MasukChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
ChansenHabang nagmamaneho papunta sa bahay nila Dad, bigla kong naalala ‘yung naging pag-uusap namin ni Estella ng tawagan ko siya kanina bago ako umalis ng opisina. Through landline pa kasi. Swerte at nakuha din ni Ate Cha kay Yohan ‘yung number ng office nila. Hindi rin kasi sinasagot ni Estella
Huminga ng malalim si Vivian, parang nag-ipon ng lakas bago tumingin kay June na parang nagsasabing ‘ikaw na nga, hindi ko kaya.’“Parang mas okay talaga kung pagbibigyan mo siya, Estella,” mahinang sabi ni June, pero diretso ang tingin niya sa akin. “Last chance ba…”Natawa ako, pero walang halong
At ngayon… heto na nga. Okay na. Ako na officially ang CEO ng ML Bank. Napag-aralan ko na rin ang lahat ng pasikot-sikot ng negosyo. Ang daming araw ng pagpupuyat, endless meetings, pakikipaglaban sa board, at sa wakas… ako na nga ang may hawak ng posisyong gusto din naman ng mga magulang ko para sa
Chansen Pagkalabas ko ng studio ni Estella, para akong lumulutang habang nagda-drive pabalik sa opisina. Wala akong pakialam sa trapik, sa businang walang tigil sa EDSA, o kahit sa mga nag-overtake na parang nagmamadali sa impyerno. Ngayon lang ako ngumiti nang ganito habang mag-isa sa sasakyan dah





![[Tag] My Step-Uncle's Plaything](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

