登入Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata.“No.”“Liar.”“I'm a doctor. I don't curse at my patients.”“I'm not asking about your patients. I'm asking about me.”“Then my answer is still no.”“Sure.”Huminga ulit siya nang malalim.“Alright, Jared.”Napangiti ako.“That’s better.”“Don't push your lu
Jared“Sinisimulan ko nang ihanda ang lahat para sa surgery mo,” sabi ni Dr. Riz as soon as makapasok siya sa private suite ko.May hawak siyang tablet at ilang documents na nakasiksik sa isang folder, at sa seryosong ekspresyon ng mukha niya ay halatang hindi siya pumunta rito para makipag-small ta
“Lowkey?”“Yeah.” Bahagya siyang yumuko para makita ang pangalan sa hawak kong papel. “Ang akala ko special guests lang ng mga Antonio ang mag-asawang Lardizabal. Hindi ko alam na isang Lardizabal mismo ang asawa ni Ma’am Nina.”I leaned back against sa headboard ng hospital bed ko.“Neither did I.”
JaredAfter naming mag-usap ni Dr. Riz, tila may bigat na natanggal sa balikat ko.Hindi ko maipaliwanag kung bakit ganoon ang pakiramdam ko. Wala naman kaming napag-usapang madaling bagay. In fact, kung tutuusin, mas dumagdag pa ang komplikasyon sa buhay ko dahil sa napagdesisyunan namin. Pero pagk
Hindi rin ako.Ilang segundo kaming nagkatitigan hanggang sa mapansin kong bahagyang kumikilos ang mga mata niya, para bang may kung anong pilit niyang binabasa sa mukha ko.I tilted my head slightly.“Say it,” sabi ko.“What?” tanong niya.“Kung may gusto kang sabihin ay sabihin mo lang. Kung may t
Jared“Okay,” sabi ni Dr. Riz.Confident siyang nakaupo sa harap ko, diretso ang likod at relaxed ang mga balikat habang nakatingin sa akin na tila ba gusto niyang iparating na hindi siya natatakot sa akin. Wala akong nakikitang kahit anong pag-aalinlangan sa mga mata niya, at kung meron man, napaka
Estella Tapos na kami sa pagsusukatan at kasalukuyang nagme-merienda nang dumating si Maui. Pero ang hindi ko inasahan ay kung sino ang kasama niya, si Tristan. Nagkagulatan pa kami ng magtagpo ang aming mga mata. “Hey,” masaya kong bati. “Nandito ka rin?” tanong niya, may halong pagtataka at am
Estella Sinundan ko ng tingin si Chansen habang naglalakad palayo para sundan si Dad, ang biyenan kong lalake. Ramdam ko pa rin ang titig niya bago siya tumalikod; ‘yung tipong nakangiti pero may pag-aalala. “Hija,” tawag ni Mommy dahilan upang lingunin ko siya. “’Wag kang mag-alala, walang mangya
Matatapos na ang lunch break pero hindi pa namin napapangalahati ang pagkain na dala ko. Panay kasi ang asaran, panay ang sulyapan, at sa bawat tawa niya, parang mas bumibigat ang dibdib ko hindi sa takot, kundi sa anticipation.Kasi ngayong sinabi niyang kailangan naming pumunta as one, alam kong m
Estella “Come on, girl. Gusto ko talagang subukan ‘yung kainan na ‘yon eh,” pilit ni June habang nakakunot ang noo pero may ngiting parang batang nagmamakaawa. Nagkatinginan kami ni Vivian. Pareho kaming napailing. Kapag tungkol na sa pagkain, hindi talaga matitinag ‘tong si June, lalo na ngayong







