LOGINChandlerHindi agad sumagot si Mitch. Nakatayo lang siya sa harap ko, tuwid ang tindig, pero ramdam ko ang bigat ng emosyon na pilit niyang kinokontrol. Ang mga mata niya—hindi na lang galit—may halong sakit, pagkalito, at kung ano pang hindi niya masabi.“Ano ang gusto mong sabihin ko?” tanong niya
Chandler“No text, no calls… pero kasama si Lily?” sabi niya, nakataas ang isang kilay, matalim ang tingin na parang kayang tumagos sa’kin.Kung ibang sitwasyon lang… baka natawa pa ako.Ang liit niya, pero kung makatingin at magsalita ay parang siya pa ang mas malakas sa amin. Parang kapag nauwi sa
ChandlerTahimik ang biyahe namin ni Lily. Siya nasa backseat, ako nasa harap at nagdadrive, parehong walang imik habang umaandar ang sasakyan sa kalsadang halos walang kasabay. Tanging ingay lang ng makina at mahihinang busina sa malayo ang maririnig—pero kahit gano’n, ramdam ko na may gustong sabi
ChandlerNapatingin kami pareho ni Lily sa pintuan nang bigla itong bumukas, at sabay na pumasok sina Kuya Lualhati at Chanton.“Ano na’ng nangyari?” tanong ko agad, hindi na nagpaka-formal.“Well, alert na ang buong kapulisan,” panimula ni Kuya Lualhati habang naglalakad papasok. “Mabigat ang kason
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Si Ryan.“Oh, tapos na ang usapan n’yo ng Mama mo?” curious kong tanong habang inaayos ang huling tray.“Hmm,” tugon niya habang naglalakad papalapit. “Tapos ka na diyan?”“Oo. Balak mo ba akong tulungan kaya ka bumalik?”“Sana,” sagot niya, sabay ngiti na parang nahuhuli sa akto.Natawa ako. “Late
“Uy Mitch, trending ka na agad!” sigaw ni Cecilio habang hawak ang phone niya. “#IamYellow4 is climbing!”“Ha?!” halos mapasigaw ako.“Relax,” sabi ni Ryan habang umiinom ng tubig. “Normal ‘yan.”“Normal?!” napalingon ako sa kanya. “Hindi normal ‘to sa buhay ko.”Napangiti siya ng bahagya.“Masasana
HoneyMagaan ang pakiramdam ko nang magising ako kinabukasan. Yung tipong pagdilat pa lang ng mga mata ko, alam ko agad na maayos ang magiging araw ko. Siguro dahil sa silid ako ni Chanton nag-stay kaya ganon—may kakaibang comfort, may lingering warmth. O mas tamang isipin na dahil finally, nasabi n
ChantonMarahan akong kumatok—isang mahinang tunog lang, sapat para marinig pero hindi nakakagulat. Pagkatapos, dahan-dahan kong binuksan ang pintuan ng aking silid. Parang kusa agad hinanap ng mga mata ko si Honey. Automatic. Instinct. Kaya sa kama agad ako tumingin.At doon ko siya nakita.Naka-up






