MasukMeeting the in-laws na ang peg nyo ah...
Magulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
I tried to look innocent pero alam kong mahirap paniwalain ang nanay ko.“Wala naman,” sagot ko, sabay casual lean sa sofa. “Sinasabi ko lang na sobrang istrikta ni Sarina Lardizabal at kailangan niyang mag-ingat dahil baka—”Hindi ko na natapos ang banat ko dahil literal na parang umuusok ang ilong
Nag-angat ako ng tingin at ngumiti. “Billy,” sagot ko nang kalmado.Agad kong nakita kung paano umikot ang mga mata niya at parang napasinghot siya nang sobrang subtle. As in, hindi na niya tinago. Para siyang batang nainis dahil may bagong kalaro na ayaw niya.“Stop being jealous, Chanton,” sabi ko
Doon ako mas nainis.Hindi dahil ayaw ko kundi dahil unti-unti na akong nasasanay. Dahil parang natural na lang sa kanya ang ganitong mga kilos. Parang sanay na siyang hawakan ako, lapitan ako, basahin ang bawat reaksyon ko. At mas nakakainis dahil hinahayaan ko lang.“Ayaw mo ba sa pagbanggit ko ng
HoneyPatayo na ako mula sa upuan ko nang biglang may kumatok—sabay bukas ng pinto. Hindi pa man ako nakakahinga, ayun na. Ang unang sumalubong sa akin ay ang classic simangot face ni Chanton. Yung tipong “I’m totally not mad, but also, I’m 100% not okay” kind of expression.Napakurap ako pero ngumi






