로그인Yown....
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
“Pasok ka na muna,” sabi ni Gianna.At sa mga salitang ‘yon, tila pinasakitan ang dibdib ko. Hindi ako pinapasok ng takot lang, nakapasok na siya mismo sa teritoryo kung saan ako ngayon ang tinatangi.Pinilit kong ngumiti. Kailangan kong maging mahinahon. Hindi ako pwedeng magpakita ng kahinaan. Hin
"Ah, sounds interesting. I-print ko na lang dito sa bahay para mapag-aralan ko agad.""Okay, send ko na lang sa email mo para mas malinaw."Tumango ako at agad naming natapos ang usapan. Muli kong hinarap ang aking Sweetheart, na abala sa pag-check ng mga notepad naming dalawa. Pero ramdam kong pali
"Hindi ko rin hahayaan na palagpasin lang ito. Kailangan nilang magbayad, lalo na ang babaeng 'yon, si Veronica." Mahigpit ang pagkakakuyom ng aking kamao. Ramdam ko ang init ng dugo ko habang inuulit sa isip ang lahat ng ginawa niya. Hindi lang ito simpleng kasalanan, pananakit ito, pananamantala,
Tumigil sa paggalaw si Chancy. Napatingin siya sa kanyang ina, habang ako naman ay natigilan saglit at ibinaling na lamang ang pansin sa pagbibihis kay Baby JR. Nasa malapit lang nila ako kung saan ang crib at doon ko binibihisan ang aming munting anghel.Tahimik.Nagpalitan kami ng sulyap ni Chancy







