LOGINSobrang improvement na nyan, Estella...
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
ArniePaggising ko kinabukasan ay nag-good morning lang ako kay Channing at nagsabi na need kong maaga sa school. Ayaw kong magpakita kila Tita kaya naman hindi na ako sumabay ng breakfast sa kanila. Hindi naman ako mamatay kung hindi ako kakain ng isang araw.Sa school ay naroon na rin si Nikita at
Mukhang na-gets naman niya iyon dahil tinanguan lang niya ako. Tuluyan na rin siyang pumasok sa loob at naupo sa aking kama habang ako naman ay isinara ko ang pintuan.“About sa sinabi mo sa akin noong nakaraang nagpunta ka dito, totoo ba na sa Las Vegas ka pinag-aaral ng mga Lardizabal?”Tumango ak
NinaSa hacienda kami umuwi kinabukasan. Normal delivery, wala naman kasing naging komplikasyon at higit sa lahat ay healthy kami pareho ni Kapatid. Ayaw pa sana ni Chase dahil sa pag-aalala niya. Bakit daw ganon kabilis, hindi na raw ba ako kailangang i-monitor. Tumawag pa siya sa biyenan kong baba
Arnie“Excuse me,” sabi ni Channing sabay tayo at alis makalipas ang ilang saglit.“Channing!” tawag pa dito ni Ate Cha ngunit pinigilan na siya ni Mommy Sarina.“It’s okay, Chastity. Sa tingin ko ay may naisip lang siya.”“But mom–”“It’s fine, dear. Malaki na ang kapatid mo and I think he already







