Returning As My Ex-Husband's Living Nightmare

BETTY

​"Ma'am, pasensya na po. Bawal po kayong pumasok." pigil ng maid sa akin nang ako ay makarating, naka-cross arms pa ito habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa na parang isa akong stray cat na naliligaw sa exclusive subdivision.

​"No! Kailangan kong makausap si Leo. Emergency ito!" pagpupumilit ko naman habang sinusubukang lampasan siya. "Buhay ang nakasalalay dito!"

​Isang pamilyar na boses ang kaagad umalingawngaw mula sa foyer. Sakto namang lumabas si Leo. Ang lalaking minsang nagpatibok ng puso ko, at ngayon ay ang taong gustong-gusto ko nang sabunutan sa sobrang inis. Dali-dali niya akong nilapitan, ang mukha ay asiwang-asiwa na parang nakakita ng multo.

"Betty? What the fvcking hell are you doing here?" ​napakunot ang noo niya, halatang gulat na gulat at nabigla kung bakit napadpad ang isang tulad ko sa mansion niya. "Hindi ba't nag-usap na tayo noon na huwag mo na kaming guluhin ni Clara?"

Wala na akong paki-alam kung ano pa ang tingin niya sa akin. Desperada na kung desperada. Husgahan man niya ako nang husgahan, I don't care. Marahas ko siyang hinawakan sa braso, at sa mismong sandaling yun? Gumuho ang huling natitirang dignity ko. ​

"Leo, please. Sumama ka sa akin. Kailangan kita."

Sheeyt! Kung kailan ipinangako ko sa sarili ko before na hinding-hindi ako magmamakaawa sa harap ng lalaking ito, heto ako ngayon, kusang nilulunok ang pride para lang pakiusapan siya. Tangina! Ang hirap pala kapag ang puso mo na ang nakataya, lalo na kung hindi na para sa sarili mo ang ipinaglalaban mo. Pero paano ko naman hahayaang manaig ang pride ko sa ganitong sitwasyon? Paano ako magpapakatigas ng ulo kung ang anak namin ang nakataya?

"Kailangan tayo ng anak natin ngayon, Leo." dagdag ko, pilit pinatatag ang boses kahit unti-unti nang kumikirot ang aking dibdib. "Lalong lumalala ang kondisyon ni Liam. Wala siyang ibang hiniling kundi ang makasama tayong dalawa. Gusto niyang maramdaman na kumpleto tayo, kahit sa huling pagkakataon. Bago siya tuluyang mawala sa atin."

Tangina, Leo. Kung may natitira ka pang kahit katiting na pagmamahal para sa anak mo, sana naman, sa pagkakataong ito, huwag mo akong tanggihan. Magpaka-ama ka naman kay Liam. Never ka niyang nasilayan. Never kang nagpakita sa anak mo.

Napakurap siya bago mabilis na binawi ang kanyang braso, halatang nagulat siya sa tapang ng ipinakita ko, pero ilang saglit lang ay napalitan iyon ng matinding paka-irita.

"Pwede ba? Huwag mong gamitin ang anak natin sa katangahan mo! Tapos na tayo, Betty! Kailan mo ba matatanggap na hinding-hindi na ako babalik sa iyo?"

Wow! The audacity! Ang kapal naman ng mukha ng lalaking ito! Akala niya siguro, narito ako para magmakaawa at maghabol sa kanya? Na kesyo hindi ko matanggap ang paghihiwalay namin, kaya desperado akong makipagbalikan? Excuse me! Kung hindi lang dahil sa hiniling ni Liam, ni sa hinagap ay hindi ko gugustuhing magpakita sa gagong ito! As if naman na ikamamatay ko kapag hindi na niya ako binalikan!

"Ganyan na ba kamanhid ang damdamin mo? Iniwan mo akong nasa sinapupunan ko pa siya. Taon-taon niyang hiniling sa akin na sana, makilala niya ang ama niya. Why, Leo? Why! Mahirap bang magpakatatay kay Liam?"

​Agad niya akong hinawakan sa pulso, para kaladkarin palabas ng mansyon. Literal na tinutulak niya ako papunta sa gate. Pero nagpumilit ako. Mas lalo akong nakiusap. ​Binaba ko lahat ng pride ko. Sinunog ko na ang ego ko. Nagmakaawa talaga ako sa kanya na sumama sa akin, kahit this time man lang. Para sa anak namin.

