LOGINKumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Mitch“Ano, ngiting-ngiti?” nakangising tanong ni Cecilio habang nakasandal sa likod ng upuan ko, halatang aliw na aliw sa itsura ko.Napailing na lang ako, pilit tinatago ang ngiti kahit alam kong huli na ang lahat. Simula nang sabihin ko sa kanila na pwedeng bumalik si Chandler anytime, parang nag
At syempre, si Mitch.Sa aking Love, hindi pa rin kami nagvi-video call. Hanggang chat at tawag lang muna. Hindi dahil ayaw ko—kabaliktaran pa nga. Pero may isang bahagi sa akin na gustong panatilihin ang suspense, ang anticipation, yung unang pagkikita namin ulit na hindi dumaan sa screen.Hindi ko
Chandler“Glad to see you again, man.” Marahang tinapik ni Harry ang balikat ko, sapat lang para ipaalam na totoo ako, na hindi lang ako alaala o bangungot na bumalik para guluhin ang isip nila. Nakaupo siya sa kama, may mga benda pa sa braso at tagiliran, habang ako naman ay nakatayo sa tabi niya,
Parang may biglang nabunot sa dibdib ko sa narinig kong iyon. Tatlong araw. Hindi man agad-agad, pero sapat na para magkaroon ako ng malinaw na timeline—isang konkretong petsa na pwede kong panghawakan.“Thank you, doc,” sagot ko, seryoso pero ramdam ang pasasalamat sa boses ko.Tumango siya bilang
Napangiti rin ako, may sariling pag-aari na team ang bunso namin. Team iyon para sa mga esports players na ng bumalik kami dito ay talagang nilaanan na rin niya ng oras, panahon at pera.“Pero pamilya tayo,” sabi pa niya. “Kaya suportahan na lang natin siya. Kung sakali at gusto na rin niyang lumaga
Honey“Hi,” nakangiting bati sa akin ng isang babae na biglang sumulpot ng bumukas ang pintuan matapos may kumatok.Napahinto ako sa kinatatayuan ko. Literal na parang may nag-freeze sa utak ko for a second dahil hindi ko siya inaasahang makita at mas lalong hindi ko alam kung sino siya. Wala man la
HoneyHuminga ako nang malalim at dahan-dahang pumikit. Pilit kong iniipon ang natitirang lakas ko. Hindi lang ng katawan, kundi pati ng loob. Pinili kong patatagin ang sarili ko hangga’t kaya, dahil alam kong wala ring maidudulot na maganda kung magpa-panic ako ngayon. Mas lalo lang akong magkakama
A good provider.A silent protector.Kahit na may takot sa puso niya, pinili pa rin niyang ipakilala ako sa kanyang pamilya. Hindi niya ako itinago, kahit na kaya naman niyang gawin iyon lalo na at hindi ko dala ang kanyang apelyido. Mas madali sana para sa kanya ang manahimik, umiwas, at ituring ak







