LOGIN“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
Ligtas na si Chancy at wala na sa kritikal na kondisyon.Ang bigat na kagabi pa nakadagan sa dibdib, unti-unting gumaan. Pero hindi pa rin ako lubos na makakahinga nang maluwag. Hindi pa rin ako tuluyang panatag.Dahan-dahan kong ibinalik ang tingin sa kanya. Nakatitig lang ako sa kanyang mukha na h
GiannaMatapos malaman ni Chancy ang tunay niyang kalagayan, hindi ko maipinta ang ekspresyon sa kanyang mukha. Bumakas doon ang halo-halong damdamin. Disappointment, takot, at isang uri ng pangungulilang hindi niya masambit. Kita ko kung paano unti-unting naglaho ang pag-asa sa kanyang mga mata hab
ChancyMaingat kong ipinarada ang sasakyan sa tapat ng restaurant kung saan ako nagpa-reserve. Malamig ang simoy ng hangin, pero mas malamig ang kaba sa dibdib ko.Pagkapatay ko ng makina, sabay kaming natahimik ni Gianna. Hanggang sa siya na mismo ang bumasag non habang tinatanggal ang seatbelt, ma
GiannaTahimik akong nakaupo sa gilid, nananatiling alerto sa bawat yabag ng ilang nurses at hospital personnel sa corridor ng operating room. Sa kabila ng bigat ng dibdib ko, pinilit kong manatiling kalmado. Hanggang sa mapansin kong nagsalita si Chansen, lumapit na mula sa kinaroroonan kasama si S







