LOGINSobrang improvement na nyan, Estella...
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Hindi lang ito basta pag-aalala. Totoo, pinapabantayan ko si Gianna sa kanila. Ayaw ko na kung kailan wala ako, saka naman may biglang sumulpot na ibang lalaking magpaparamdam sa kanya. Hindi ako seloso na wala sa lugar, pero bilang lalaki at partner niya, gusto ko ring maging maingat. Protektahan a
ChancyBawat araw na lumilipas na hindi ko siya nakikita o nakakausap man lang kahit saglit, kahit isang simpleng “kamusta” ay para akong nauupos. Unti-unting nauubos ang lakas ko. Para bang bawat katahimikan ni Gianna ay may dalang kutsilyong dahan-dahang humihiwa sa pag-asa ko na siya ko lang pina
ChancyHirap man ako sa kalagayan ko ngayon, hindi ko maiwasang mapansin kung gaano kasaya si Gianna. Lalo na tuwing abala siya sa pagde-design at kumikislap ang mga mata niya, parang laging may bagong ideyang gustong ilabas sa papel. Hindi ko rin magawang lumayo sa tabi niya. Kahit nasa gilid lang
Gianna Sobrang nag-aalala sina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Halata sa bawat kilos nila ang kaba at takot na baka may sumunod pang gulo. Lalo na si Mommy, hindi mapakali, panay ang tingin sa telepono at mga bintana ng bahay, parang laging may inaabangan. “Nangako kami,” mariing sambit ni Daddy Ma







