LOGINAlam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
Gianna“Hindi man lang ba hiniling ng bestfriend mo na makilala ako?” Taas-kilay akong napatingin kay Chancy na ngayon ay abalang-abala sa pagtanggal ng balat ng hipon para sa akin.Nasa hapag-kainan kami, kumakain ng hapunan, pero kanina pa niya ako kinukulit tungkol sa naging pag-uusap namin ni Ha
GiannaNapailing ako habang natatawa sa reaksiyon ni Chancy bago ako tuluyang lumabas ng bahay. Para siyang batang napagkaitan ng laruan. Nakakunot ang noo, napakagat-labi, at hindi malaman kung paano magre-react sa sinabi kong hindi ako uuwi ngayong gabi. Deretso na kasi ako sa condo; may usapan ka
Gianna“Masayang-masaya ‘yan?” tanong ni Mama habang nakaupo kami sa sala. Naririnig pa namin ang tawanan sa kusina ng dalawa kong kapatid na lalaki na abalang tumutulong kay Chancy sa paghuhugas ng pinagkainan. Kami sana ni Mama ang gagawa niyon, pero agad na umeksena ang fiancé ko at pinilit ang m
Gianna“Anong ginagawa natin dito?” tanong ni Chancy habang dahan-dahang huminto ang sasakyan sa harap ng isang pribadong sementeryo. Kita ko ang pagkunot ng kanyang noo at ang pag-aalinlangan sa kanyang tinig. Malumanay akong humarap sa kanya at pinilit ang isang ngiti, kahit may konting kirot na s







