Iniwan ng Ex Ko at Nagpakasal sa Isang Bilyonaryo

Nasa bulwagan na ako ng kasal sa munisipyo, kung saan dapat kaming ikasal ng aking fiancé na si David. Lumipas ang isang oras, ngunit hindi pa rin dumarating si David.

Ilang beses kong tiningnan ang orasan sa itaas ko, hindi maintindihan kung ano ang maaaring nagpapatagal sa kanya. Nanginginig ang mga daliri ko habang muli kong dinadayal ang kanyang numero.

Hindi siya sumasagot, sa kabila ng paulit-ulit kong pagtawag. Ayokong isipin ang pinakamasama. Palaging nasa oras si David. Alam niya kung gaano kahalaga sa akin ang kasal na ito.

Saan niya inilagay ang kanyang telepono?

Nasaan siya ngayon?

Libo-libong kaisipan ang naglalaro sa aking isipan.

Sinisikap kong manatiling kalmado, kahit unti-unti na akong nauubusan ng pasensya.

Inaanyayahan na ako ng isang empleyado ng munisipyo na pumasok kasama ang aking mapapangasawa, na hindi ko pa rin makita, nang tumunog ang aking telepono.

Napabuntong-hininga ako nang maluwag, handang sabihin kay David ang lahat ng iniisip ko tungkol sa kanyang pag-uugali.

Mabilis kong sinagot ang tawag.

“David, nasaan ka? Naghihintay na sa iyo ang lahat…”

Ang mga salitang sumunod niyang binitiwan ay dumurog sa puso ko sa libo-libong piraso.

“Diana… hindi na kita kayang makasama… may nakilala akong iba na tunay kong minamahal.”

Napatingala ako, kumbinsidong nagbibiro lamang siya. At wala talaga ako sa mood na makipagbiruan.

“Bilisan mo… kung hindi, papalitan tayo,” sagot ko, hindi pinapansin ang kanyang mga sinabi.

Seryoso ako, Diana… sasakay na ako sa eroplano papuntang Dubai… magsisimula ako ng bagong buhay roon kasama si Ophelia,” dagdag niya.

Hindi ko namalayang umalis na ako sa bulwagan ng kasal at napunta sa bakuran ng munisipyo, habang nakadikit pa rin sa tainga ko ang telepono.

“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ko sa nanginginig na tinig.

Dapat sana ay ito ang pinakamagandang araw ng aming buhay. Hindi ko matanggap na ang araw na ito, ang araw kung kailan dapat dumating si David dito nang alas-diyes y medya upang hawakan ang kamay ko at sabay kaming pumasok sa bulwagan ng kasal, ay nagiging isang bangungot. Gayunman, sinasabi niya sa akin na magsisimula siya ng bagong buhay kasama ang ibang babae.

“David… gumagabi na, pakiusap, pumunta ka na,” pakiusap ko.

“Diana… parang hindi mo naiintindihan… hindi ako pupunta,” sagot niya.

Walang tigil na umagos ang mga luha ko, sinisira ang aking makeup.

“Hindi kita sapat na mahal para gustuhing pakasalan ka at makasama ka sa buhay. Si Ophelia ang gusto kong pakasalan,” dagdag niya.

Lalong lumubog ang puso ko.

Matagal ko nang pinaghihinalaang niloloko ako ni David, ngunit napakalalim ng pagmamahal ko sa kanya kaya pinili kong huwag pansinin ang mga palatandaan. Nang alukin niya akong magpakasal, hindi ko maitago ang saya ko dahil sa wakas ay pinili na rin niya ako.

“David… mahal na mahal kita… maaayos pa natin ang lahat… halika na, magpakasal na tayo… pakiusap… hinihintay kita,” pagsusumamo ko.

Ibinaba niya ang tawag nang walang babala, iniwan akong lunurin ng sakit.

Alam niya ang pangarap kong makapag-asawa… ngunit pinili pa rin niyang wasakin iyon.

Hindi ko na alam kung ano ang mas masakit. Ang iniwan niya ako… o ang pag-alis niya kasama ang ibang babae—na walang iba kundi ang matalik kong kaibigan.

Ang dalawang taong pinakapinagkakatiwalaan ko ay nagtaksil sa akin sa iisang araw.

Napakalaking hangal ko…

Akala ko ay magkasama kaming bumubuo ng kinabukasan.

Mahigpit kong kinuyom ang mga kamao ko, galit na galit, at tinawagan ang tagapayo ko sa bangko upang ipahinto ang aming pinagsasaluhang account.

“Pasensya na po, Miss Diana… na-withdraw na niya ang lahat ng pera.”

