FAZER LOGINChandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
GiannaPilit kong kinakalimutan ang mga sumagi sa isip ko nitong nakalipas na tatlong araw. Pinipilit kong paniwalaan ang sarili ko na hindi si Drew ang nakita ko. Dahil kung siya nga, imposible... imposible na ganoon lang ang naging reaksyon niya.Noong nagtagpo ang aming mga mata, wala man lang pa
Dala ng curiosity kung bakit lagi na lang nambabae ang mga lalaki kaya ko naisipang manood ng mga ganong klase ng palabas.Nag-angat ako ng tingin kay Chancy at nakita ko sa mga mata niya ang paghanga, ang init, at ang pagbibigay. Handang ibigay sa akin ang kontrol. Ngayon, ako naman.Bahagya akong
ChancyAnim na araw na ang nakaraan simula ng gabing ‘yon nna nagpunta ako sa condo niya na puno ng pag-aalala. Para akong mababaliw dahil hindi niya sinasagot ang tawag ko. Ang dahilan?Si Drew.It was always him.Hindi ako mapalagay. Simula ng sabihin sa akin ni Gianna ang tungkol sa pamilya ng la
GiannaMag-isa ako ngayon sa bahay. Tahimik. Sobrang tahimik na halos naririnig ko ang bawat pag-tik ng wall clock.Si Chancy ay nasa opisina niya, busy pa rin sa paghahanda para sa nalalapit na inauguration nng arena at announcement ng tournament. Simula pa lang ng araw, alam kong hindi ko siya mak







