로그인Magpayaman ka ng husto, Estella.
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Halatang sabik siya, at hindi rin ako naiiba. Ramdam kong pareho kaming gutom. Ako ay hindi lang sa pisikal na presensya niya kundi pati na rin sa damdaming hindi ko maintindihan kung ano.Hinaplos ko ang kanyang pisngi, ang gaspang ng kanyang balbas ay kumiliti sa aking palad. Unti-unti kaming humi
Gianna“Ready to work?” nakangiting tanong ni Hailey. Siya agad ang nakita ko ng magbukas ako ng pinto ng aking unit. Nakaabang na pala ang loka na ilang araw ko ng iniiwasan.“Don’t jinx it, lukaret ka.” Inirapan ko siya ngunit tinawanan lang niya ako.Ngayon ang first day of work ko sa SRE at pasa
GiannaMaya-maya, bigla siyang nagsalita ulit, ngunit ngayon ay mas seryoso na ang kanyang tinig.“Gianna…”Napalingon ako sa kanya habang pilit kong pinapakalma ang mabilis na tibok ng puso ko. “Oh?”“You’ll end up in my room eventually,” ani niya, sabay angat ng tingin sa akin. Wala na ang pamilya
"You want to try me?" hamon ko, bahagyang pabulong pero may diin."Sobrang saya ko kanina, Chancy," aniya, may halong pagngingitngit sa boses. "Hangang-hanga ako sa pagiging good samaritan mo sa mga trabahador. Then here you are, exposing your maniac side like it's something to be proud of!"Halos m







