LOGINHoy Chanton, aba anong ibig sabihin niyan? Bumabakod ka na ha!
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
“Ako?” tanong ko naman.“Syempre, pwede ba naman hindi rin namin i-welcome ang aming favorite daughter?” nakangiting tugon ni Dad ngunit sinimangutan ko siya.“I’m y-your only d-daugh-ter!” At nagtawanan na nga ang lahat.Nagtagal pa sila Mommy bago tuluyang umalis. Dinala na ako ni Lander sa aming
Na-admit ng maayos ang anak ko at nakahinga ako ng maluwag dahil hindi rin naman kakakitaan or kababakasan ng takot ang mukha niya. Okay na ako doon, at least alam ko na magiging maganda lalo ang result ng procedure na gagawin sa kanya dahil sa tingin ko ay maganda ang kondisyon ng katawan niya.Set
LakeishaSa mata ng mga tao ay napakaperpekto ng aming pamilya. Ang tingin nila sa aking ama ay napakamapagmahal na asawa at ama kaya’t napakabango niya sa mga ito. Ang aking ina ay napakagaling din umarte basta alam niyang may nakatutok na camera. Ako naman ay kailangan ding makisabay sa kanila, ku
NinaNagpunta kami sa coffee shop na katabi lang ng hospital din. Hindi na ako pumayag na lumayo pa dahil naghihintay din si Mang Narding. Isa pa, ayaw kong isipin niya na may halaga pa rin siya sa akin.Hindi ko itatanggi na may nararamdaman pa rin ako sa kanya. Ngunit hindi iyon dahilan upang haya







