LOGINAno kayang dahilan at gustong makausap ng tatay ni Lander si Cha?
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
Chansen“Dad,” sabi ko nang sagutin niya ang tawag ko.“Where are you?” agad niyang tanong, malamig at diretso.“Office.”“Wala ka raw diyan kanina sabi ng assistant mo.”“Yes, Dad. May pinuntahan lang.” Napakunot noo ako. Bakit parang interrogation line of questioning na agad ito? Hindi ba pwedeng
Estella“Hi.” Nakangiti si Tristan nang salubungin ako pagkaharap ko sa kanya matapos ang online class ko ng 10:30 AM. Halata kong ilang minuto pa lang siyang naghihintay dahil alam naman na niya ang schedule ko.“Hi, have a seat,” sagot ko habang tinuturo ang bakanteng upuan sa tapat ko.“I hope hi
Chansen “Estella Salvador is a singer/composer na kilala internationally!” Parang may sumabog na granada sa tenga ko. Nanigas ako sa kinauupuan ko, hindi makagalaw, hindi makapaniwala. Anong pinagsasabi niya? Ang asawa ko? Internationally known? Nanatili akong nakatitig sa kanya, pilit pinoproses
ChansenIsang oras na mula nang umalis si Estella pero nandito pa rin ako sa hotel room na dapat ay para sa aming dalawa. Ang ironic, no? Pang couple ang room na ito pero mag-isa lang ako ngayon na nandito, nakatitig sa kisame na parang may sagot ‘yung puting kulay na ‘yon sa lahat ng gulo sa isip k







