MasukHumugot ako ng malalim na buntong-hininga bago pinatuyo ang kamay ko gamit ang tissue. Tinitigan ko pa sandali ang sarili ko sa salamin.Mukha pa naman akong composed.Sana.Pagkatapos no’n ay saka ko binuksan ang pinto.Agad bumungad si Chandler na nakatayo mismo sa harap nito. Nakasandal siya sa d
MitchNakakairita ang pagdating ng babaeng ‘yon.As in sobra.At oo, aminado ako—nagseselos ako.Malay ko ba kung bakit kailangan ko pang i-deny sa sarili ko eh kitang-kita naman siguro sa mukha ko kanina pa. Imagine mo ba naman, kakadating lang ng babae tapos bigla na lang tatalon payakap kay Chand
“True,” dagdag ni Ate Jewel. “Para maiba naman ang surrounding mo.”Napalingon si Mitch sa kanila saka ngumiti.Polite smile na naman.“Thank you. Siguro nga minsan ay dalawin ko sila,” nakangiting tugon ni Mitch.Pero bilang boyfriend niya, kitang-kita ko iyong pilit.At mas lalo akong hindi mapaka
ChandlerHindi ko alam kung bakit biglang naging uncomfortable ang pakiramdam ko matapos banggitin ni Chanton ang pangalan ni Venice.Siguro dahil kilala ko si Mitch.Hindi siya iyong tipo ng babae na dramatic agad o selosang magwawala nang walang dahilan. Pero matalino siya. Observant. At higit sa
Pagdating namin sa unit ni Chanton, nadatnan namin si Mitch sa sala. Nakaupo siya sa malaking gray sofa habang kausap si Honey na may hawak namang feeding bottle para sa baby nila. Relaxed lang ang atmosphere, may mahina pang tugtog ng OPM sa background. Pero sa totoo lang, kahit anong aesthetic p
Chandler “Ano nga pala ang sabi ni Chancy tungkol doon sa issue ng isa sa mga player mo?” tanong ni Chanton na mas seryoso na. “At ano na rin ang plano mo kay Lily?” Tahimik akong napasandal habang nakatingin sa kanya bago nagsalita. “Of course,” malamig kong sagot, “she can’t get away sa gina
ChandlerTahimik ang buong seventh floor.Mula sa glass wall ng silid ko, tanaw ko ang lungsod—mga ilaw na parang mga bituin na bumaba sa lupa. Ngayon lang ako nakadama ng ganito. Na parang hindi mapalagay ng wala namang dahilan.Naalala ko ang livestream ng team kanina. Parang naririnig ko pa rin s
HoneyMatapos ang yakap, walang agad na nagsalita sa amin. Parang pare-pareho kaming naghahanap ng tamang salita o baka wala talagang tamang salita para sa ganitong sitwasyon.Si Dad ang unang umupo ulit. Kami ni Isaiah at Ezra ay nanatiling nakatayo sandali, hanggang sa ako na mismo ang naupo sa so
MitchBest of three.Game one, panalo kami.Game two, bumawi ang Toplist at pinatikim kami ng early snowball na halos hindi na namin nahabol.Game three—Doon nagdesisyon ang lahat.Pagpasok ng deciding game, iba na ang energy sa arena. Hindi na lang curiosity ang nararamdaman ko mula sa crowd. May
Pero hindi ngayon.He really is a man. Alam niya kung kailan dapat magbiro at kung kailan kailangang maging tahimik na sandigan. Alam niya kung kailan ang lambingan at kung kailan ang respeto.“Ang sabi ni Mommy kanina, natutulog ka,” sabi niya. “Halos kakagising mo lang?”Tumango ako bilang tugon.







