MY SECRET BILLIONAIRE BABY DADDY

Lampas alas-onse na ng gabi, ngunit abala pa rin ang ikatlong palapag ng isang ospital sa Maynila. Sa loob ng delivery room, mahigpit na nakakapit si Luna sa gilid ng kama habang tinitiis ang panibagong hilab ng kaniyang tiyan.

Labinlimang oras na siyang nagle-labor. Halos maubos na ang lakas niya, ngunit pilit pa rin niyang tinitiis ang sakit. Nakakagat siya sa ibabang labi, at nanginginig ang mga daliri sa pagkakahawak sa kama.

“Ire pa, Ma’am Luna! Kita na namin ang ulo ng baby!” sigaw ng komadrona.

Nagkatinginan ang komadrona at ang head nurse. Sa kabila ng matagal na pagle-labor ni Luna, hindi pa rin tuluyang nailalabas ang sanggol.

“Naiipit yata,” mahinang sabi ng komadrona. “Baka kailangan nating mamili kung sino ang uunahin. Ipaalam na ba natin kay Sir Ryan?”

“Huwag,” agad na sagot ni Luna. Paos na ang kaniyang boses, ngunit mariin ang pagkakasabi niya. “Huwag ninyo akong isipin. Ang anak ko ang iligtas ninyo.”

Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ng doktor. Malamig at basang-basa ang kaniyang palad, at nanginginig ang mga daliri niya. Gayunman, hindi siya bumibitaw.

Pinagmasdan siya ng doktor, isang babaeng maraming taon nang tumutulong sa panganganak. Nakita nito ang takot at panghihina sa mukha ni Luna, ngunit higit sa lahat, nakita rin nito ang determinasyon ng isang inang handang isakripisyo ang sarili para sa kaniyang anak.

“Hindi mo na kailangang sabihin iyan, hija. Gagawin namin ang lahat para mailigtas kayong dalawa. Huminga ka nang malalim. Sa susunod na paghilab ng tiyan mo, ire ka nang buong lakas. Kaya mo iyan.”

Pumikit si Luna at humugot ng malalim na hininga. Inipon niya ang natitira niyang lakas at sinunod ang utos ng doktor.

Sa wakas, sa isang huling pag-ire, tuluyan nang isinilang ang sanggol.

Makalipas ang ilang sandali, umalingawngaw sa silid ang malakas na iyak ng isang bata.

Saglit na natahimik ang lahat bago sabay-sabay na nakahinga nang maluwag. May ilang napangiti, at may isang nagpahid pa ng luha.

“Congratulations, Ma’am Luna! It’s a baby boy!” masayang balita ng doktor.

Agad na dinala ng head nurse ang sanggol sa mesa upang linisin at timbangin. Naiwan si Luna sa kama, halos hindi makagalaw sa sobrang pagod. Ngunit nang marinig niyang muling umiyak ang kaniyang anak, bahagyang gumaan ang bigat sa kaniyang dibdib.

“Anak ko…” mahina niyang bulong.

Hindi pa niya nahahawakan ang sanggol. Hindi pa niya nakikita nang maayos ang mukha nito. Ngunit buhay ang kaniyang anak, at iyon lamang ang mahalaga sa kaniya.

Sa labas ng delivery room, inilabas ng komadrona ang cellphone at tumawag sa isang numero.

“Sir Ryan, nanganak na po siya.”

---

Sa kabilang dulo ng Maynila, sa ika-limampung palapag ng isang gusaling may salaming dingding sa Bonifacio Global City, ibinaba ni Ryan ang cellphone at kumatok sa malaking pintong kahoy.

“Come in.”

Isang malalim at kalmadong boses ang sumagot mula sa loob.

Pagpasok ni Ryan, nakita niya ang kaniyang amo na nakatayo sa harap ng malalaking bintanang mula sahig hanggang kisame. Nakatalikod ito sa p***o habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod. Bahagyang nakabukas ang suot nitong suit jacket, at nakatiklop hanggang siko ang manggas ng puting polo.

May sigarilyong nakasuksok sa pagitan ng mga daliri nito, ngunit tila hindi naman nito iniintinding sindihan iyon.

“What is it?” tanong ng lalaki nang hindi lumilingon.

Kahit nakatalikod ang kaniyang amo, ramdam ni Ryan ang bigat ng presensiya nito.

