MasukAlam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
My dear readers,Salamat sa patuloy na pagsubaybay. Sa mga patuloy na nagbibigay ng gems, like at comments pati na rin ng review, maraming maraming salamat po sa inyo.Sa mga hindi bumibitaw at silent readers, paramdam din po kayo paminsan minsan.Kaya po ayaw kong magpalya sa pag-update dahil narar
Hinagod ko ang ulo niya, mabagal, marahan, parang sinasabi kong nandito lang ako, hindi kita iiwan. Ramdam ko ang bigat ng pagod niya sa bawat hinga."Honey…" mahinahon kong tawag, halos pabulong.Pero walang sagot.Ni isang pag-angat ng ulo, wala. Parang hindi niya narinig, o baka ayaw niya munang
Chansen“It’s okay. Kung anuman ang gusto mong sabihin, pwede mong sabihin sa harap nila.”Tumango si Tristan pagkatapos kong sabihin ‘yon. Nakaupo na rin siya sa tapat naming magkakapatid at ni Dad. Si Kuya Lander, syempre, nandiyan pa rin ay steady, tahimik, pero alerto. He’s family, after all.“S
ChantonDalawang linggo na mula nang makabalik kami ni Chandler ng Pilipinas, pero hanggang ngayon parang hindi pa rin nagsi-sink in sa akin na nandito na talaga kami. Na wala na ang tunog ng sirena sa kampo, wala na ang malamig na barracks, at napalitan na ng ingay ng sariling tahanan, ng amoy ng n







![My Professor, My Fuck Buddy [SSPG]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)