"Umalis ka na, Betty!" galit na sigaw niya sa akin bago ako marahas na itinulak palayo. "Huwag mo nang sirain ang araw ko, dahil hinding-hindi naman talaga ako sasama sa iyo!"

Leche! Ganito na lang ba talaga kadali sa kanya na talikuran ang anak niya? Na para bang wala lang si Liam? Na para bang hindi niya sariling dugo at laman ang batang unti-unting nauubusan ng buhay? Nagmatigas ako. No way. Akmang tatalikod na sana siya at babalik sa loob, pero mabilis kong pinulupot ang mga braso ko sa bewang niya.

"Please, Leo. Please! Para kay Liam. Para sa anak natin."

​"Sira ka na ba talaga?" bulyaw niya habang pilit akong inaalisan ng pagkakapulupot. Pero mas hinigpitan ko ang kapit ko. Para akong linta na nagpapakapit sa huling poste ng mundo.

​"Leo, kahit ngayon lang! Parang awa mo na!" hagulgol ko na halos pumiyok na ang boses. "Sandali lang naman. Makita ka lang ni Liam."

​Muli niya akong tinulak. Pero sa pagkakataong ito, mas marahas. As in very violent. Dahilan para mawalan ako ng balanse at masalpok nang todo sa matigas na semento ng driveway. Ramdam ko agad ang pagtama ng mga tuhod ko sa lupa at ang pagpunit ng gasgas sa palad ko.

​At hindi pa siya nakuntento doon. ​Sa sobrang irita niya dahil baka raw lumabas ang mga bisita nila sa loob, tinadyakan pa niya ako nang bahagya sa may gilid para lang umalis na at huwag manggulo pa. ​Tumigil talaga ang mundo ko sa ginawa niya. Tinadyakan niya ako nang tinadyakan, hindi makapaniwala na ang lalaking minsang nagsabi sa akin noon na protektahan ako, ngayon ay pinapaulanan na ako ng sipa para lang itaboy palayo sa mala-palasyo niyang buhay.

"Hindi ba't ikinasal ka na rin sa isang magsasaka? Ano? Porket kinuha na siya ni Kamatayan, babalik ka sa akin?"

Hindi na niya ako binigyan ng pagkakataong makapagsalita pa. Tinalikuran niya ako at dire-diretsong naglakad pabalik sa loob ng mansyon, na para bang wala lang sa kanya ang lahat ng sinabi ko. Sheeyt!

Dahil sa sobrang desperation at adrenaline, hindi na ako nagdalawang-isip na sundan siya. Nagpumilit talaga akong pumasok, walag pakialam kung magalit siya o ipahiya ako sa harap ng mga katulong niya. Ang mahalaga, makausap ko siya. Kailangan kong kahit papaano ay maabot ang konsensya niya bilang ama ni Liam. Hindi ko kayang bumalik sa anak namin nang hindi siya kasama. Hindi sa pagkakataong ito! Hindi!

Pero pagkapasok ko sa malawak at marangyang living room ng mansyon, bigla akong natigilan. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko. Literal na nanigas ako sa aking kinatatayuan, hindi makapaniwala sa aking mga nakikita. Dahil sa harap ko mismo, may isang eksenang hinding-hindi ko inasahang masasaksihan.

Halos lahat ng bisita ay napalingon sa akin. Sandaling natigilan ang ilan, habang ang iba naman ay lantaran akong pinagmasdan mula ulo hanggang paa. Lahat ng tao ay nakasuot ng magagarang fairytale costumes. May mga nakabihis bilang mga prinsesa at prinsipe, maging ang buong mansyon ay nagmistulang palasyo dahil sa mga eleganteng royalty arrangements.

​"Bakit nandito ang babaeng yan?" ​Ito agad ang matinis at matulis na bulyaw ni Clara nang pagtagpuin ulit kami. ​"Ang kapal naman ng mukha mong magpakita rito sa pamamahay namin, Betty!"

Nanlaki ang mga mata ko habang tuluyang nagsisink-in ang lahat, especially nung makita ko ang engrandeng backdrop doon sa may maliit na stage. Birthday party pala ng one-year-old nilang anak. At sa isang iglap, naunawaan ko kung bakit ayaw na ayaw akong papasukin ni Leo sa buhay niya ngayon. Kung bakit ganoon na lamang ang galit niya sa pagdating ko. Dahil habang ako, halos magmakaawa para sa kapakanan ng anak naming si Liam, abala naman siya sa pagdiriwang ng kaarawan ng isa pa niyang anak. Fvck!