MasukMagulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
HoneyTatlong linggo nang nasa unit ko si Chanton. Usually gabi lang siya dito, sa umaga ang alam ko lang ay nakasubaybay siya sa akin. Pero kahit ganon, kahit na may kasama ako at technically safe hindi ko pa rin mapigilan ‘yong slight discomfort. May kung anong kilabot sa dibdib ko ang kaalamang n
ChantonIniwan ko si Honey sa loob ng silid niya, pero bago ko tuluyang isara ang pinto ay pinaalalahanan ko siya ng mahinahon pero firm na huwag muna niyang sasabihin sa mga kaibigan niya kung nasaan siya ngayon. Hindi dahil sa kung anupaman, kundi dahil mas ligtas kung mas kaunti ang may ideya sa
Hinagod ko ang ulo niya, mabagal, marahan, parang sinasabi kong nandito lang ako, hindi kita iiwan. Ramdam ko ang bigat ng pagod niya sa bawat hinga."Honey…" mahinahon kong tawag, halos pabulong.Pero walang sagot.Ni isang pag-angat ng ulo, wala. Parang hindi niya narinig, o baka ayaw niya munang
Chansen“It’s okay. Kung anuman ang gusto mong sabihin, pwede mong sabihin sa harap nila.”Tumango si Tristan pagkatapos kong sabihin ‘yon. Nakaupo na rin siya sa tapat naming magkakapatid at ni Dad. Si Kuya Lander, syempre, nandiyan pa rin ay steady, tahimik, pero alerto. He’s family, after all.“S







