LOGINMitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
Third Person“I swear, Dad! Rinig na rinig ko nang sabihin ng asawa niya sa security ng Empire na hotel niya!” bulalas ni Chessa, halos hindi na mapigilan ang pagtaas ng kanyang boses. Ramdam pa rin niya ang init ng inis sa kanyang dibdib mula sa nangyari kanina. Hindi niya napigilang idiin ang mga
ChandenNaging super busy na ako sa trabaho nitong mga nakaraang araw at ganoon din si Noelle sa maghapon. Pero kahit gano’n, hindi ko alintana ang pagod. Siguro’y dahil sa maya’t-maya kong sulyap sa kanya habang nagta-trabaho. Kahit tahimik siya, sapat na ‘yong presensya niya para kumalma ang isip
Chanden“Anong problema, Kuya?” tanong ni Chansen, kita sa mukha niya ang pag-aalala matapos mapansin ang bigla kong pananahimik.“I’ll just check something,” maikli kong sagot habang binubuksan ang aking email sa phone. Ramdam kong nakatutok sa akin ang mga mata nila, lalo na ang kay Noelle na tila
NoelleMaingay at parang nagkakagulo sa paligid ko. Parang may kasayahan, parang may kagalakan. Pero ang bigat pa rin ng talukap ng aking mga mata, tila ba ayaw pang bumangon ng diwa ko mula sa pagod.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, pinilit salubungin ang ingay sa paligid ng panibagong







