Mag-log inPa-like, comment and gem votes po. Maraming salamat!
ChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Chanton Mabilis akong nakalapit, sobrang bilis na parang hindi ko na na-process kung paano. Ang alam ko lang, bago pa man naka-react si Jacob, nahila ko na si Honey palayo sa motor. Para bang nauna ang katawan ko bago ang utak. “Dammit!” bulong ko, mababa ang tono, habang naka-yakap pa rin ang isa
“Sige po, salamat,” sagot ko agad. “Dito na lang din po kami kakain para hindi na maglakad itong si Honey. Mahirap na at baka magpabuhat pa po,” sabay turo ko sa kanya, “eh mukhang mga seventy-five kilos ang timbang.” Natawa si Manang Alma, alam niyang biro lang ’yon. Pero nang lumingon ako sa kata
“As in lahat po iyon?" namimilog ang mga matang tanong pa ni Honey. “Opo.” Nagpatuloy kami sa paglakad. Habang palalim nang palalim ang pasok namin sa sagingan, napansin kong mas naging madulas ang lupa. May mga tuyong dahon ng saging na halos ka-kulay na ng putik, kaya hindi agad halata kung alin
HoneyPakiramdam ko ay may kung anong sinabi si Mr. Lualhati kay Chanton kanina. Hindi ko man narinig kung ano iyon, ramdam kong may binago iyon sa aura niya. Kaswal pa rin ang itsura niya, relaxed ang postura, kalmado ang mukha. Pero bilang babae, may instinct ako. At sinisigawan ako ng instinct ko







