FAZER LOGIN“Mm...” “Pumikit ka. Halikan mo ako.” Para bang nalinlang, pumikit si Aleisha at isiningit ang mga daliri sa buhok ni Raphael habang tinutugon ang halik nito. Sa isang iglap, tila nagliyab ang apoy ng kanilang pagnanasa. May natitira pa ring kaunting katinuan si Aleisha. “Hindi ka ba nagugutom?
Mula pagkabata ay wala nang mga magulang si Raphael, ngunit parang pareho lang naman sila ng sitwasyon. Sandaling nag-isip si Aleisha. “Manang, maghanda ka na. Susubukan ko siyang kausapin ulit, pero hindi ko maipapangako na pakikinggan niya ako.” “Pakikinggan ka niya! Hinihintay lang ni Raphael n
'Talaga ba?' Naintindihan ni Aleisha kung ano ang nangyayari, kaya sinabi niya kay Manang Rosa, “Ako na ang tatawag sa kanya.” “Sige. Bababa na muna ako at maghahanda.” “Okay.” Tumalikod si Aleisha at naglakad patungo sa pintuan ng study. Itinaas niya ang kamay at kumatok. “Hindi naka-lock!” Ma
Nang makita ni Aleisha na pumunta si Raphael sa study, nagpasya na lamang siyang bumalik sa kanilang silid. Wala siyang balak na suyuin pa ito. Mabuti na lang at may mga libro siya sa kanyang schoolbag. Maaari naman siyang magbasa sa kuwarto. Sa study. Galit na kumuha si Raphael ng isang sigarily
Tahimik na nakinig si Raphael, hindi man lamang gumalaw. “Naiintindihan ko. Kung may kailangan ka, tawagan mo ako anumang oras.” “Opo, Sir Raphael.” Pagkababa ng tawag, napakahigpit ng pagkakahawak ni Raphael sa kanyang cellphone, halos mabali na iyon sa tindi ng kanyang pagkakakuyom. Arnold. Ka
“Aleisha?” nagtatakang tanong ni Arnold. “Talagang hindi ka sumusuko." Hindi pinansin ni Aleisha ang pagkukunwari ni Arnold na tila wala siyang masamang intensyon. “Kung hindi mo ako kayang pilitin na ibigay ang atay ko, susundan mo naman ako? Akala mo ba kapag ibinigay mo sa akin ang bahay at pera
Dahil iba ang kutob ni Aleisha ay bumalik siya sa bahay nila. May kung ano ring nagtulak sa kanya na alamin kung sino ang may-ari ng sasakyan dahil nga sa pamilyar iyon sa kanya. Mabuti na lamang ay napupuno ng mga bulaklak at matataas na halaman ang harapan ng balkonahe nila. Kaya nagtago si Aleis
Nakaupo si Alexander sa bangko, suot ang hospital gown na ngayon ay basang-basa na dahil sa sabaw na galing sa sopas. Hindi lang iyon, dahil basang-basa rin ang buhok nito. Kahit ang mukha niya ay hindi na nakikita nang maayos dahil sa mga gulay na nakadikit doon. "Kumain ka! Wala ka talagang kwent
Nagmamadaling umuwi si Aleisha dala-dala pa rin ang tanong kung sino ang nakasama niya kagabi. Malayo pa lang ay nakikita na niya kung sino-sino ang nasa loob ng kanilang bahay. Isang mataba at panot na matanda ang nakaupo sa sala habang galit na nakatingin kay Sophia— anak ni Amanda. "Anak ka tala
Sa loob ng Hermosa Hotel, bandang alas diyes ng gabi— nakatayo sa harap ng pintong may mga numerong 3027 si Aleisha. "Wala nang atrasan ito!" saad ni Aleisha sa sarili habang pabilis nang pabilis ang tibok ng kanyang puso. Pakiramdam niya ay tatalon na ito mula sa kinalalagyan nito. Hindi niya nga