“Tumawag po ang ospital, Sir. Nanganak na po si Luna. Baby boy po, 2.8 kilos. Pareho pong ligtas ang mag-ina.”

“Hmm. Understood.”

Iyon lamang ang isinagot ng lalaki. Hindi nagbago ang tindig nito, ni hindi man lang nagpakita ng pagkagulat. Para bang isang karaniwang ulat tungkol sa negosyo ang narinig niya.

Naisip ni Ryan na nararapat lamang siyang bumati. Binuksan na niya ang bibig upang sabihing, “Congratulations, Sir,” ngunit naunahan siya ng kaniyang amo.

“What time’s the video call with the US branch?”

Napatingin si Ryan sa kaniyang relo.

“In thirty minutes, Sir.”

“Tell Irish to prepare the files. We’ll be in the conference room.”

Pinatay ng lalaki ang sigarilyong hindi pa man lamang nasisindihan nang maayos, saka lumabas ng opisina na para bang wala siyang ibang iniisip kundi trabaho.

---

Inabot na ng madaling-araw ang video call. Pumasok ang sekretarya sa conference room, inilapag ang dalawang tasa ng matapang na kape, at tahimik na lumabas.

Sa buong magdamag, ni minsan ay hindi binanggit ng lalaki ang tungkol sa ospital.

Hindi na napigilan ni Ryan ang sarili. Matagal na niyang gustong itanong ang bagay na iyon, ngunit nag-aalangan siyang magsalita.

“Sir, aren’t you… going to the hospital to check on them?”

Marahang humigop ng kape ang lalaki. Saglit itong natahimik bago sumagot.

“Have the car ready.”

“Yes, Sir.”

Hindi na nagtanong pa si Ryan. Kilala na niya ang tonong iyon—isang utos na hindi na kailangang ipaliwanag. Gayunman, habang palabas siya ng conference room, hindi niya maiwasang magtaka kung bakit tila wala lamang sa kaniyang amo ang balitang kakapanganak pa lang ni Luna.

---

Unti-unti nang sumikat ang araw sa ospital. Pumasok ang unang sinag ng araw sa bintana at nagbigay-liwanag sa silid. Amoy-disinfectant ang hangin, habang mula sa labas ay maririnig ang mga busina ng jeep at tricycle na nagsisimula nang bumiyahe.

Dahan-dahang dumilat si Luna. Mabigat pa rin ang kaniyang katawan sa pagod, ngunit agad niyang nilingon ang sanggol na mahimbing na natutulog sa tabi niya.

Matagal niyang pinagmasdan ang maliit na mukha ng kaniyang anak. Hindi niya napigilang mapaluha. Marahan niyang hinaplos ang maliit nitong kamay, at kahit natutulog, kusang kumapit ang sanggol sa kaniyang daliri.

Doon tuluyang pumatak ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan.

Labinsiyam na taong gulang pa lamang siya. Sa edad na dapat ay inaalagaan pa siya ng kaniyang mga magulang, isa na siyang ina—at kailangan niyang harapin ang lahat nang mag-isa.

Hindi niya kilala ang ama ng kaniyang anak. Nang una niyang malaman na buntis siya, halos gumuho ang mundo niya. Ngunit sa loob ng siyam na buwan, unti-unti niyang natutuhang mahalin ang sanggol na lumalaki sa kaniyang sinapupunan. Sa paglipas ng mga araw, naging bahagi na ito ng buhay niya—isang taong hindi na niya kayang isipin na mawala sa kaniya.

Nang sabihin ng doktor na maaaring maging komplikado ang kaniyang panganganak, hindi niya inisip ang sarili niyang kaligtasan. Ang tanging hiling niya ay mailigtas ang kaniyang anak.

Biglang may kumatok sa p***o.

Mabilis na pinunasan ni Luna ang kaniyang mga luha gamit ang likod ng kamay.

“Pasok po,” paos niyang sabi.

Akala niya ay isang nars ang papasok upang asikasuhin ang kaniyang suwero. Ngunit nang bumukas ang p***o, isang guwapong binata ang tumambad sa kaniyang paningin.

Natigilan si Luna at napatingin sa estranghero. Hindi niya inaasahang may dadalaw sa kaniya, lalo na sa ganitong oras.

Sino ang lalaking ito? At ano ang kailangan niya sa akin?