MasukAsaran time pero nagdadalawang-isip pa rin si Estella?
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Natawa ako ng mahina, sabay iling. Hindi tawang masaya, kundi tawang punong-puno ng disbelief.“Maui…” dahan-dahan kong sabi, halos may lambing pero puno ng pang-aasar. “Sa tingin mo ba aksidente lang ang pagtatagpo namin sa restaurant?”Natigilan siya. Kita kong bahagya siyang kumurap, at para bang
Pero sa totoo lang? Hindi ko alam kung sino sa aming dalawa ang mas nahihirapang magpigil.Aaminin ko na… gusto ko. Gusto ko ang pakiramdam na napapaloob sa kanyang mga bisig, ‘yung tipong parang wala nang ibang ligtas na lugar kundi doon mismo. Gusto ko ‘yung bigat ng katawan niya sa ibabaw ko haba
Estella“Saan ka natutong kumanta, Estella?” tanong bigla ni Cha habang inaayos niya ang baso sa harap niya. Just in time din na dumating ang pagkain, kaya pasubo na sana ako pero biglang natigilan.“Sa orphanage,” tipid kong sagot, sabay tingin sa plato ko. Hindi ko na hinayaan pang maglabas ng det
Estella“Bakit ba gusto mong masaktan pa ang damdamin mo, Estella?” tanong ni Puring Salvador, sabay irap na parang hindi niya alam kung maiinis ba siya o maaawa sa akin. “Sa audition pa lang, siguradong hindi ka na papasa. ‘Wag mo na lang sayangin ang oras mo.”Napangisi ako kahit ramdam ko ang kir







