The Billionaire I Met in Paradise

Isang linggo na lamang at matutupad na ang pinapangarap na p'nto patungo sa altar para kay Dr. Jamie Casandra Reyes o mas kilala bilang Jamie o Dr. Jaime. Sa edad na 28, siya ay modelo ng tagumpay—maganda, matalino, at respetadong doktor. Nakatakda siyang ikasal sa kanyang kasintahang pitong taon na niyang kasama, si Jerome Cortez, isang 30-anyos na matagumpay na negosyante at nagmamay-ari ng isang malaking hotel sa Maynila.

Subalit sa isang iglap, ang perpektong mundong binuo niya ay gumuho sa pinakamatinding paraan.

Dahil sa kagustuhang sorpresahin ang kanyang soon-to-be husband, dumiretso si JC sa condo unit ni Jerome nang walang pasabi. Kabisado niya ang passcode kaya't madali siyang nakapasok.

Madilim at tahimik ang buong unit. Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa kwarto nang marinig niya ang mga ungol at halinghing mula sa loob—mga tunog ng pagnanasa na sumampal agad sa kanyang katinuan.

“Ahhh... Jerome... sige pa... mghh... ang sarap...”

Natigilan si Jamie. Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong katawan niya. Nanigas ang kanyang mga paa.

“Ibaon mo pa, baby… oh God…” ang boses ng isang babae na halatang lumilipad sa rurok ng kaligayahan sa ilalim ng kanyang kasintahan.

Ang boses ng babae sa ilalim ng kanyang kasintahan ay parang balaraw na tumusok sa puso ni JC. Hindi na naagapan ng kanyang isip ang pagpigil; ang buong katawan niya ay pinanginginig ng nag-aapoy na galit. Sa isang mabilis na galaw, itinulak niya nang buong-lakas ang p'nto at sumigaw:

"Mga hayop kayo!!!" galit na sigaw ni JC, basag ang boses at nanginginig ang buong katawan sa tindi ng pagkabigla at poot.

Bumukas ang lamp shade sa tabi ng kama. Nangitlang napabangon ang lalaking sinamba niya nang ilang taon.

“H-Hon…” gulat na wika ni Jerome, nanginginig ang mga kamay habang sinubukang abutin ang damit.

Nanlilisik ang mga mata ng lalaking binalingan ni Jamie, ang lalaking pinag-alayan niya ng pitong taon ng kanyang kabataan at pagmamahal. “Napakababoy mo, Jerome!”

Sa sobrang galit, mabilis siyang lumapit at—PAAK!—buong lakas niyang pinagsasampal ang mukha nito. Ang bawat hampas ay katumbas ng mga pangarap na bigla niyang nakitang nasusunog sa kanyang harapan.

“Let me explain, Hon! Please, let me explain!” sigaw ni Jerome, habang pilit na hinahawakan ang braso nito, bakas ang matinding takot sa mukha.

“Explain what?!” galit na sigaw ni Jamie. Tumutulo ang mga luha habang nagliliyab sa poot ang kanyang mga mata. “Na naglilibog ka at hindi ka makapaghintay ng isang linggo bago tayo ikasal?! Na ganito mo kadaling itapon ang lahat?!”

Bumaling ang matalim na tingin niya sa babaeng nakatago sa ilalim ng kumot—isang mukhang pamilyar dahil isa pala itong modelo na minsang nakasama nila sa isang business event.

“At ikaw... babae ka, napakalandi mo!”

Hindi na napigilan ni Jamie ang sarili. Sabunot ang iniabot niya sa babae habang ito ay umiiyak at nagtatangkang magtago.

“Tama na, Jamie! Tama na!” pag-aawat ni Jerome habang pilit na inilalayo ang babae.

Itinulak ni Jamie si Jerome palayo sa kanya nang may buong lakas. Humihingal siya; ang dibdib ay kumakabog sa tindi ng poot at kirot.

Dahan-dahan niyang hinila ang singsing sa kanyang daliri—ang mamahaling engagement ring na simbolo sana ng kanilang habambuhay.

“F'ck you, Jerome.”

Buong lakas niyang ibinato ang singsing sa mukha nito. Tumama ito sa pisngi bago lumagpak sa sahig.

Habol-hininga si Jamie habang tumatalikod. “We’re done. Ikaw ang magpaliwanag sa mga bisita kung bakit walang matutuloy na kasal.”

“Hon, wait! Hon, please!” tawag ni Jerome habang humahabol, ngunit hindi na lumingon si Jamie.

Pagpasok na pagpasok ni JC sa kanyang unit, parang bulkang sumabog ang matagal niyang kinimkim na emosyon. Ang mga luhang kanina pa pinipigilan ay tuluyan nang bumuhos, kasabay ng nanginginig niyang mga kamay na walang taros na naghagilap ng mga damit sa cabinet. Isiniksik niya kung ano ang madampot sa loob ng maleta—mga damit, pasaporte, at mga mahahalagang dokumento.

Hindi na siya nag-aksaya ng panahon para mag-antay ng Grab o mag-book ng taxi. Agad niyang kinuha ang susi ng kanyang kotse, kinaladkad ang mabigat na maleta pababa ng elevator, at padabog na isinuot ito sa backseat ng kanyang sasakyan.

Pagpasok na pagpasok niya sa driver's seat, marahas niyang pinihit ang susi. Umugong ang makina, at sa isang tapak sa gas, pinaharurot niya ang kotse patungo sa Ninoy Aquino International Airport.

Habang nagda-drive, nanlalabo ang kanyang mga mata, hindi dahil sa dilim ng kalsada kundi dahil sa muling pag-apaw ng kanyang mga luha. Paulit-ulit na nag-uulit sa kanyang isipan ang eksenang nasaksihan kanina—ang mga halinghing, ang pagtataksil, at ang walanghiyang mukha ni Jerome.

“Bakit mo nagawa sa akin 'to, Jerome? Limang taon… limang taon kaming nagmahalan!” sigaw niya sa sarili habang mahigpit na nakahawak sa manibela, halos maputol ang mga daliri sa sobrang diin.

Sumiklab ang busina ng mga kasabayan niyang sasakyan nang halos pumagitna siya sa linya sa sobrang kawalan ng pokus, ngunit wala siyang pakialam. Ang tanging nasa isip niya ay ang makaabot sa airport bago magsara ang boarding. Kailangan niyang umalis. Kailangan niyang huminga nang malayo sa mundong ito.

Nang makarating sa parking lot ng airport, halos patakbo niyang iniwan ang kotse, kinuha ang maleta, at nagmamadaling pumasok sa departure terminal. Bitbit ang nagbabagang galit at wasak na puso, hinarap niya ang pila para sa kanyang flight patungong Siargao.