Nagsimulang umikot ang paningin ko. Kinuha niya ang lahat sa akin: ang kinabukasan ko, ang matalik kong kaibigan, at maging ang mga naipon kong pera.

Muli kong dinayal ang kanyang numero… ngunit hindi na makapasok ang tawag. Bina-block na ako ni David.

Naupo ako nang nakayuko sa bakuran, walang pakialam sa mga matang nakatingin sa akin. Pakiramdam ko ay nadurog na sa maliliit na piraso ang puso ko.

Walang tigil akong umiyak… nang may pag-uusap na nakakuha ng aking pansin.

“Nasaan siya? Wala akong nakikita,” sabi ng isang lalaki.

“Pasensya na po, sir… kokontakin ko po siya,” sagot ng kanyang assistant.

“Wala akong buong araw… kailangan ko ang babaeng ito para tuluyan nang maayos ang usaping ito,” sigaw niya.

“Wala nga sana ako rito kung hindi ako pinilit ng lolo ko na magpakasal… kung hindi, hindi niya ako hahayaang mamahala sa kumpanya,” dagdag niya, na halatang naiinis.

“Akala ko ba sinabi mong darating siya sa oras!” muli niyang sigaw.

“Pasensya na po, sir… susubukan ko po siyang tawagan ulit,” sabi ng kanyang assistant.

Napagpasyahan kong kumuha siya ng isang babae mula sa isang ahensiya para sa isang arranged marriage.

Ngunit hindi ito dumating matapos makatanggap ng paunang bayad.

Muling tumunog ang telepono.

“Hindi siya makontak ng ahensiya… hindi siya matawagan. Dapat na tayong umalis at magtakda na lamang ng panibagong appointment,” mungkahi ng assistant.

“Hindi ako aalis dito nang hindi kasal,” mariin niyang sagot.

Umalingawngaw sa isip ko ang kanyang mga salita.

Ang magpakasal…

Biglang tumatak sa isip ko ang mga salitang iyon. Katataksilan lamang ang natanggap ko mula sa lalaking minahal ko, ngunit tumanggi akong hayaang ang araw na ito ay maging isang alaala lamang ng kahihiyan.

Isang lubos na kabaliwang ideya ang pumasok sa isip ko.

Dahan-dahan kong itinaas ang tingin ko sa lalaking nakatayo sa harapan ko.

May isang empleyadong lumapit sa akin.

“Miss Diana? Kayo na po.”

Mas bumilis ang tibok ng puso ko.

Huminga ako nang malalim, saka determinadong humakbang patungo sa lalaking nakasuot ng suit na naghihintay pa rin.

Tumingala siya sa akin, nagulat nang makita akong lumapit.

Itinuon ko ang aking mga mata sa kanya at binigkas ang mga pinakabaliw na salitang nasabi ko sa buong buhay ko:

“Pakakasalan mo ako.”

Napatigil siya.

“Ano?”

Mahigpit kong kinuyom ang mga kamao ko upang pigilan ang aking damdamin na manaig sa akin.

“Nandito ka para magpakasal, hindi ba? Kailangan mo ng asawa. At ako… iniwan ako ng fiancé ko ngayong araw, sa mismong araw na dapat naming iparehistro ang aming kasal.”

Bahagyang nagbago ang kanyang tingin, na para bang hindi niya inaasahan ang gayong alok.

“Ibig mong sabihin, handa kang pakasalan ako?”

Tumango ako.

“Oo. Pareho tayong nangangailangan ng panibagong simula ngayong araw. Kailangan mo ng asawa upang matupad ang pangako mo sa iyong pamilya… at kailangan ko ng isang taong tutulong sa akin na makalimot at magpatuloy sa buhay.”

“Kung ganoon, magpakasal tayo,” sagot niya. Nanatiling nakatitig sa akin ang kanyang mga mata.

Mabilis akong nagtungo sa banyo upang linisin ang nasirang makeup ko.

Dahil wala akong anumang magagamit upang ayusin muli ang aking itsura, pinili ko na lamang na punasan ang lahat.

Pagbalik ko, naroon pa rin siya… elegante sa kanyang perpektong sukat na suit.

Bahagyang bumilis ang tibok ng puso ko.

At least, hindi ako magpapakasal sa isang taong nakakadiri.

Napakaguwapo niya… taglay ang matatalas na mga matang tulad ng sa isang agila.

Mas kaakit-akit pa siya… at tiyak na mas mayaman kaysa kay David.

Sinundan ko siya patungo sa alkalde.

Mabilis na natapos ang seremonya.

Nakatayo sa likuran namin ang mga saksi.

“Ipinahahayag ko kayong mag-asawa,” anunsyo ng alkalde.

Kumindat ako, hindi makapaniwala.

Kakakasal ko lang… sa isang ganap na estranghero.