เข้าสู่ระบบAt base sa narinig ko, mukhang hindi lang simpleng allergic reaction ang dahilan kung bakit ganito ang tensyon sa pagitan ng mga taong ito.“I am her boyfriend,” mariing sagot ni Nick. “I have all the right to be here.”Medyo napataas ang kilay ko sa sinabi niya.Boyfriend.Okay.At least, may isa n
RizNang ma-realize ko kung ano ang gagawin ng may edad na babae, mabilis ang naging reflex ng kamay ko. Hindi ko na pinag-isipan pa kung dapat ba akong umiwas o kung kailangan ko pa siyang bigyan ng pagkakataong magbago ng isip. Bago pa man tuluyang dumapo sa pisngi ko ang palad niya, agad kong nas
Napagitnaan siya ng isang babae na tila kasing-edad ng pasyenteng nakahiga ngayon at ng isang lalaki.“She’s fine now,” tugon ng lalaking kasama ng pasyente.Pero bago pa tuluyang matapos ang sinabi niya, agad na nagsalita ang may edad na babae.“Kung gano’n, ano pa ang hinihintay mo? Bakit hindi ka
At ang anaphylaxis ay hindi simpleng allergy na puwedeng hintayin lang na mawala.Kapag malala ang allergic reaction, maaaring maapektuhan ang airway, paghinga, at circulation. Puwedeng mamaga ang lalamunan at upper airway, magkaroon ng bronchospasm na nagdudulot ng wheezing at hirap sa paghinga, bu
Riz“Haaay… haharapin ko na naman ang pasyente kong feeling fairest of us all.”Napalingon ako kay Jeanette at halos mapailing sa paraan ng pagkakasabi niya. Hindi lang basta reklamo ang binitawan niya; sinabayan pa niya iyon ng malalim na buntong-hininga at isang eye roll na halos umabot na sa kisa
At iyon ang pinakamalaking problema.“I’ll handle my grandfather.”Simple lang ang pagkakasabi ni Jared, pero may kakaibang certainty sa tono niya.Hindi siya nagdalawang-isip.Hindi rin siya mukhang nag-aalala.“As for your job here, wala kang dapat na ikabahala dahil sisiguraduhin ko na hindi maaa
Estella Tapos na kami sa pagsusukatan at kasalukuyang nagme-merienda nang dumating si Maui. Pero ang hindi ko inasahan ay kung sino ang kasama niya, si Tristan. Nagkagulatan pa kami ng magtagpo ang aming mga mata. “Hey,” masaya kong bati. “Nandito ka rin?” tanong niya, may halong pagtataka at am
Estella Sinundan ko ng tingin si Chansen habang naglalakad palayo para sundan si Dad, ang biyenan kong lalake. Ramdam ko pa rin ang titig niya bago siya tumalikod; ‘yung tipong nakangiti pero may pag-aalala. “Hija,” tawag ni Mommy dahilan upang lingunin ko siya. “’Wag kang mag-alala, walang mangya
Matatapos na ang lunch break pero hindi pa namin napapangalahati ang pagkain na dala ko. Panay kasi ang asaran, panay ang sulyapan, at sa bawat tawa niya, parang mas bumibigat ang dibdib ko hindi sa takot, kundi sa anticipation.Kasi ngayong sinabi niyang kailangan naming pumunta as one, alam kong m
Estella “Come on, girl. Gusto ko talagang subukan ‘yung kainan na ‘yon eh,” pilit ni June habang nakakunot ang noo pero may ngiting parang batang nagmamakaawa. Nagkatinginan kami ni Vivian. Pareho kaming napailing. Kapag tungkol na sa pagkain, hindi talaga matitinag ‘tong si June, lalo na ngayong







