanag si Lorna. “Ang psychologist. Kilala mo rin siya… si Dok Ramil. Hindi ba’t doktor din siya ni Alexander?” “Oo.” Tumango si Aleisha at marahang inalis ang kamay niya mula sa pagkakahawak n
“Hmp!” Sumimangot si Michelle at bumulong sa sarili, “May kasintahan pala siya.” Kinuha niya ang kaniyang telepono at naghanda siyang kumuha ng litrato. Sa susunod na lumandi na naman ito sa kaniya, ipapakita niya ang larawang iyon! Tingnan natin kung hindi siya mapahiya! Binuksan niya ang camera
Nang gabing iyon, dumating si Michelle sa Apolinario Street. “Ito ba ay…” Hindi pa rin siya makapaniwala. “Talaga bang lumipat ka na?” Napatawa si Aleisha. “Paano naman magiging peke?” Napabulalas si Michelle. “Ilang beses na kayong naghiwalay, pero kailan ba naging permanente ang paghihiwalay ni
“Sige po, Sir Raphael.” Napaisip si Joaquin. *Hindi pa rin talaga kayang bitawan ni Sir Raphael si Aleisha. Kahit na niloko na siya nito, kailangan pa rin niyang bumalik.* Kaya naman, bumalik sila sa mansyon. Pagdating doon, agad na nagmasid si Raphael sa paligid, ngunit hindi niya nakita si Alei
“Mr. Arizcon…” Mahiyain na sinabi ng dalaga habang kinakagat ang ibabang labi. “Aleisha po ang pangalan ko…” Biglang nanigas ang buong paligid. Maingay sa lahat ng sulok ng establisimyento, ngunit tila nahiwalay sa ingay ang bahaging kinaroroonan nila. Nakabibinging katahimikan ang bumalot sa luga
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent







