LOGINAminado na siya!
Kaya habang nakatingin ako kay Flor, isang tahimik na pangako ang nabuo sa isip ko.Anuman ang katotohanan, hahanapin ko iyon.At kapag napatunayan kong may kinalaman siya sa lahat ng ito, sisiguraduhin kong haharap siya sa lahat ng consequences ng mga ginawa niya.Hindi dahil gusto kong gumanti.Ku
Kapag sinabi niyang aayusin niya ang isang bagay, hindi siya titigil hangga't hindi niya nagagawa.Kaya kahit napapalibutan kami ngayon ng mga mapanghusgang tingin at masasakit na salita, hindi ako natitinag.Dahil alam kong may katotohanan sa likod ng lahat ng ito.At kapag lumabas iyon, hindi ko n
Mitch“Everyone!”Umalingawngaw sa hallway ang malakas na boses ni Flor. Napalingon agad ang mga taong naroon.Sa ganitong oras ay karaniwan nang tahimik ang buong palapag. Karamihan sa mga pasyente ay nagpapahinga na habang ang kanilang mga bantay ay nakaupo lamang sa gilid o nakahiga sa mga foldin
Pagbukas pa lamang namin ng elevator ay agad akong sinalubong ng pamilyar na ingay ng pamilya.Naroon na ang mag-iina ni Ate Jewel, at gaya ng inaasahan ko ay mabilis akong napansin ng dalawang bata."Uncle Chandler!"Halos sabay silang tumakbo palapit sa akin.Napangiti ako habang awtomatikong yumu
Chandler“Bakit hindi ka na muna kumain bago umalis?” tanong ni Chanton habang inaayos ang mga dokumentong nasa ibabaw ng mesa.Saglit akong napaisip. Kanina ay nag-chat si Mitch at sinabi niyang may dalang dinner si Kuya Arman para sa kanila sa ospital.Kung tutuusin ay wala namang problema kung di
Sa wakas, may maibibigay na akong dahilan para muli siyang makahinga nang maluwag.“Kami na ang bahalang umasikaso sa mga ito.”Napatingin ako kay Chanton nang marinig ko ang sinabi niya. Hindi ko inaasahan na ie-extend pa nila nang ganito kalayo ang pagtulong sa akin. Sa totoo lang, ang plano ko la
Pero hindi ngayon.He really is a man. Alam niya kung kailan dapat magbiro at kung kailan kailangang maging tahimik na sandigan. Alam niya kung kailan ang lambingan at kung kailan ang respeto.“Ang sabi ni Mommy kanina, natutulog ka,” sabi niya. “Halos kakagising mo lang?”Tumango ako bilang tugon.
HoneyNagsalitan ang tingin ko sa dalawang lalaking ngayon ay parehong may malaking puwang sa puso ko. Pareho silang mahalaga. Magkaiba man ng papel, pareho silang may hawak sa puso ko. Nakatayo na kami ni Chanton, magkatabi, habang kaharap namin ang aking ama. Sa likuran niya ay ang mag-asawang Lar
Chanton“That was Dad,” sabi ni Honey nang makalapit ako sa kanya, medyo alangan pa ang ngiti pero halatang kalmado na siya.“I know,” tugon ko, sabay ayos ng ilang hibla ng buhok niya na nakalaylay sa pisngi niya. “You look perfect sa t-shirt ko,” dagdag ko pa, totoo at walang halong biro.Napayuko
Honey“You can cry if you want to, baby…”Muli kong tinignan si Chanton. Sa mga mata niya, malinaw ang sincerity—walang awa na nakakababa, kundi yung uri ng pag-unawa na nagsasabing naiintindihan kita kahit hindi mo pa masabi lahat. May lungkot din doon, parang nasasaktan siya dahil nasasaktan ako.







