I Married Him to Ruin Him

SERENA

Limang taon.

Limang taon kong hinintay ang gabing ito.

Limang taon kong tiniis ang bawat gabing umiiyak ako sa harap ng litrato ng aking ina. Limang taon kong kinimkim ang galit sa mga taong dahilan kung bakit nakulong ang aking ama at nawasak ang aming pamilya.

At ngayong gabi, sa wakas, muli akong makakaharap ng lalaking pinangakuan kong sisirain.

Si Adrian Monteverde.

The golden heir. The untouchable billionaire. Ang lalaking minsang tumayo sa harap ng korte at buong lamig na tumestigo laban sa aking ama.

Ang lalaking dahilan kung bakit nawala sa akin ang lahat, at hindi niya alam na bumalik ako para kunin ang lahat ng meron siya. 

“Ma'am Alessandra, we're here.”

Naputol ang pag-iisip ko nang marinig ang boses ng driver.

Tumingin ako sa labas ng tinted window ng itim na Mercedes-Benz. Sa harap namin ay nakatayo ang isang napakalaking hotel, napapalibutan ng mga mamahaling sasakyan at mga lalaking nakasuot ng itim na suit.

Sa itaas ng entrance, kumikislap ang pangalan ng Monteverde Group sa isang malaking digital screen.

Tonight was their annual charity gala.

Isang pagtitipon na dinaluhan ng mga pinaka mayaman na negosyante sa bansa, mga politiko, at mga taong kayang bumili ng katahimikan ng iba sa pamamagitan lamang ng isang tseke.

At ako ang bagong bisita sa kanilang mundo.

“Are you sure about this, Serena?”

Napalingon ako sa babaeng nasa kabilang upuan.

Si Mikaela Santos. Ang matalik kong kaibigan, ang nag-iisang taong nakakaalam ng lahat ng pinagdaanan ko, at ang tumulong sa akin na buuin muli ang sarili kong pagkatao.

Tumingin ako sa kanya bago inayos ang laylayan ng itim kong gown.

“Wala nang atrasan, Mika.”

“Kapag nalaman nila kung sino ka talaga, hindi lang pangalan mo ang mawawala. Baka pati buhay mo.”

Napangiti ako nang bahagya.

“Then they should have thought about that before destroying mine.”

Hindi na siya sumagot, kinuha ko ang maliit kong clutch at huminga ng malalim bago binuksan ang p***o.

Paglabas ko, agad na sumalubong sa akin ang malamig na hangin ng gabi. Maririnig ang sunod-sunod na shutter ng mga camera habang pumapasok ang mga bisita sa hotel.

I lifted my chin and walked forward.

Walang takot o pag-aalinlangan

Dahil ang babaeng minsang lumuhod sa harap ng kabaong ng kanyang ina ay wala na. Ang natira na ay ang isang babaeng marunong maghintay, magplano at manakit kung kinakailangan. 

At sisiguraduhin kong pagsisisihan ng mga Monteverde ang araw na ipinanganak sila.

“Ms. Alessandra Vale?”

Isang lalaking nakasuot ng navy-blue suit ang lumapit sa akin sa entrance.

“Yes?”

“Mr. Monteverde has been expecting you.”

Bahagyang kumunot ang noo ko.

“Mr. Monteverde?”

“Mr. Adrian Monteverde, Ma'am. He specifically requested that we escort you to him once you arrive.”

For a moment, hindi ako nakapagsalita.

Adrian knew I was coming?

Impossible.

Wala pang isang linggo mula nang tanggapin ko ang imbitasyon sa gala. Wala akong anumang koneksyon sa pamilyang iyon, at ang pangalan kong Alessandra Vale ay hindi dapat nangangahulugan ng kahit ano sa kanya.

Unless...

No.

I shook the thought away.

Perhaps it was nothing more than a courtesy extended to an important guest.

“Very well,” sagot ko.

Sinundan ko ang lalaki papasok sa ballroom.

Pagbukas pa lamang ng malalaking p***o, sinalubong na ako ng malambot na tugtog ng piano, tawanan ng mga bisita, at kinang ng mga chandelier na nakasabit sa kisame.

Everything looked perfect.

The people. The money. The power.

Nakakasuklam.

Dahil sa likod ng lahat ng karangyang ito, may isang pamilyang nakatayo sa ibabaw ng buhay na kanilang winasak.

At gusto kong ako ang maging dahilan ng pagbagsak nila.

“Miss Vale?”

Lumingon ako sa isang babaeng nakasuot ng silver gown.

“I'm sorry, but are you new in the business circle? I don't think I've seen you before.”

I gave her my most charming smile.

“I prefer working behind the scenes.”

“Oh, how mysterious.” Tumawa siya ng mahina. “Well, you're certainly turning heads tonight.”

Hindi ko na siya sinagot.

Dahil sa sandaling iyon nakita ko na siya, ang lalaking sumira ng buhay ko.

Nakatayo si Adrian sa kabilang bahagi ng ballroom, may hawak na baso ng whisky habang nakikipag-usap sa dalawang lalaking nakasuot ng mamahaling suit.

He was taller than I remembered, mas matikas, mas gwapo at mas nakakatakot. 

Ang maitim niyang buhok ay maayos na nakasuklay. Ang itim niyang tuxedo ay tila sadyang ginawa para sa kanya, habang ang malamig niyang mga mata ay nagbibigay ng impresyong walang sinumang makalalapit sa kanya nang hindi niya pinahihintulutan.

Five years ago, nakita ko siya sa loob ng korte.

I remembered the way he stood, he spoke and the way he looked at my father as if the man deserved every second of his suffering. 

At higis sa lahat, naaalala ko ang araw na bumagsak ang martilyo ng hukom at tuluyang nagbago ang buhay namin. 

My father's voice still haunted me.

“Anak, huwag kang magtiwala sa mga Monteverde.”

I never did.

At hindi ako magsisimula ngayon.

“Ms. Vale.”

Muli akong napatingin sa lalaking gumabay sa akin.

“Mr. Monteverde is waiting.”

I straightened my shoulders and walked toward Adrian.

One step.

Two steps.

Three.

Habang papalapit ako, unti-unting tumahimik ang mundo sa paligid ko. Hanggang sa tuluyan na akong huminto sa harap niya.

“Mr. Monteverde,” bati ko.

Dahan-dahan siyang lumingon.

At nang magtagpo ang aming mga mata, bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.It was subtle, almost unnoticeable. 

But I saw it, surprise. Recognition? No, that couldn’t be possible. He extended his hand.

“Alessandra Vale.”

I accepted it.

“Adrian Monteverde.”

Mainit ang palad niya, ngunit malamig ang mga daliri niya sa pagkakahawak sa akin.For a brief second, neither of us spoke.Then his lips curved into a faint smile.

“It's a pleasure to finally meet you.”

Finally?

Napakapit ako nang bahagya sa kanyang kamay.

“What do you mean?”

He tilted his head.

“I've heard a lot about you.”

“Really? From whom?”

His gaze lingered on my face.

“People who know you better than you think.”

Nanlamig ang batok ko, ngunit hindi ko hinayaang makita niya iyon. 

I smiled.

“Then I hope they've told you good things.”

“Not all of them.”

His eyes dropped briefly to our joined hands before he released me.

“Would you care for a drink?”

“Perhaps later.”

“Of course.”

He stepped closer, lowering his voice so only I could hear him.

“Tell me something, Alessandra. Do you always look at people as if you're planning their downfall?”