LOGINMitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
“Bro… hindi mo kasalanan ‘yon,” aniya, dahan-dahang nagsalita. “You’re doing your best.”“Hindi sapat ang ‘best’ kung hindi ko man lang siya masamahan sa ospital,” mariin kong tugon. “Ang tanging gusto ko lang ay ako ang dapat na nasa tabi niya. Kasal na lang ang kulang sa amin at asawa ko na siya.
ChancyDalawang linggo na ang lumipas, at ngayon ay papunta kaming buong pamilya sa shop ni Ate Cha para sa fitting ng gown ni Gianna. Gusto ng Sweetheart ko ang unang gown kaya ire-repair na lang iyon pero kailangan pa rin ng sukat niya. Kapapanganak lang niya at kumpara noon ay talagang makikita a
Tahimik kong isinara ang pinto sa likod ko. Maingat. Walang ingay. Pero kahit ‘yon, hindi niya napansin.Busy pa rin siya sa kakadaldal. Sa kung sinuman ‘yung nasa kabilang linya. Lumingon siya saglit papunta sa closet pero hindi ako nakita.Sinundan ko siya. Tahimik pa rin.Hanggang nasa pintuan
Gianna's POVTuesday, 11:46 a.m.Nasa loob kami ng consultation room, tahimik si Chancy habang binabasa ng kanyang doktor ang MRI results niya sa tablet. Ako naman, hawak-hawak ang tumbler naming dalawa at pinipilit hindi kabahan kahit na wala naman akong iniinda, well, technically.“Maganda ang pro







